Em Sinfonia - Intimate Portrait

Em Sinfonia - Intimate Portrait

Label : Karmageddon Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Wat een pech voor Bunny, de zangeres van Em Sinfonia, dat ik net vóór hun cd naar de cd van Aghora zat te luisteren. Bunny doet goed haar best maar na zo'n klassiek geschoolde stem van Aghora's Danishta Rivero valt haar stem toch wel een beetje in het niet. Ze mist net dat beetje extra en timbre om de muziek een hoger plan te tillen. Wel opvallend: deze licht getinte schone (Indiaans? Latino? Ik ben niet zo goed in het herleiden van iemands afkomst op basis van een enkel fotootje), is volgens mij de eerste gekleurde vrouw sinds Joyce Kennedy van Mother's Finest die het hardrock-wereldje komt verrijken. Wij heten U van harte welkom in dit immer door blanke mannen gedomineerde wereldje! Ander opvallend punt van deze band is bandleider Brian Griffin, in het dagelijks leven beter bekend als herrieschopper met z'n brute death-band Broken Hope. Maar zoals het mooie, sfeervolle hoesje doet vermoeden is dit Em Sinfonia evenwel heel anders: nogal gotisch georiënteerde melancholische doomdeath naar Europese school. Ook al komt dit bandje uit het gothicmetal-ontwikkelingsland Amerika. Ik ken eigenlijk nauwelijks Amerikaanse bands in deze stijl, maar nu heeft Chicago dan zo'n band. De trage stukken en lage grunts van Brian doen nogal aan My Dying Bride en de oude Anathema denken. En de wat frivolere, meer met tempi gespeelde stukken doen samen met de zangeres meer aan Within Temptation, Lacuna Coil en soms zelfs The Gathering denken, hoewel deze band af en toe wat nadrukkelijker van bijna klavecimbel-achtig toetsenwerk gebruik maakt. En ook zijn de muziekpartijen wat complexer van opzet, soms bijna progressief van aard (opvallend veel en lekkere Psychotic Waltz-riffjes in bijvoorbeeld 'Estranged'). Derde opvallend punt is hun cover van Iron Maiden's 'Revelations', dat een redelijke aparte bewerking krijgt: de gitaarsolo's zijn vervangen door…keyboardsolo's! Mmmmh; heiligschennis? Gedurfd is het in ieder geval. Weliswaar even wennen om als Maiden-fan te horen dat de zanglijnen van Bruce Dickinson worden overgenomen door een vrouw… Vierde opvallend punt is eigenlijk dat het geheel uiteindelijk toch niet zo opvallend is. Mooie gothic-metal, niks mis mee, en ook zit er behoorlijk veel variatie in de nummers, alleen mis ik net dat beetje verrassende, vernieuwende, verpletterende, emotionerende of indrukwekkende effect deze cd bijzonder zou kunnen maken. Zoals Within Temptation, After Forever en Nightwish. Met alle respect, maar ik krijg helaas een beetje het gevoel van "Je vraagt om een dozijn, maar je krijgt er 13…". Gelukkig wordt dat door de progressieve stukjes nog op het nippertje en ternauwernood ontweken. En in ieder geval wél weer eens gothicmetal met vrouwenzang en met een echte, lage doodsgrunt! Want dat was een beetje aan het uitsterven sinds als die roggelaars door het succes van deze muziekstijl zijn gaan denken dat ze echt kunnen zingen!

<< vorige volgende >>