Stuck Mojo - Southern Born Killers

Stuck Mojo - Southern Born Killers

Label : Napalm Records | Archiveer onder metalcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : In een grijs verleden was ik een fitnessfreak. Elk uurtje na school - en bij de lessen Frans, Duits en Scheikunde met voorkeur tijdens de lesuren - dook ik het fitnesshonk van mijn middelbare school in. Vele dagen, weken, maanden sleet ik daar op, onder en boven gewichten, dumbells en allerhande trek- en duwapparaten. Alle spiergroepen kende ik uit mijn hoofd en op welke wijze ze het best getraind konden worden. Ik was er zo bezeten van dat ik van de schoolleiding als enige leerling de sleutel van het krachthonk kreeg. Ik werd breder dan dat ik lang was, al zegt dat niet zo veel trouwens…

Dan hebben de menige zweetuurtjes van de heren van Stuck Mojo meer resultaat bewerkstelligd. De vijf geblokte spierbundels waren meer met halters dan met gitaren in de weer. Vijf studioalbums lang (en een live album) sloofden ze zich uit met musculaire riffs, waar Bonz zijn zingende raps overheen spuwden. Destijds (tweede helft jaren negentig) genoot de band een redelijke populariteit, maar tussen alle Biohazards, Merauders, Dog Eat Dogs, Clawfingers, (HED)pe's en Downsets was Stuck Mojo niet bepaald het grote licht van de crossover metal. Misschien dat ik daarom licht verbaasd was over dit comebackalbum. Waren ze weg dan?

Blijkbaar. In 2000 verscheen na veel gesteggel met management en platenmaatschappij het laatste album 'Declaration Of A Hunter' en tussen 2001 en 2005 was gitarist Rich Ward in de weer met o.a. Fozzy. Toen begon het bij hem weer te kriebelen en plukte hij de mannen van Stuck Mojo uit de gymzaal om het allemaal nog eens dunnetjes, maar eenmalig over te doen. In een interview van twee jaar geleden werd namelijk nog gesproken over een eenmalige tour en afscheidsalbum, maar ondertussen zijn we twee jaar verder en zijn onze Rambo's in maart weer in ons land te vinden. Oude fans hopen daar natuurlijk op een nostalgisch avondje rapmetal, maar als het aan mij ligt mogen ze de nadruk wel leggen op dit nieuwe album, want dit album bevalt me beter dan hun oudere, ondertussen redelijk gedateerd klinkende albums.

Hun rulle, rappende staccatometal met de stoere redneckattitude á la Zakk Wylde bevat veel meer melodie, groove èn experiment dan ik van hen gewend ben. Zelfs oosterse melodieën. Dat is ook niet zo vreemd, aangezien dit 'Southern Born Killers' (Woody Harrelson zal wel weten waar deze naam van is afgeleid) klinkt als dè soundtrack voor de Amerikaanse soldaten in Irak. De teksten staan bol van Amerikaans patriottisme en ze hekelen op weinig subtiele wijze (moslim)fundamentalisme. Dat mengen ze een enkele keer met oriëntaalse invloeden en de nogal confronterende teksten van 'For The Cause Of Allah' is een met muziek ondersteunde monoloog van gastspreker Walid Shoebat, de tot het Christendom bekeerde voormalige PLO-moslimterrorist. Voor de links-liberalen zal het soms wat discutabel klinken, maar dat maakt de nummers er zelf niet minder om. De nummers klinken gewoon goed, geïnspireerd en zo krachtig als hun gezwollen bicepsen doen vermoeden. Ze zijn zelfs niet wars van enige experimenteerdriften, zoals dat 'For The Cause Of Allah' dus en het anti(!)-groupie nummer 'Yoko', waar de weduwe van John Lennon symbool wordt gesteld voor de omhoogneukende vrouw met gebrek aan eigenwaarde. En terecht. Hier klinkt de zanger trouwens als een felle Rudeboy in zijn beste Urban Dance Squad-dagen; erg goed! Alleen bij het chauvinistische refrein in het slotnummer 'Home' (alleen de titel al…) neigt het een kleffe bende te worden: typisch zo'n Amerikaans feel-good sfeertje zoals je bij slechte Hollywoodblockbusters mag verwachten. Wel gelardeerd met lekkere gitaarsolo's, dat dan weer wel…

Belangrijkste verandering in de band is wel het afscheid van zanger/rapper Bonz. Op dit, reeds in 2005 opgenomen album, is hij nog wel te horen, maar ondertussen is zijn plek ingenomen door de eveneens zwarte en al evenzo vierkante Lord Nelson, welke ook al op een aantal nummers te horen is. Dat dit album nu pas wordt besproken heeft alles te maken met de oorspronkelijke releasewijze van het album. Als je namelijk dacht dat Radiohead met hun (tijdelijke) download-only album 'In Rainbows' een revolutionaire stap in de muziekmarkt had gemaakt, dan was Stuck Mojo hen al driekwart jaar voor. Dit album kon je sinds begin vorig jaar in zijn geheel downloaden. Desgewenst kon je op hun site ook de CD (met als bonus een DVD) als fysieke geluidsdrager aanschaffen. Nu is dan de reguliere (re-)release verschenen, aangevuld met drie extra nummers.

Hobbelde Stuck Mojo in het verleden nog wel eens achter hun kwalitatief interessantere stijlgenoten aan, sinds de laatste misperen van Clawfinger en de tamme zwanenzang (?) van Downset. zijn ze met dit album plots gepromoveerd tot een van de meer interessantere eerste generatie rapmetalbands. Ze hebben nu duidelijk minder tijd aan hun triceps en monnikskapspieren besteed en zich meer gebogen over muziek. Net als ik trouwens, want van enige fysieke inspanning ben ik al sinds jaar en dag volkomen vervreemd.

<< vorige volgende >>