Rose Tattoo - Pain

Rose Tattoo - Pain

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Er zijn bands die er nogal wat tijd nodig hebben om een nieuw studioplaatje te maken, denk bijvoorbeeld maar eens knakkers als Boston, of Def Leppard, die rustig een pauze van zeven jaar nemen, maar het Australische Rose Tattoo maakt het wel erg bont. Tussen hun voorlaatste studio product 'Southern Stars' en deze nieuweling 'Pain' zit maar liefst 18 jaar! Uiteraard zijn daar een aantal redenen voor, maar het feit dat de band jarenlang op z'n reet gelegen heeft lijkt me wel voldoende uitleg.

Er volgde nog wel wat oprispingen, zoals het fungeren als voorprogramma van Guns N' Roses gedurende hun '93 Australian Tour (voor de onwetenden onder U, 'Nice Boys' is dus geen G 'N R track, maar een cover van Rose Tattoo, vandaar). In 1999 kwam de band voor het eerst sinds jaren weer een in Europa voor een serie optredens, welke tot gevolg hadden dat de band werd uitgenodigd om op Wacken Open Air 2000 te spelen, een aanbod waar de heren uiteraard op in gingen. Van dat optreden werden opnames gemaakt welke vorig jaar werden uitgebracht onder de titel '25 Ta Life'.

Waarschijnlijk kregen ze er weer waanzinnig zin de laatste jaren, want nu is er dan ook eindelijk weer een nieuwe studioplaat uit, getiteld 'Pain'. Men had in ieder geval genoeg inspiratie opgedaan voor het schrijven van nummers, want op dit album staan er maar liefst zestien stuks, bij elkaar goed voor ruim 56 minuten eerlijke arbeiders Rock 'n Roll.

Arbeiders Rock 'n Roll? Jawel dames en heren, muzikaal gezien is er geen spat verandert, het is nog steeds de mix van mid-tempo en snelle hard, maar ook bluesy rock 'n rollers, die een bijzonder eigen geluid hebben dankzij de karakteristieke vocalen van Angry Anderson en de slide guitar van Pete Wells. Geen rare trucs, geen snelheidsrecords, geen moeilijk gedoe, geen wereldmuzikanten, maar gewoon een 'niet lullen maar spelen' band, met teksten die zo uit het leven komen, maar ook recht uit het hart. Over vrouwen ('Someone To Fuck', 'Living Outside My Means'), slechte jeugd ('Seventeen Stitches'), Jan de arbeider ('Union Man'), lekker zuipen in de kroeg ('One More Drink With The Boys'), eigenlijk alles waar de doorsnee Rockfan zich wel mee kan identificeren. Ik weet niet hoe het U vergaat, maar op z'n tijd word ik wel eens moe van al die hoogdravende technische Metal platen, met dito pseudo-intellectueel gezever over van alles en nog wat, en dan is een plaat als deze meer dan welkom. Lekker down to earth, en zeer genietbaar met een lekkere pils en verse peuk.

<< vorige volgende >>