Cult Of Luna - Eternal Kingdom

Cult Of Luna - Eternal Kingdom

Label : Earache | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Wee gij! Odin en Thor hebben elkaar weer verenigd voor een verzengend en allesverschroeiend staaltje van overdonderende metaalerupties. Cult Of Luna behoeft geen introductie meer, want ondertussen is het Zweedse octet alweer toe aan hun vijfde album. De tijd om deze band te vergelijken met hun eeuwigdurende concullega's als Neurosis, Isis en The Ocean is zo langzaamaan voorbij en zijn ze zelf het ijkpunt geworden. Zeker met briljante voorgangers als 'Salvation' en 'Somewhere Along The Highway' in het vat. Hierdoor hebben ze lat wel hoog gelegd en is het de vraag of ze zonder hun sound en stijl te verloochenen niet in herhalingsoefeningen dreigen te vervallen. Want het procédé van de band mag onderhand als bekend worden verondersteld. Lood- en loodzware, op sludge en doom gebaseerde metal, waar door merg en been snijdende metalcorevocalen zit verweven en het spanningsveld van de nummers grotendeels zit in de tergend langzame opbouw van introvert verstild tot een monsterlijk orkaan van geweld. Een beetje zoals de 'Bolero' van Ravel, maar dan met bas, gitaar (3x), drum (2x), elektronica en 'zang'.



Ook 'Eternal Kingdom' is wat dat betreft van hetzelfde laken en pak, en dat is wellicht het grootste, maar tegelijkertijd ook enige kritiekpunt dat ik kan verzinnen. Het verschil zit hem in de details. De muziek lijkt net een tikje agressiever en directer dan voorganger 'Somewhere…', en tegelijkertijd lijkt er ook een toename in het gebruik van elektronica te bespeuren. Het is de brute heaviness van de eerste twee albums, gekoppeld met de multigelaagde en atmosferische opbouw van de andere twee albums. Het zijn deze keer zeven nummers, exclusief drie korte, semi-akoestische instrumentaaltjes die mooie breekpuntjes vormen in de wervelende orkanen. De band heeft nog een (fictief?) verhaal aan de plaatopname gehangen dat voor extra amusementswaarde zorgt. Ze beweren voor de plaatopname te hebben geoefend in een tachtig jaar oud en ondertussen in onbruik geraakt gekkenhuis, alwaar ze een dagboek zijn tegengekomen van ene Holger Nilsson die daar levenslang zat opgesloten vanwege het om zeep brengen van zijn vrouw. Hij beschrijft in dat dagboek een horrorsprookje over de dierenwereld die in tweeën in verdeeld, goede en kwade, waarbij de kwade dieren onder de hoede zijn van de 'Owl King' (ook wel Ugin genoemd): een schepsel van half mens, half uil. Voor het complete en wonderlijke verhaal dat net even een tikje te luguber is voor het gemiddelde Grimm-sprookje kan je hier terecht.

Interessant gegeven, maar het is natuurlijk ondergeschikt aan de uurlange metaltrip die geen werkelijk nieuwe wegen inslaat, maar toch als een brok graniet inslaat op al mijn ledematen, organen en zintuigen. Hoe indrukwekkend dus ook, het blijft uiteindelijk toch een soort van herhalingsoefening. Om de band daarmee te veroordelen met minder dan 90 punten zou echter als een tang op een varken slaan, want alle oppergoden op een stapelwolk: dit is wel eventjes het vijfde meesterwerkje op rij!

<< vorige volgende >>