Decrepit Birth - Diminishing Between Worlds

Decrepit Birth - Diminishing Between Worlds

Label : Unique Leader | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Menno : Hoe vaak heb ik hier wel niet hard lopen kankeren op de inwisselbaarheid van de meerderheid van de brute (US) death metal bandjes die er vandaag de dag rond lopen? Naar mijn idee niet vaak genoeg. Met gezonde spanning mikte ik dan ook de langverwachte nieuwe schijf van Decrepit Birth in mijn CD-speler. Dit heerschap staat al jaren hoog aangeschreven binnen de death metal wereld en dus was ik benieuwd of ik overrompeld zou worden door een innovatieve schijf, of wederom kennis zou maken met een terugkerend kunstje (zie ook: het Nile-syndroom).

Hoewel het niet te ontkennen valt dat het wederom brute death metal is wat op 'Diminishing Between Worlds' de klok slaat, moet ik direct toegeven dat ik nog nooit en te nimmer een band dit genre zo heerlijk heb horen interpreteren. De jazz en fusion invloeden druipen er werkelijk van af. Niet dat we naar een jazz plaat luisteren, maar de grote hoeveelheid verminderde akkoorden en fusion-achtige basloopjes maken deze plaat tot een bijzondere, zonder overigens te vervallen in een vreemdsoortige cross-over. Componist, multi-instrumentalist en onbetwiste bandleider Matt Sotelo heeft zich niet alleen compositorisch overtroffen, maar het zijn vooral de vingerbrekende riffs, maniakale baslijnen en werkelijk onnavolgbare sweep-solo's die de motivatie van beginnende (en gevorderde!) gitaristen genadeloos de grond in weten te boren. De dissonantie in de harmonien zouden ergernis op kunnen wekken, maar doen dit bij mij maar beperkt.

Minstens zo veel complimenten gaan uit naar drummer KC Howard, die zich een ware drumcomputer toont. Dit werkt echter tamelijk in zijn nadeel tijdens het fusion-achtige intro van 'The Enigmatic Form', waar zijn strakke drumstijl de muziek toch iets te veel de klinische richting op stuurt. Zwakste punt van deze zeer indrukwekkende plaat is vocalist Bill Robinson, die met zijn lauwe fluisterstrot weinig indruk maakt. Wellicht iets te rustig in de muziek gemixt? Hoe dan ook een dijk van een schijf met spuuglelijk artwork. Gaat dat zien op 31 mei tijdens het Neurotic Death Fest.

<< vorige volgende >>