Moonspell - Night Eternal

Moonspell - Night Eternal

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Wanneer Moonspell vorig jaar de uitdaging aanging om al hun oud materiaal een oppoetsbeurt te geven en onder de noemer 'Under Satanae' een memorabele duik in het verleden nam, borrelden nieuwe ideen al op in het achterhoofd van de Portugese band. Lange tijd zijn die ideen gerijpt als wijn in houten vaten. Er werd een grondige preproductie gedaan in Portugal met producer-van-het-eerste-uur Waldemar Sorychta. De definitieve opnamen gebeurden in de Antfarm Studio in Denemarken met Tue Madsen, een samenwerking die na het 'Under Satanae' project voor herhaling vatbaar was.

Op 19 mei ligt het resultaat in de winkels: 'Night Eternal' onthult dan zijn geheimen als ware opvolger voor het onvolprezen 'Memorial' (2006). Ik kan jullie meteen geruststellen: het is een knaller van jewelste geworden die de heftigheid van 'Memorial' behoudt, zonder dat er sprake is van stagnatie. Want er zijn wel degelijk nieuwe elementen, zij het dat deze minder rigoureus worden doorgevoerd dan in het verleden wel eens het geval was (met bedenkelijke reacties van de fans als gevolg).

'At Tragic Heights' neemt de tijd om via een mysterieus gesproken intro de tijden van 'Irreligious' te laten herleven. Het vervolg heeft de oerkracht van een orkaan; met woeste grunts en geweldige riffs. Dit is meteen Moonspell op zijn best, want over dit alles worden toetsenpartijen gedrapeerd die het geheel zijn imposante grandeur geeft. Voor je het weet zit je al in het tweede nummer 'Night Eternal', dat enkele kalmere gitaarfragmenten heeft maar weldra uitbarst. Mike Gaspar is in topvorm op de dubbele basdrums! Vergeten we vooral niet de melancholie van dit album te vermelden, want die zit er in pakkende zinnen en pessimistische stellingen diep ingebakken. Dat is niet verwonderlijk, want 'Night Eternal' heeft als thema de verloederde staat van moeder aarde. Veel te lang heeft de mens door winstbejag de natuurlijke rijkdommen zonder scrupules uitgebuit en dat heeft vrstrekkende gevolgen. Zinsneden als "our world is dying, "lost in crimson skies of "life is meaningless veroorzaken dan ook een wee gevoel van verloren gegane glorie, alsof iets definitief verloren is als we niet oppassen.

En van de lichte veranderingen is dat Fernando meer zijn donkere gothic stem gebruikt dan op 'Memorial'. Er wordt dus meer "gewoon gezongen. Mooie voorbeelden daarvan zijn de mysterieuze, haast vertellende passages in 'Shadow Sun' en vooral de gevoelige zang in het beklijvende 'Scorpion Flower' waar Anneke van Giersbergen (ex-The Gathering, Agua de Annique) een prachtig duet aangaat met Fernando. Open gitaarklanken en zangstijl doen me in 'Hers Is The Twilight' wat aan Tiamat denken, maar vergeet niet dat bijna elk nummer ook wel een meeslepende uitval met grunts heeft, terwijl gitaarsolo's het geheel meermaals een melodieuze tint geven. Naar het einde toe staan twee nummers die wat meer slepend zijn. 'Dreamless (Lucifer And Lilith)' is een prachtig nummer waar donkere melancholie en een pakkende melodie hand in hand gaan. De afsluiter 'First Light' is een ander nummer dat me door zijn slepend karakter meteen in de ban had. Let op de vrouwelijke achtergrondzang en eens te meer een bloedmooie gitaarsolo die de vocale kracht van Fernando perfect aanvult. Het mag duidelijk zijn dat Moonspell n van de beste bands is die de gothic/doom scne van de jaren negentig heeft voortgebracht en met 'Night Eternal' bewijzen ze dat nog maar eens een keer.

<< vorige volgende >>