Death Angel - Killing Season

Death Angel - Killing Season

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : "Act V - The Art Of A New Ultra-Violence In Your Park"

Het kaarsje van de Engel des Doods leek voor de tweede keer in haar bestaan langzaam te doven, maar gelukkig stonden alle neuzen weer op tijd in dezelfde richting zodat een kleine vier jaar na de uitermate geslaagde comebackplaat 'The art Of Dying' we met dit nieuwe album van een serieuze doorstart kunnen spreken en niet van een eenmalige reünie. Iedere zichzelf serieus nemende liefhebber van melodieuze thrash metal zou daar een gat van in de lucht moeten headbangen, en gelukkig is met 'Killing Season' daar ook alle reden toe. Die vermaledijde Filipofamilie flikt het verdomme weer!

Al was ik daar in eerste instantie nog niet over uit. Evenals de spartaans klinkende voorganger is ook dit album ontdaan van alle moderne fratsen waarmee veel overgeproduceerde en dichtgeplamuurde triggermetalbands vandaag de dag zichzelf rechtstreeks in de anonimiteit beuken. Death Angel kiest doelbewust voor een straf, maar strak geluid dat geluidstechnisch een gooi doet naar de Barabas' Telethrashmachine Award 2008 (opgenomen in Dave Grohl's Studio 606 door de van Velvet Revolver en Foo Fighters bekende Nick Raskulinecz). Het kostte een paar draaibeurten om deze onvrijwillige timewarp volledig te appreciëren; een eerste lichte teleurstelling speelde mij dan ook parten - hoezeer band en platenmaatschappij mij ook probeerden te overtuigen van het in hun oren "vette” geluid, maar uiteindelijk ben ik dan toch grotendeels gezwicht voor hun auditieve back to basics en benadrukt het alleen maar het onderscheidende karakter van Death Angel's geluid. Hun tamelijk uniek klinkende thrash metal is op dit album de ideale combinatie van de opwindende rauwheid van 'The Ultra-Violence', het midtempo eigenwijze van 'Frolic Through The Park' en het melodieuze, groovende van 'Act III'. Dat was ook het geval met de voorganger, maar nu licht de nadruk nog meer op de eerste twee albums. We treffen dan ook geen ballads als 'Room With A View' aan op dit album; de band thrasht tot het gaatje.

Van het akoestische intro van de swingende thrasher 'Lord Of Hate', via de agressief beukende singles 'Sonic Beatdown' en 'Dethroned' (met sterk aan Megadeth refererende riffjes in de coupletten) komen we vervolgens aan bij mijn persoonlijke favoriete zeven minuten van het album, want die riffs en Mark Osegueda's schreeuwerige uithalen in het tweede deel van 'Carnival Justice' en het navolgende, imposante 'Buried Alive' (met typische Act III-harmonieën en bak- en braadbotervetspetterende gitaarsolo's) is in een woord: BRUUT! In het tweede deel van het album wordt wat getemporiseerd, maar wordt er aan rauwheid en intensiteit niets ingeboet. Midtempo thrashers als 'Soulless', 'God vs God' en het Metallica-achtige (anno 'Master Of Puppets'/'And Justice For All') slotnummer 'Resurrection Machine' bulken van vlammend venijn en vileine vocalen. 'Steal The Crown' blikt daarentegen nog verder terug en lijkt wel een 80s thrashcover van een onbekend nummer van Diamond Head. Slechts het wat gewoontjes klinkende 'When Worlds Collide' weet niet volledig te overtuigen.

'Killing Season' is een overtuigend melodieuze thrashplaat met een aantal te gekke nummers, maar evenals 'The Art Of Dying' bewerkstelligt het niet de euforie die de band destijds leverde met zowel 'The Ultra-Violence' als 'Act III'. Dat hoeft ook niet - een mens is al zelden in staat tot het leveren van een schokkende revelatie, laat staan twee; zeker niet als een band in haar tweede jeugd met zoveel overtuiging en ongepolijst spelplezier dit soort albums in elkaar weet te flansen. Het vlammetje flikkert voorlopig dus weer als vanouds!

<< vorige volgende >>