Pestilence - Malleus Maleficarum

Pestilence - Malleus Maleficarum

Label : Metal Mind Productions | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Re-release

Ramon : Een vergeten klassieker. Een twintigjarig jubileum. In de overgangsfase van thrash naar death metal, in 1988, gebruikten een handvol bands alle middelen voorhanden om de nieuwe identiteit waar metal naartoe groeide te voeden. Er waren geen grenzen, anders dan die jezelf oplegde en er waren geen regels. Als het het nummer eer aandoet, of beter nog, als het botste met alles wat je tot dan toe wist van metal, dan paste het bij de nieuwe stijl van spelen die eraan kwam. Ik vraag me met die periode in het achterhoofd regelmatig af hoe metal zo conservatief is geworden als het nu is. De clichs zijn vaak geweldig, maar de open-minded manier van nummers schrijven lijkt in hoofdlijnen verdwenen. Dat komt nog eens extra pijnlijk naar boven als je naar dit icoon van technische metal luistert. Pestilence is een bijna vergeten vlaggendrager van dit tijdvak. Om metal te maken, is het vaak zaak alle instrumenten zo compact mogelijk met elkaar te laten spelen. Maar ik blijf me verbazen over de ruimte die ontstaat voor de zang, ondanks het feit dat elke ruimte effectief opgeist wordt door vernieuwende hoogstandjes. Het is dan ook niet gek dat niemand minder dan Chuck Schuldiner Pestilence op een lijstje met zijn belangrijkste invloeden had staan. Het duurde zelfs even voordat hij hun niveau kom evenaren.

Het debuutalbum van Pestilence, 'Malleus Maleficarum', is nog ingezongen door Martin van Drunen, die later naam en faam maakte met Asphyx en in Bolt Thrower heeft gezongen. De omschrijving van de zang, het dichtst bij liggen Morbid Saint (hoewel Pestilence zelf natuurlijk veel bekender is) en de vroege Sadus. Maar de grunt liet nog even op zich wachten. De arrangementen van de zang wordt vaak ondergewaardeerd door de meeste fans. Het laat echt zijn rol zien als een meespelende muzikant, die niet bang is voor een leidende rol in de band. Muzikaal dan. Zowel muzikale als persoonlijke meningsverschillen tussen hem en gitarist Patrick Mameli leidde zijn vertrek in, na de opvolger 'Consuming Impulse'. Van Drunen heeft geen zin meer om op deze periode terug te kijken en richt zijn pijlen nu op Hail Of Bullets.

Mameli heeft onlangs eindelijk zijn gitaar weer opgepakt, na dertien jaar waarin hij zijn frustratie over de muziekindustrie en verwachtingen van fans verbeten heeft. Zijn nieuwe inspanning heet C-187. Het gerucht zoemt rond dat een groot deel van zijn ongenoegen ook te maken heeft met een contract dat Pestilence getekend heeft waardoor ze niets verdienden aan de verkoop, zelfs niet toen deze op een gegeven moment door de tachtigduizend stuks heenschoot. Een wijze les voor alle bandjes die op het punt staan een deal te tekenen. Sterker nog, laat heel Pestilence maar als voorbeeld dienen voor hoe een band te managen. Of hoe niet.

Struin YouTube af naar ALLES wat je kan vinden over deze legendarische Nederlandse pioniers van heavy muziek. Ontdek zelf (opnieuw) hoe open-minded metal ooit was. Dat is geen aanbeveling, dat is een opdracht van ondergetekende. Ondanks de woede, het geweld en de agressie gaf de loeistrakke band elk instrument op z'n tijd de ruimte die het verdiende. Alle energie werd gestoken in het ontginnen van nieuwe gronden en het ontdekken van nieuwe horizonnen. Mameli verdient daarbij het meeste geschal van de loftrompet, want hij was het onbetwiste meesterbrein achter Pestilence.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>