Sabaton - The Art Of War

Sabaton - The Art Of War

Label : Black Lodge | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilco : Oorlog. Een waanzinnige uitvinding van de mensheid. Dieren doden om te overleven, maar mensen helaas uit het oogpunt van persoonlijke verrijking, godsdienst of een andere kutsmoes. De ellende veroorzaakt door dit achterlijke fenomeen is zo onbeschrijfelijk groot dat het niet eens mogelijk is om een voorstelling te maken van wat 10.000 jaar mensheid en oorlog hebben veroorzaakt. Hoe ellendig ook, het is veelal een dankbaar onderwerp geworden voor films, proza en uiteraard muziek. Grote jongens als U2, Genesis en Simple Minds hebben allen zo hun muziekstukken over oorlog geschreven. Ook in de metalwereld is oorlog een veel besproken onderwerp, denk aan bekende nummers als 'One' van Metallica, 'The Longest Day' en 'Paschendale' van Maiden en 'Angel Of Death' van Slayer. Vol passie en emotie wordt de luisteraar in de strijd betrokken, zelfs zo dat deelneming zo nu en dan verlokkelijk lijkt. Echter na het zien van 'Saving Private Ryan', 'Dresden', 'Der Untergang', 'Shindlers List' en 'Zwartboek' belandt men meestal weer terug op aarde. Er zijn ook metal bands die hun gehele oeuvre wijden aan oorlog, n van de bekendste is zonder meer Bolt Thrower. De Zweden van Sabaton wijden echter ook vrijwel elk nummer aan oorlog. Ze deden dat vol verve op 'Primo Victoria' en 'Attero Dominatus'. Na een CD met oudjes uit gebracht te hebben is het nu tijd voor de volgende nieuwe plaat met de titel 'The Art Of War'. Deze gaat, hoe kan het ook anders, weer over oorlog. De onderwerpen worden gepresenteerd aan de hand van het boek 'The Art Of War', een boek uit de oosterse oudheid waar de regels van het voeren van oorlog in beschreven staan.

De nummers op de CD worden spijtig aan elkaar gelult door een dame met een stem die er totaal niet bij past, ze lijkt net uit een computerspel te komen. Dat doet naar mijn mening af aan de sfeer die de band wil uitdragen. Maar als zij na het intro zwijgt deelt Sabaton de eerste dreun uit, je merkt meteen dat het menens is als 'Ghost Division' begint te denderen. Het gaat over de pantzer brigades van Erwin Rommel tijdens de invasie van Frankrijk in 1940. Het nummer is erg militaristisch en komt intimiderend over, precies zoals het hoort. Het refrein is opzwepend en klinkt indrukwekkend, een goede binnenkomer. Ik zal er nog even een paar uithalen. Het navolgende 'The Art Of War' is minder heftig, maar een stuk epischer en niet naar aanleiding van een bepaalde gebeurtenis geschreven. Vooral de keyboards vallen in dit nummer positief op. '40:1' gaat over de heldhaftige verdediging van een Pools dorp aan het begin van WOII. De Poolse verdedigers waren numeriek nogal in de minderheid, voor elke Poolse soldaat waren er 40 Wehrmacht soldaten. Desondanks hebben ze het dagenlang volgehouden. Het nummer heeft wat emotioneels meegekregen, maar maakt minder indruk dan de twee voorgaande tracks.

