Manilla Road  - Voyager

Manilla Road - Voyager

Label : | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilmar : Manilla Road is een band die al een ruime tijd meedraait in de scene. Het eerste album dateert van 1979, en de band zelf is in 1976 opgericht. Ouwe knarren dus, maar zoals het nieuwste werk 'Voyager' laat horen, kunnen ze nog best meekomen in de hedendaagse metalscene.

Als je 'Mark Of The Beast' meerekent, is 'Voyager' het veertiende studioalbum van Manilla Road. En de fans van deze band weten dat de geluidskwaliteit van hun albums wisselend is. Zo was hun laatste werk 'Gates Of Fire' uit 2005 een nogal blikkerig klinkend plaatje, terwijl de producties van respectievelijk 'Atlantis Rising' (2001) en 'Spiral Castle' (2003) wat beter waren. Helaas is 'Voyager' geen vooruitgang: de drums klinken flinterdun en blikkerig, maar in het gitaar-, bas- en zanggeluid zit wel een duidelijke verbetering, hoewel het totale geluid nogal hol klinkt. De zang wordt dit keer weer door gitarist Mark Shelton zelf vertolkt, op voorgaande albums zong Bryan Patrick een nootje mee, de zanger die Manilla Road veelal live ondersteunt.

Manilla Road noemt hun muziek zelf 'epic metal' en dat is best een goede omschrijving. De nummers zijn opgebouwd uit dreigende riffs die goed als leitmotiv kunnen dienen voor een strijd die uitgevochten dient te worden. Veelal weet Manilla Road te imponeren met de muzikale vakmanschap die de drie leden rijk zijn: het staat als een huis, ondanks de matige productie. En op sommige nummers probeert Manilla Road wat nieuwe ideen uit, zoals in 'Frost And Fire', 'Bloodeagle' of 'Totentanz'. Zelfs het balladesque 'The Eye Of The Storm' is prima te verteren. Het enige nadeel is dat je steeds zit te smachten voor een uptempo nummer, en dat komt pas in de gedaante van 'Conquest', het achtste nummer. Wetende dat 'Voyager' negen nummers telt, dan is het een klein beetje verkeerd gendexeerd op de cd. Tekstueel gaat de cd over een groep Vikingkrijgers die hun geboorteland ontvluchten om elders hun eigen geloof (Asatru) voort te kunnen zetten, en ontdekken daarbij en passant de Verenigde Staten

Stilistisch kun je 'Voyager' indelen tussen albums als 'Mystification' en 'The Deluge'. Zeker als je het titelnummer beluisterd, waarin de solo van 'Shadow In The Black' van laatstgenoemd album dunnetjes wordt overgedaan (citeren noemt men dat). En de zang van Mark Shelton is iets waarvan je moet houden, of je haat het. Persoonlijk kan Manilla Road bij mij altijd een potje breken, dus krijgen ze van mij weer een dikke voldoende. Of het wat voor jou is, moet je zelf maar beoordelen.

<< vorige volgende >>