Opeth - Still Life

Opeth - Still Life

Label : Peaceville | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Re-release

Evil Dr. Smith : Ik word er wel eens van beschuldigd onuitstaanbaar subjectief te zijn als het gaat om Opeth. Terecht. Volkomen terecht. De drie in het verleden door mij gerecenseerde albums hebben allemaal de maximale score van 100 punten gehaald ('Blackwater Park', 'Deliverance' en 'Ghost Reveries'), terwijl voor mij de overige albums van Opeth ook ruim boven de 95 puntengrens zullen vallen. Het nieuwe album 'Watershed' lijkt er dan met 97 punten enigszins bekaaid af te komen (voor een recensie: zie elders in dit issue), maar dat zegt niets over de indrukwekkende zeggingskracht en onnavolgbare kwaliteit van hun laatste boreling, want het is weer een loeierd van een knoeperd dat dit jaar door niemand meer overtroffen zal worden. Maar als er n album van Opeth is waar ik net niet met dezelfde intimiderende power van m'n stoel word geblazen, dan is 't hun enige studio opname voor Peaceville; het 'Still Life' album uit 1999. Merkwaardig genoeg juist vaak het favoriete album bij de eerste generatie fans en mensen die zich wel eens kritisch (durven) uitlaten over Opeth. Misschien omdat het gezien wordt als het meest complexe album, ook door Opeth zelf.

Toch staan hier de jewelcase, de promoversie en de digipackversie van in huis, want het is en blijft natuurlijk wel een fantastisch album. Nog een mazzel dat ik een broertje dood heb aan vinyl, anders stonden er ook nog de LP, de picture disc en de gatefold-versie in mijn kast. Dan zou je dus zes keer dezelfde muziek hebben. Vervolgens is er in 2000 ook nog een andere versie op CD verschenen (jewelcase met een slipcase) en nu hebben we sinds eind maart 2008 dezelfde muziek voor de achtste keer. En voor de negende keer zelfs. Want deze keer is 'Still Life' gegoten in een luxueus digibook op dubbel CD, waarbij de bonus disc een geremasterde 5.1 surround audio DVD is van 'Still Life'. Negen keer dezelfde muziek voor een album dat nog geen negen jaar oud is: voorwaar een reissue-tsunami van formaat. Dat zal niet door iedereen in dank worden afgenomen, dat spreekt voor zich.

Toch ben ik in erg mijn nopjes met deze versie. De gelikte uitgave is voorzien van veel nieuw artwork van Travis Smith en het voorwoord van Mikael kerfeldt is rijkelijk gelardeerd met hilarische anekdotes. Maar het gaat natuurlijk om de 5.1-versie. Biedt die zo veel meer en klinkt die zoveel beter dan de oorspronkelijke versie, zoals Mikael beweert? Eh tsja gh het klink allemaal wel wat directer, opener en gedetailleerder. Ik was eigenlijk bij voorbaat van plan om te schrijven dat die hele 5.1 versie me gestolen kan worden, maar zelfs op een koptelefoon hoor ik toch een fikse verbetering (al zwalkt het geluid nogal eens, maar dat ligt waarschijnlijk (lees: hopelijk) aan mijn krakkemikkige apparatuur en daarbij luister ik het dus niet af onder de voorgestelde voorwaarden). Dat zal me een ervaring worden als deze bups nog eens in een echte 5.1-opstelling aan mag horen. Het visuele extraatje is een smakelijke live versie van 'Face Of Melinda', opgenomen tijdens de 'Roundhouse Tapes' show (zie hieronder). Kortom, de audiofiele fans zullen met gezonde tegenzin weer hun portemonnee leeg kieperen voor deze zoveelste heruitgave. Over speciale uitgaven gesproken: ook 'Watershed' is er in een speciale uitgave met als extraatje drie covers van Robin Trower, Alice In Chains en dat zangeresje van Roxette (!). Het is maar dat je het even weet.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>