Slipknot - All Hope Is Gone

Slipknot - All Hope Is Gone

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder nu metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Ze hebben er 51 maanden op moeten wachten, maar eindelijk krijgen de miljoenen Slipknotfans studioalbum nummero vier (of vijf, afhankelijk of je 'Mate Feed Kill Repeat' meetelt) in hun begerige knuistjes. Miljoenen fans, zijn die er eigenlijk nog wel? Vier jaar is namelijk nogal lang voor een band die het vooral moet hebben van haar populariteit onder de jeugd. In die tussentijd zijn er vast tal van nieuwe bands opgestaan die de harten (en zakgeld) van de jeugd probeert te stelen. Daarbij wordt de jeugd toch een keer volwassen en projecteren hun aandacht (en salaris) mogelijkerwijs op andere zaken en artiesten. Tenzij de band meegroeit met haar publiek. Dat liet Slipknot al horen op voorganger 'Vol.3 (The Subliminal Verse)' en dat ontwikkelt zich nu verder op het vrolijk getitelde 'All Hope Is Gone', die, ondanks enkele geruchten, nog steeds is gemaakt door hetzelfde negental dat opzien baarde met hun "debuut album uit 1999.

De single 'Psychosocial' is dit album vooruitgesneld en liet een Slipknot horen waar blinde agressie en furieus beuken nog minder van belang is geworden. Des te meer ruimte voor hakkende, gortdroge riffs, een steeds prominentere plek voor percussie en vooral ook clean vocals. De single heeft lompe, logge riffs die worden afgewisseld met melodieus gitaarwerk, bijna Metallica-achtige drumbreaks en vloeiende harmonien waarin de invloed van Corey Taylor's andere band Stone Sour nadrukkelijk doorsijpelt. Het blijkt een blauwdruk voor het album te zijn. Liefhebbers die kicken op de woede van de eerste twee albums zullen definitief gedesillusioneerd afhaken (en alleen het razende titelnummer nog downloaden voor old times sake), mensen die verrast waren door de melodische variatie en diepgang van 'Vol.3' zullen tsja, die zullen vertwijfeld op hun achterhoofd krabben. Want de woede-uitbarstingen van weleer hebben dan wel plaats gemaakt voor meer en gevarieerder songgericht materiaal, het is allemaal lang niet even spannend. Daarbij duurt de special edition van het album dik 72 minuten (deze bevat naast een DVD met de making of van het album drie bonustracks: twee nieuwe nummers en een 'Bloodstone mix' van Vermilion pt.2) en dat blijkt een verdomd lange zit. Het is nog geen 'St. Anger', maar menig riff duurt te lang en klinkt bij de eerste keer al inspiratieloos en diverse thrashgrooves klinken geforceerd en gezocht. Ik mis bezieling, overtuigingskracht en inventiviteit. Natuurlijk zijn de Slipknotters nog geen halfzacht gekookte eitjes en weten ze nog flink te beuken, maar ook de agressie klinkt ergens als een verplicht nummertje. Niet slecht, maar gespeend van de urgentie en bloedende passie van weleer. Van een nummer als 'Butcher's Hook' was zonder producer Dave Fortman (Superjoint Ritual, Evanescence) werkelijk niks overgebleven, en het klinkt nu al lamlendig saai.

Gelukkig is het drumwerk van Joey Jordison immer van een hoog en imposant niveau. Ook Corey Taylor overtuigt als altijd; hij heeft een ruige strot en krachtige, sterke clean vocals. Zijn stem blijft een genot om naar te luisteren. Maar de melodielijnen voor zijn zangpartijen lijken wel een 33-toeren versie van een gemiddeld wegwerp-gangstarap CD'tje op de automatische piloot. Het ontbreekt de band eenvoudig aan spannend songmateriaal, dat had zelfs hun vorige producer Rick Rubin niet kunnen verhullen. Standaard riffs worden afgewisseld met wat complexere momenten die doen denken aan een zondagochtendoefenpotje van Meshuggah. 'Vendetta' heeft in het refrein een beetje het militante van Marilyn Manson (wat wel aardig klinkt trouwens), en het refrein in 'Gehenna' lijkt wel door Josh Homme te zijn ingezongen. Natuurlijk zijn er een aantal pluspunten, zoals het prachtig vormgegeven boekje (waarin de nieuwe maskers worden gepresenteerd, als ook een soort vaag incognito outfit dat lijkt op een tot leven gewekte groep Paaseilandmannetjes) en nummers als 'Gemetria', 'Psychosocial', de sfeervolle ballade 'Snuff' en het titelnummer. Productioneel heeft Fortman indrukwekkend werk geleverd: kaal, maar knallend. Zo had Metallica het ongetwijfeld voor ogen gehad met 'St. Anger'. We zullen deze maand zien (en horen) wat dat met 'Death Magnetic' oplevert. Vooralsnog hebben Metallica's potentile troonopvolgers van grootste metalband niet aan de verwachting voldaan.

<< vorige volgende >>