Crematory - Pray

Crematory - Pray

Label : Massacre | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : "Your prayers were heard” staat er bovenaan het infoblad bij het nieuwe Crematory album 'Pray'. En gelijk hebben ze! Dit gaat zelfs al mijn verwachtingen te boven en bij deze wil ik 'Pray' spontaan uitroepen tot beste Crematory cd ooit. Ze gaan terug naar hun oorsprong lees ik ook nog. Dat hebben we al meer mee gemaakt met bands, maar in dit geval zou je haast van een doom metal album in plaats van gothic metal kunnen spreken.

Na een sabbatperiode van drie jaar - ze zijn al sinds 1993 actief en midden jaren negentig hebben ze mijn collectie verrijkt met goede albums als 'Illusions', 'Crematory' en 'Awake' - keerde de Duitse band in 2004 terug met 'Revolution'. Dat was een sterk album, maar ik had toch wat moeite met al die electro spielerei waar het vijftal zich gulzig aan vergreep. Goed, ze hadden er groot succes mee, maar als dit succes verkregen is door dansbare beats voelt ondergetekende zich toch niet helemaal vrolijk. Met die terugkeer naar een meer organisch geluid is voor mij dus een wens in vervulling gegaan.

Er is nogal wat gesleuteld aan het Crematory-geluid. Het geluid van de toetsen onderging een totale metamosfose. Geen moderne loops meer, maar donkere zweverige achtergrond, orgel, piano en vooral begeleidende koorzang en zelfs wat strijkersarrangementen. Dit allemaal perfect geïntegreerd in de nieuwe nummers die meer ademen en integer zijn. Een ander nieuw element is de heldere zang van gitarist Matthias. Deze wordt erg veel gebruikt en dat is een plus, want het contrast met de donkere grom van Felix is fantastisch. Na het Duitstalige album 'Klagebilder' markeert 'Pray' de terugkeer naar de Engelse taal. De slagroom op de taart is natuurlijk dat het allemaal sterke songs zijn. Je merkt in 'When Darkness Falls' al dat er iets aan de hand is. Tokkelende gitaren en fluisterzang leidt naar een spannende vocale interactie tussen Felix en Matthias. De toegankelijke refreinen zijn wel gebleven. In 'Left The Ground' dacht ik zelfs even aan End Of Green.

Maar dan komt het eerste nummer dat me kippenvel bezorgt. 'Alone' is pure doom! Traag en slepend, met orgel en donkere koorzang is dit nummer een absolute topper die me aan bands als Swallow The Sun en Officium Triste deed denken. Let op de grunt met echo van de heldere zang en de uitermate doomy riffs. Het titelnummer is wat vlugger, maar blijft dit doom achtige geluid handhaven met half gesproken ruige interludia, sprankelende toetsen en veerkrachtige riffs als kenmerken. 'Sleeping Solution' is terug wat trager, maar bijt zich meteen vast in je hoofd. Het hoogtepunt dat me het meest verrast heeft en de rillingen over mijn rug laat lopen is 'Just Words'. Dromerig gesproken doom gaat over in een heldere zanglijn die zo beklijvend is dat er geen woorden voor zijn. Later komen daar dan nog dramatische toestanden bij (schreeuw à la Pink Floyd) en Crematory overtreft zichzelf. Het wilde 'Burning Bridges' heeft zware orkestratie, maar de volgende nummers hebben ook een toegankelijk aspect. 'Say Goodbye' is een knappe afsluiter die switcht van melancholie naar furie en wanneer de laatste noten wegsterven heb ik al zin om op de repeat knop te drukken. Een onvoorstelbaar knappe plaat van Crematory is dit!

<< vorige volgende >>