Children Of Bodom - Blooddrunk

Children Of Bodom - Blooddrunk

Label : Spinefarm | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Ramon : Children Of Bodom bewandelen een hele duidelijke lijn. 'Blooddrunk' pakt min of meer de draad weer op waar ze ons hebben achtergelaten met ' Are You Dead Yet?' Langzaam maar zeker maken de lichtvoetige maar hoogwaardige en vaardige riffs plaats voor een zwaarder muzikaal spierballenvertoon. Een bruter geluid, maar wel met karakteristiek geduelleer tussen gitaar en keyboard, met een nimmer aflatende ritmesectie. Alleen met meer pompende (bij gebrek aan een beter woord) power akkoorden dan in de begindagen, waarin praktisch alles loopjes was wat de klok sloeg. Nu we het toch over de begindagen hebben, laat alle hoop op de terugkeer van de blast beat maar varen, dat gaat niet meer gebeuren. Ik heb het gevoel dat ze het idee hebben dat dat niet bij het nieuwe volwassen geluid van Children Of Bodom hoort. Toch is de band zonder een sprankje twijfel één van de meest sensationele bands van zijn tijdperk. Alexi "Wildchild” Laiho heeft de kroon van Zakk Wylde overgenomen als internationaal erkend riff-master en hij draagt zijn kroon met trots en waardigheid. Zoals een echte koning betuigd. Een koning die altijd dronken is, maar hé, dat is het voorrecht van een koning…

Het was natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat "De Zwarte” op zou duiken. Ik heb het natuurlijk over de artwork, die per album verschilt. De timing is perfect, want de sfeer van dit album is het naargeestigst van al hun werken tot nu toe. Ik kan het moeilijk definiëren, maar Laiho bewijst met deze nummers dat snelheid niet altijd het beste instrument is om agressie te vertolken. Je begrijpt wel wat ik bedoel als je het hoort. Dit digi-pack heeft een bijzonder extraatje, namelijk bloeddruppels die je echt kan voelen in reliëfstructuur. GENIAAL! Bovendien staan op de tweede cd alle nummers van 'Blooddrunk er nog een keer op in dolby 5.1 en een video van het titelnummer, gefilmd in een Oost-Duitse verlaten spookstad. Het laat de menselijke behoefte om zijn eigen bloed te laten vloeien zien. Hierin speelt Alexi Laiho zijn custom-made ESP met roze fretaanduidingen. Dat maakt hem een echte vent. I beveel ook met klem de video voor 'Hellhounds On My Trail” aan, die overigens niet op dit exemplaar staat, maar waarin een prachtig schaduwspel opgenomen is van de band, terwijl ze dit nummer spelen.

Een ander bijzonder ding is de vooraf zoveel besproken onvermijdelijke cover. Ik vind eigenlijk dat een band met een dergelijk statuur dat niet zou moeten doen, maar goed. Waarschijnlijk kon je bij Engelse wedkantoren gokken op welk nummer het zou worden. Ik hou je niet langer in spanning, het is 'Ghostrider In The Sky'. Even hoopte ik dat het die van Dick Dale zou zijn, maar het bleek de country versie te zijn die ik kende van Johny Cash, welke door tal van andere artiesten gecoverd is, maar oorspronkelijk van Stan Jones is. Er zijn echter ook versies van 'Blooddrunk' op de markt met 'Just Dropped In' (Kenny Rogers), 'Lookin' Out My Backdoor' (Creedence Clearwater Revival) en (naar het schijnt) 'War Inside My Head' van Suicidal Tendencies. Ik weet zeker dat je ze ooit allemaal zult vinden, als je maar goed zoekt. Teksten zitten er trouwens niet bij. Ik neem aan dat Alexi als eenieder weet waar zijn talenten liggen en daar gaat al zijn aandacht naar uit. Dat keur ik helemaal goed. Het is je al dan niet opgevallen dat Children Of Bodom elk album refereren aan Bodom. Dit keer is het LoBodomy. Ook staat er een opnieuw opgenomen versie van 'Tie My Rope' op. De beste nummers, met lichte voorsprong, zijn 'Tie My Rope' en de titelsong 'Blooddrunk'. Ik denk dat ze dat in het laatste geval zelf ook zo voelden.

Misschien vind je mij al enthousiast, maar hier heb je wat statistieken over 'Blooddrunk' waaruit blijkt dat ik niet bepaald de enige ben: nummer één in Finland in de eerste twee weken na release; nummer tweeëntwintig in Amerika; nummer zeven in Canada; nummer tien in Duitsland; nummer twaalf in Japan (nummer twee in de internationale lijst); nummer vierenveertig in Engeland (nummer één in de rock albumcharts) en nummer negentien in Oostenrijk. De band is aangenaam verrast door de successen, maar zien het als een bewijs dat er in het metal genre nog mensen zijn die genoeg fan zijn van een band om daadwerkelijk een cd te gaan kopen, in plaats van hem te downloaden. Dergelijke cijfers zullen ongetwijfeld ook fans afkeren, omdat het niet langer een cult-dingetje is. Dat zag je hier bijvoorbeeld met Within Temptation gebeuren (en met Acda & De Munnik hehehe). Dat is een onomkeerbaar fenomeen, maar als ik het tourschema bekijk van Children Of Bodom in Amerika (met Megadeth en In Flames), waar dit album duidelijk op mikt, hoef je je geen zorgen te maken. Children Of Bodom is gegroeid, groot genoeg om de hele wereld aan te kunnen. En dat gaan ze doen ook. 'Follow The Reaper' is nog steeds mijn favoriet, maar ik ben ongegeneerd enthousiast over dit nieuwe meesterwerk. Op dit niveau heb je het alleen nog maar over smaak. Ik zou er obesitas van krijgen.

<< vorige volgende >>