Tiamat - Amanethes

Tiamat - Amanethes

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Artiest zijn is je ziel blootleggen. Enigszins gesublimeerd of in labyrintische metaforen vol welbespraaktheid vervat, maar de oprechte gevoelens moeten duidelijk blijven en overkomen bij duizenden mensen die je niet kent. Donker, een beetje geheimzinnig en meeslepend. Zo hoort muziek te zijn en Tiamat doet dat al jaren. Bij mij vanaf 30 december 1994 (toen pas hoorde ik het album) toen 'Wild Honey' zo een openbaring bleek dat dit album alsnog cd van het jaar werd. Hier werd de nieuwe stijl (grunt-achtige zang, death metal) perfect gecombineerd met de oude stijl (liefde voor Pink Floyd).

Anno 2008 is het vijf jaar geleden dat 'Prey', Tiamat's vorig album, uitgebracht werd. Tussendoor was er nog de uitstekende dvd 'The Church Of Tiamat', maar nieuw werk komt er pas nu. Het eerste nummer hoort dan ook aan als een dagboekfrase: "It's been a long time, but we're here again. It's been five long years of thunder, lightning and rain, terwijl het nummer genoemd is naar Johan Edlund's vorige studio in Zweden 'The Temple Of The Crescent Moon'. Want hij woont sinds drie jaar in Griekenland en daar is dit album dan ook opgenomen in zijn nieuwe studio 'The Mansion' met aanvullende opnamen in Zweden, een andere studio in Griekenland en een finale touch van Siggi Bemm in de Woodhouse Studios.

Dit eerste nummer en vooral 'Equinox Of The Gods' zijn vrij harde nummers met sporadische gitaarsolo's en atmosferische fragmenten. Het stotende mediumtempo 'Until The Hellhounds Sleep Again' is al wat meer slepend, terwijl in het donker gezongen 'Will They Come?' de bewondering voor Nick Cave weer aan de oppervlakte komt. Alles wat we ooit hoorden van Tiamat wordt voortreffelijk gebundeld in 'Lucienne': sensuele melancholie, maar ook woede in een extatische climax van heftigheid. Dan gooit men het over een andere boeg: 'Summertime Is Gone' en 'Katarraktis Apo Aima' laten een jaren zeventig sfeer doorschemeren terwijl het toch op en top Tiamat blijft, niet in de laatste plaats door de enigmatische zang van Edlund. Daar zit bij momenten enige vervorming op die het geheel nog beklijvender maakt. 'Raining Dead Angels' gooit nog even alle remmen los, maar dan is het tijd voor enige pure melancholie waar de liefde voor Pink Floyd getaleerd wordt in eigen composities die niet moeten onderdoen voor het werk van de psychedelische meesterband. 'Misantropolis', 'Meliae' (een prachtnummer!!!) en 'Circles' vormen een drieluik dat de rillingen over je rug laat lopen: contemplatieve teksten, weemoed en hartverscheurend gitaarwerk laten dit album uitstijgen ver boven wat we hier allemaal te horen krijgen. Daartussen probeert Edlund nog even zijn nieuwe bouzouki uit, een pas gekocht speeltje van zijn nieuw thuisland, een invloed die ook te merken is in titels en mythologische onderwerpen. 'Via Dolorosa' had ook op 'Wild Honey' kunnen staan. Wanneer het sferische liefdeslied 'Amanes' door de boxen galmt weet ik dat Tiamat altijd een klasse apart zal blijven! Mijn jaarlijst is weer een album rijker.

<< vorige volgende >>