Listen live to Radio Arrow Classic Rock
End Of Green  - The Sick’s Sense

End Of Green - The Sick’s Sense

Label : Silverdust | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Sommige dingen hebben tijd nodig… in 1996 schafte ik me voor een prikje het debuutalbum 'Infinity' van End Of Green aan en had meteen een pareltje in huis waar anderen niet van wilden weten. Let wel, toen was End Of Green meer atmosferisch en doomy. Ik noteerde driftig de albums 'Songs For A Dying World' en 'Last Night On Earth' als albums om aan te schaffen. Het zou tot 2005 duren, mijn eerste bezoek aan Summer Breeze, voor ik ook een gezicht kon plakken op End Of Green: behoorlijk glamoureus. Zij stelden daar immers hun nieuwe album 'Dead End Dreaming' voor en de song 'Dead End Hero' zat en zit gebeiteld in mijn achterhoofd als één van de eeuwige "wel commerciële maar niet te versmaden” rocksongs. Zelfs de mannen van de veiligheidsdiensten bangden hun hoofd op het onweerstaanbare ritme van deze song.

Dat is niet zo vreemd: End Of Green heeft zijn residentie slechts enkele kilometers verwijderd van mijn geliefd jaarlijks feestje Summer Breeze en vorig jaar werden zij zelfs opgetrommeld toen Crematory verstek liet gaan. Nu is de nieuwe cd eindelijk bij de juiste persoon beland, denk ik zo. Een persoon die de opvallende presentatie in de persruimte kan waarderen en met de nodige relativering het fenomeen End Of Green kan in schatten. Want geef het toe: End Of Green is groot in Duitsland, maar daarbuiten is er nog werk aan de winkel. Dit doet geen afbreuk aan de toegankelijke muziek die ze maken (ik hou immers ook van HIM, hoewel zij neergesabeld worden door de gevestigde muziekpers). Ik luister gewoon en als het mij bevalt zijn tonnen kritiek gewoon een reden om er mee door te gaan.

En wat horen we? Een door riffs gedreven band (drie gitaristen) die inderdaad een statement van stuwende rock neerzet. Niets meer of minder. De toegankelijkheid viert hoogtij, elk nummer zou zo op single uitgebracht kunnen worden. Ben ik daardoor teleurgesteld? Niet echt. Mijn End Of Green redt zijn zaakjes wel. De stem van Michelle Darkness (in sommige nummers een kloon van mijn all time hero Peter Steele) weet me te begeesteren. We zitten op dezelfde golflengte; desondanks kritieken van overal. Is dat niet de vrijheid van schrijven? Hoogtepunten zijn het door de jaren zestig geïnspireerde 'Killhoney' (bekijk even de videoclip, maar bekijk ook de clip van 'Infinity' om te vergelijken), het door gitaren gedreven 'Hurter' en ja, End Of Green is gewoon subliem in het mediumtempo 'Let Sleeping Gods Lie' en wanneer ze echt passioneel worden in tranentrekkers als 'Sunday Mourning' en 'Burry Me Down (The End)'. Wanneer je van bands als HIM, Lacrimas Profundere of zelfs 3 Doors Down houdt, is dit een aanrader! Gitzwarte teksten op energieke rock waar je toch vrolijk van wordt.

<< vorige volgende >>