Solitude Aeturnus   - Downfall

Solitude Aeturnus - Downfall

Label : Metal Mind Productions | Archiveer onder doom metal

Release type: Re-release

Vera : Het Poolse Metal Mind Productions brengt in groten getale metalklassiekers terug uit met enig bonus materiaal. Deze maand valt 'Through The Darkest Hour' en 'Downfall', respectievelijk het derde en vierde album van de Amerikaanse doom formatie Solitude Aeturnus, deze eer te beurt. De albums worden op tweeduizend exemplaren verspreid in een mooi verzorgd digipak waar we de biografie van de band in vinden, alsook persoonlijke commentaar van gitarist John Perez over de periode waarin het album oorspronkelijk tot stand kwam. Voor de bonustracks wordt er geput uit Solitude Aeturnus' meest recente dvd uitgave, opgenomen in Polen in februari 2007.

'Downfall' is het vierde album dat uitgebracht werd in 1996. Na het succesvolle 'Through The Darkest Hour' dat gevolgd werd door toeren in de Verenigde Staten (met Mercyful Fate) en Europa, nam men een break en ging pas in 1996 terug de studio in, ditmaal in Dallas (Texas). Men was achteraf zwaar teleurgesteld over de opnamen. Het album werd geremastered in de Nomad Studios door huidige gitarist Steve Moseley, maar volgens Perez valt het niet helemaal goed te maken door alleen een re-mastering. Het blijft een album waar de band met gemengde gevoelens op terugkijkt, een soort haat/liefde verhouding. Misschien had het te maken met de omstandigheden tijdens de opnamen. 'Downfall' is opgenomen in de avonduren, versnipperd, nadat men allemaal telkens een dag hard werken achter de rug had. Bovendien waren er toen al problemen met bassist Lyle Steadham die na 'Downfall' de band verliet. Dat men niet tevreden was lag niet aan het songmateriaal, maar aan het uiteindelijke geluid.

Ik vind dat dit geluid nog dik meevalt. Goed, 'Through The Darkest Hour' is beter, maar toch is Solitude Aeturnus ook op 'Downfall' een eersteklas doom band. Wat allereerst opvalt, is meer gebruik van piano. Dat horen we al in de krachtige opener 'Phantoms' en later in 'Chapel Of Burning' waar toch enkele nieuwe elementen in opduiken. Het ruimtelijke 'Only This (And Nothing More)' leidt ons naar een eerste hoogtepunt. 'Midnight Dreams' is erg atmosferisch, plechtig en intens gezongen en naar een climax evoluerend. Het album kent wel een dipje tijdens het waanzinnige 'Elysium' (St. Vitus op acid) en de nietszeggende Christian Death cover 'Deathwish', maar kent daarna alleen nog hoogtepunten. In de laatste nummers 'Chapel Of Burning' en het volledig door Rob Lowe geschreven 'Concern' doet de zangstijl me erg aan The Prophecy denken in de gevoelige stukken (ja, ik weet dat SA eerst was, maar in 1996 toen dit uitkwam kon ik The Prophecy er nog niet in herkennen). 'Concern' is trouwens één van de hoogtepunten van de plaat, alweer door de prachtige zang en gitaarsolo's. De bonus bestaat uit een live uitvoering van 'Phantoms' waar de solo's nog net iets vetter klinken. Uitstekend voor wie de band pas later heeft leren kennen en zijn verzameling wil aanvullen.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>