Lord Belial - The Black Curse

Lord Belial - The Black Curse

Label : Regain Records | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Neithan : Met de vorige plaat, 'Revelation' (inclusief een teruggekeerde Niclas Andersson a.k.a. Vassago) leverde Lord Belial al een heel sterke typische Zweedse black metal plaat af die de band dicht in de buurt bracht van landgenoten als Watain, Craft en Dark Funeral. Blijkbaar denkt het label er ook zo over, want met dit nieuwe 'The Black Curse' zou de band volgens Regain moeten toetreden tot de Champions League van de Zweedse black metal: ik vind dat niet eens zo'n loze kreet, want 'The Black Curse' is inderdaad nog een stapje beter en dus is de kreet van het label niet onterecht.

Op het inmiddels achste album laat de band horen volgroeid te zijn: weg is het oude bezwaar dat de platen niet meer kunnen blijven boeien tot en met het eind (een bezwaar dat de laatste twee platen al eigenlijk niet meer gold). Daarnaast is dit nieuwe album een stuk duisterder dan ouder werk, al zijn hun landgenoten van Watain nog net iets donkerder. De band geeft aan het beste van het typische Zweedse geluid te hebben, met elementen van Emperor: welnu, vervang dat Emperor door Satyricon (luister maar eens naar 'Antichrist Reborn'!) en mijn zegen heb je. In dat nummer gebruiken ze ook een klein koortje, samples en al en daarmee is 'Antichrist Reborn' n van de prijsstukken op dit album. Lord Belial maakt die typische Zweedse black metal: het is ruig, maar in tegenstelling tot de Noorse buren bevat Zweedse black metal vaak sterk melodieuze stukken, en dat wordt hier op een hoog niveau ten gehore gebracht, zowel qua composities als qua uitvoering en verpakt in een sterke productie. De nummers zijn zeer gevarieerd, maar vormen toch samen n homogeen geheel: het recept voor een sterke plaat!

Ik denk dat met dit 'The Black Curse' Lord Belial zeker n van hun sterkste platen uitbrengt en dat zij met deze plaat de plaats in de top kunnen innemen die is weggevallen met het einde van Jon Ndtveidt en daarmee Dissection. In mijn ogen is het n van de weinige platen die de hegemonie van de Noren dit jaar kan doorbreken. Liefhebbers van Dissection, Dark Funeral, maar ook Watain en een beetje Satyricon ('Volcano' en 'Rebel Extravanza') moeten dit plaatje zeker eens gaan beluisteren!

<< vorige volgende >>