Atrocity  - Werk 80 II

Atrocity - Werk 80 II

Label : Napalm Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : In 1997 bracht Atrocity al een album uit waar ze hun eigen gemetalliseerde versies van oude jaren tachtig hits presenteerden. Dit heeft nu een vervolg gekregen op 'Werk 80 II'. Een nieuwe lading hits die je destijds op de radio hoorde, werden onder handen genomen door Alexander Krull en band (die ook Leaves' Eyes' zijn). Tegenwoordig lezen we in de metalpers dat Nick Barker de nieuwe drummer is en men nog op zoek is naar een nieuwe bassist, maar laat dit de pret niet drukken om even in de teletijdmachine te stappen.

Een album bespreken met nummers die je bij voorbaat kunt dromen is een vreemde aangelegenheid. Ik beken het, naast mijn liefde voor metal luisterde ik in de jaren tachtig soms nog naar de radio en dan werd je sowieso geconfronteerd met een aantal deunen die hier een hardere en zeg maar uiterst orkestrale behandeling krijgen. Dat is een kenmerk van 'Werk 80 II': geen electro pop, maar een bombastische en veelgelaagde benadering van een aantal hits van Frankie Goes To Hollywood, Simple Minds en Alphaville, om er maar enkele te noemen. Het geheel straalt zondermeer glamour uit (en dit niet alleen door ex-mevrouw Marilyn Manson in zwoele outfit op de cover te zetten), heeft soms een dramatische factor nummer tien ('The Sun Always Shines On TV') en kent met degelijke uitvoeringen van 'Hey Little Girl' (Icehouse) en het integere 'Such A Shame' (Talk Talk) best zijn beklijvende momenten. Verder kan ik een decadent club sfeertje niet ontkennen. Frankie Goes To Hollywood en Bronski Beat waren toen immers de muzikale epigonen van de homobeweging. In sommige nummers worden enige vrouwelijke vocalen ingelast (van Alex's echtgenote Liv Kristine en van de Franse zangeres Jensara Swann in 'Fade To Grey' (Visage). De synth pop nummers krijgen gelukkig allemaal een hardere uitvoering, al gaat Alex zich nergens te buiten aan grunts, maar hanteert hij zijn donkere, lage gothic stem.

Dit album zat er al een tijdje aan te komen en is leuk om te horen, maar ik had toch liever de ware opvolger van 'Atlantis' met zijn diepgravend onderwerp gehoord. Daar moeten we dan maar op hopen in de toekomst, voorlopig zou er eerst een dvd van Atrocity uitkomen en verder wordt het koffiedik kijken bij deze onvoorspelbare, maar toch interessante band.

<< vorige volgende >>