Funeral  - As The Light Does The Shadow

Funeral - As The Light Does The Shadow

Label : Indie Recordings | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Begin 2007 ontdekte ik hoe het Noorse Funeral geëvolueerd was van heel extreme funeral doom naar een plechtige, ceremoniële aanpak. 'From These Wounds' was en is een prachtplaat die diepe indruk maakte op ondergetekende. In mei dit jaar kon ik de band bovendien live zien want ze kwamen een tweetal concerten Saturnus versterken en dit was een fascinerende belevenis. Ten tijde van 'From These Wounds' zei bandleider Anders Eek al dat er nog veel ongebruikte nieuwe nummers over waren. Deze zijn nu ongetwijfeld op 'As The Light Does The Shadow' terecht gekomen, want dit nieuwe album vervolgt het muzikale pad dat Funeral op de vorige schijf ingeslagen was. Maar… nog beter uitgewerkt, nog evenwichtiger en gewoon verslavend. Ik heb het album gisteren van 's morgens tot 's nachts gespeeld en kon er niet genoeg van krijgen.

De stug voort ploeterende doom metal met zijn transparant gitaarwerk en krachtige, accentuerende drumslagen heeft er op 'As The Light Does The Shadow' een belangrijk iets bij gekregen: een volledig orkest. Voor de mensen die niet houden van zulke dingen: laat dit je niet afschrikken, want het gaat wonderwel samen zonder dat je zwemt in een zee van bombast. Funeral slaagt er in om te ontroeren met deze klassieke arrangementen, niet om te overdonderen. De klaaglijke, serene stem van Frodo Forsmo is een handelsmerk van de Noren. Hij is gebleven en zijn heldere vocalen verenigd met een soms erg My Dying Bride-achtig gitaargeluid zijn de ruggengraat van elke compositie. De tien nummers hebben allemaal (behalve het laatste) een aanzienlijke lengte, meermaals kunnen we ook weer genieten van een prachtige gitaarsolo. Naast de sublieme toevoeging van het orkest is er halverwege het album nog een verrassing. Rob Lowe, bekend en gerespecteerd als frontman van Solitude Aeturnus en Candlemass, zingt 'In The Fathoms Of Wit And Reason'. Hij zet deze compositie helemaal naar zijn hand met zijn krachtige, karakteristieke strot. Wat een zanger is die man toch! En het vormt toch wel een break tussen de pastorale gezangen van Frodo die voor sommige mensen wel een struikelblok zullen zijn. Voor mij echter niet en bovendien bevat het album schitterende samenzang. Luister maar eens naar het begin van 'The Absence Of Heaven'. Het nummer dat me onmiddellijk kippenvel bezorgde is 'Fallen One'. Bijna a-capella maar met zulk een spankracht uitgevoerd dat je er tranen van in de ogen krijgt! Her en der ontdekken we ook enige summiere Green Carnation en In The Woods invloeden (in 'The Elusive Light' en 'The Absence Of Heaven'). Dit laatste groeide samen met 'In The Fathoms Of Wit And Reason' en 'Fallen One' weldra uit tot een track die ik telkens opnieuw wou horen. In de herfst zou Funeral dit album live komen promoten. Hopelijk komen ze ook onze kant uit, want deze sterk onderschatte band verdient onze aandacht!

<< vorige volgende >>