Paradox - Electrify

Paradox - Electrify

Label : AFM Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Frank V. : Normaal begin ik een recensie nooit met de geschiedenis van een band maar in dit geval maak ik een uitzondering. De reden hiervoor is dat dit Paradox reeds in de midden van de jaren tachtig al opzienbarende platen uitgebracht heeft. Het debuut album 'Product Of Imagination' was destijds het Duitse antwoord op de Bay Area sound die vanuit Amerika over ons heen kwam. Ook Metallica uit de goede oude periode was overduidelijk een voorbeeld voor deze jongens. Enkele jaren later volgde met 'Heresy' een wat meer technische, maar nog steeds een geweldige plaat. Na deze roemruchte periode werd het rustig, en na zo'n tien jaar wachten kwam men met 'Collision Course'. Wederom volgde er een periode van stilte, welke nu zeven jaar duurde. Ditmaal had wachten te maken met de persoonlijke problemen van zanger-gitarist Charly Steinhauer, die ernstige prive omstandigheden heeft meegemaakt en zelf ook ernstig ziek is geweest. Maar gelukkig is hij er weer bovenop gekomen en ziehier het resultaat.

Om maar met de deur in huis te vallen, muzikaal blijft eigenlijk alles bij het oude. De stijl ligt nog steeds tussen het oude Metallica en de Bay Area sound (Testament, Forbidden, Defiance) in, met een vleugje typisch Duitse geluid erover heen (Helloween, Blind Guardian, Destruction). De opener 'Second Over Third By Force' laat meteen horen waarvoor ze staan. Een typische knaller en een heerlijke begin van de CD. Na het korte instrumentaaltje 'Paralyzed' gaat men verder met het snelle 'Monument', wat meer een Destruction, Helloween achtig gevoel heeft met een heerlijk refrein. Ook het afwisselende 'Portrait In Grey' is een topper. 'Infected' geeft weer een ouderwets Metallica gevoel, eigenlijk meer Metallica dan Metallica zelf tegenwoordig. Ook de heavy ballade ontbreekt niet, luister naar 'Cyberspace Romance' en je begrijpt wat ik bedoel.

In zijn geheel een zeer strakke plaat waar eigenlijk niets op aan te merken valt. Instrumentaal klinkt het als een klok, en de ritmesectie komt zeer straks over. Beide gitaristen hebben de nodige ervaring en dat komt er zeker uit. Dus ik zou zeggen ga deze plaat de kans geven, ze verdienen het.

<< vorige volgende >>