Subrosa - Strega

Subrosa - Strega

Label : I Hate | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Je hebt van die mensen die vinden dat rockmuziek niet slechts leuk moet zijn, maar ook betekenisvol, verheven. Kunst zelfs, met een grote K. Dat soort mensen veert waarschijnlijk overeind bij het horen van een naam als Subrosa en een CD-titel als 'Strega'. Zeer betekenisvol en symbolisch allemaal. Het woord strega schijnt oud-italiaans te zijn en "heks” te betekenen. Althans, dat beweert een populaire schrijver van boeken over wicca en aanverwante zaken en hij zal het wel weten. Het is verleidelijk om het een toepasselijke titel te vinden wanneer je een CD onder ogen krijgt van een all-female band die in haar bio ook nog woorden als "magick” (met een k) en "cauldron” gebruikt.

Tijd om te onderzoeken of er iets magisch is aan de muziek die Subrosa produceert. De dames uit Utah produceren een soort van sludge rock die het midden houdt tussen Nebula en L7. Stoner meets grunge zogezegd. In eerste instantie klinkt het eerder aards dan verheven, maar na een tijdje hoor ik dat niet meer en erger ik me alleen nog aan de stem van de zangeres. Bij stonerachtige muziek lijkt de zang toch al vaak sluitstuk van de optelsom en dat is bij Subrosa zonder meer ook het geval. Het is allemaal nogal vlak en bij vlagen onzeker. Magisch is het allerminst.

Een hele curieuze stijlbreuk is de uitvoering van Go Down Moses ('Let My People Go'), een oude negro spiritual die hier in een heel arty a capella versie wordt gebracht. Misschien dat de dames op ideeën zijn gebracht door Electrelane die een gedicht van 'warpoet' Siegfried Sassoon a capella op hun tweede cd zetten. Dat was erg mooi, maar dit is tamelijk bespottelijk, te meer omdat het nummer heel eenzaam en alleen tussen de allemaal van dezelfde stofzuigerfuzz voorziene sludgerocknummers staat. Wat de bedoeling precies was weet ik niet, maar iemand had moeten zeggen dat dit geen goed plan was.

<< vorige volgende >>