Pyramaze - Immortal

Pyramaze - Immortal

Label : Locomotive Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Ik moet eerlijk bekennen dat ik de naam Pyramaze nooit had gehoord, totdat er bekend werd gemaakt dat niemand minder dan Matt Barlow de op de nieuwe album de zang voor zijn rekening zou nemen. "Matt Barlow? vroeg ik mezelf af, "diezelfde Matt Barlow die een enorme reputatie had bij Iced Earth, maar na de tragedie van 9/11 de band verliet om iets "zinnigs met zijn leven te gaan doen? Die een paar jaar lang de brave huispapa uithing en als statement tegen heavy metal ook nog eens zijn meterlange haar liet afknippen? Ja, die! Ik dacht dat dat mietje niets meer met heavy metal te maken wilde hebben! Nu zingt die dus bij Pyramaze n is hij terug bij Iced Earth? Lekker meneer Barlow misschien kun je met medemongool Michael Kiske van gedachten wisselen goddomme nog aan toe!

Maar goed, hoewel ik met dubbele gevoelens deze plaat op zet, gaat het uiteindelijk allemaal om de muziek. Ik zal dan ook mijn mening over de uitspraken van Barlow achterwege laten en me enkel concentreren op de muziek. Zoals ik al eerder aangaf ben ik totaal niet bekend met deze band, dus vergelijkingen moet ik u schuldig blijven. Maar op basis van wat ik op deze plaat te horen krijg kan ik u verzekeren dat ik de twee voorgangers 'Melancholy Beast' en 'Legend Of The Bone Carver' niet ga luisteren. De progressieve power metal van deze band doet me namelijk helemaal niets, want als men na de intro met 'Year Of The Phoenix' van start gaat, zit ik met enige spanning op een hoogte punt wachten. Maar telkens wanneer ik het gevoel krijg dat er iets gaat gebeuren, zakken de nummers weer in elkaar. Niet dat de composities slecht zijn, verre van zelfs. Het is goed te horen dat deze jongens bij de les zijn gebleven en hun instrumenten binnenste buiten kennen en er goed mee overweg kunnen. Ook het schrijven van nummers met kop en staart gaat ze makkelijk af en het unieke stemgeluid van Barlow is nog steeds goed, al moet ik zeggen dat zijn hoge uithalen minder krachtig klinken dan voorheen. Het probleem met de nummers is namelijk dat het ziel ontbreekt, wat ook geldt voor Barlow's zang. Hij doet erg zijn best om zo gevoelig mogelijk over te komen, maar helaas slaat hij de spijker regelmatig mis. Dat gecombineerd met doodsaaie, standaard, verplicht technische progriffs is bij mij goed voor een potje verveling. n van de momenten waarbij mijn aandacht bij wordt getrokken is het mooie 'Caramon's Poem', waarbij het gevoel wl duidelijk aanwezig is. Maar dan zijn we al bij nummertje zeven aanbelandt. De echte hoogtepunt voor mij is 'The Highland', die dankzij enige versnelling, de melodieuze mid-tempo sleur breekt.

Nogmaals: godverdomme nog aan toe! Wat is hier aan de hand? Het had verdomme zo mooi kunnen zijn; je hebt een stel prima muzikanten en een prima zanger (laten we eerlijk zijn, hij is gewoon erg goed) bij elkaar en nog verprutst je het omdat het allemaal oh zo gevoelig moet? Sorry heren, van muzikanten van dit kaliber verwacht ik gewoon meer!

<< vorige volgende >>