Bij 'Cliffs Of Gallipoli' is goed te horen dat zanger Joakim eigenlijk helemaal niet kan zingen, maar dit duurt gelukkig niet lang. Hij gebruikt verder gewoon zijn zware bromstem, en geen grunt. Na de moed van de Finse soldaten te hebben bezongen die tijdens de winterse oorlog in 1939 het leven van het Russische leger tot een hel maakten, bereiken we het voorlopige hoogtepunt in 'Panzerkampf'. Nadat de tanks voorbij gerateld zijn klinkt het zeer indrukwekkende refrein, zwaar aangezet met wat koorwerk door de speakers, als intro. Dit allemaal over de grootste tankslag ooit (de slag bij Kursk in 1943 met ruim 5.000 tanks) verhalende nummer klinkt weer militaristisch en zwaar. Het refrein is er n om nooit meer te vergeten; dramatisch, loodzwaar en aangezet met koren. Het nestelt zich in je kop om er niet meer uit te komen. 'Into the motherland, the German army march!' Alleen de tekst geeft je al rillingen. Rillingen die niet weg gaan bij 'Union (Slopes Of Sint Benedict', over de moeizame overwinning van de geallieerden bij het klooster van Monte Casino). Dit is weer een wat gevoeliger liedje, met een rif en gitaar melodie die onberispelijk gespeeld zijn en blijven hangen. Ook meen ik hier toch echt een strijker te horen, maar ik het zal me wel verbeelden. Hierna is het de beurt aan het fantastische 'The Price Of A Mile', wat gaat over de waanzin, de onvoorstelbare ellende en het lijden tijdens de zinloze loopgravenoorlog in de Eerste Wereld Oorlog. Dit refrein is z sterk, je waant je midden tussen de honderdduizenden doden die hier tijdens n veldslag gevallen zijn, en alles voor slechts n mijl terreinwinst. De band vraagt zich terecht af wat de prijs van n enkele mijl is, en dit nummer weet het werkelijk geweldig uit te beelden. Hoogtepunt van het album. 'Thousands of feet march to the beat, it's an army on the march, long way, from home, paying their price in young men's lives'. 'Stuck in a trench with no way out.'

Hierna wordt je hard uit de roes van verdriet en ellende gerukt door het woedende 'Firestorm', wat gaat over het gebruik van brandbommen. Ik kan het niet precies plaatsen, maar vermoed dat het over het bombardement van de RAF en de USAirforce op Dresden gaat in 1945. Tijdens dit bombardement in 1945 werd deze strategisch onbelangrijke, met vluchtelingen volgepakte stad volkomen verwoest en vonden meer dan 35.000 mensen de dood. Dit nummer is snel en agressief, vooral in de teksten; 'Burn! Burn! Rage of the heavens, burn ! burn! Death from above, DIE! DIE! merciless killing, burn! burn! Death from above'. De waanzin komt ook in dit nummer sterk naar voren. Samen met 'Ghost Devision' het hardste nummer van de CD, en een sterke afsluiter van een prima album.

Dit album is mijns inziens trouwens beter dan de voorgaande Sabaton platen omdat er meer emotie in de nummers zit en de gitaren meer op de voorgrond staan. Het klinkt dus een tikkie bruter, en dat bevalt me wel. Sabaton is als geen ander in staat de waanzin van oorlog via muziek in je huiskamer te brengen. Een minpunt vind ik de al reeds genoemde dame die met haar commentaarstem tussen veel nummers te horen is. Dit past er echt niet bij en voegt geen donder toe. Maar verder niks dan lof. De nummers zitten wat strakker in elkaar, geen vullertjes dit keer en zowaar solo's en de eerder genoemde koren. Een speciale vermelding verdienen de keyboards die sterk gebruikt worden, niet als aanvulling, maar als kern van een nummer zonder dat het soft wordt. De keyboards klinken bij tijd en wijlen zelfs gemeen en agressief. Wees dus niet bang dat het de Rhapsody kant opgaat, Sabaton is en blijft lompe power metal. Ik weet ook wel dat dit muzikaal technisch gezien geen wonder is, maar het luisterplezier is zo groot dat ik niet om een hoge score heen kan. Ik denk ook dat de nummers live allen inslaan als een atoombom, dus als je de kans krijgt, ga ze zien! Dit jaar staan ze op Wacken Open Air, maar ik vraag me af of ze 'Panzerkampf' zullen spelen daar

<< vorige volgende >>