Avenged Sevenfold - Avenged Sevenfold

Avenged Sevenfold - Avenged Sevenfold

Label : Warner | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Een voormalige hardcore/metalcoreband die power/heavy metal is gaan spelen. Nee, daarmee maak je bij je volgetatoeëerde achterban niet geliefd. Gelukkig heeft het Californische en al evenzo volgeschilderde Avenged Sevenfold geen last van tunnelvisie, is niet gaan navelstaren en zich beperkingen laten opdwingen door de oudere fans. Zodoende heeft hun overstap van rauwe metalcore albums op labels als Good Life en Hopeless Records naar een ludieke stoeipartij van power metal met een melodieuze hardcore-inslag op major label Warner Brothers uitermate succesvol uitgepakt. Zodanig zelfs, dat door dat majordebuut 'City Of Evil' onze oude metal traditionalist, eindredacteur Horst, van pure ongeloof en opwinding van zijn bureaustoel werd geblazen.

Om zowel de oudere garde in te palmen met verdienstelijke gitaarsolo's en klassieke up tempo heavy metal riffs (á la Maiden en Iced Earth) en de tieners te bevochtigen met quasi-emotionele zanglijnen, catchy refreinen, moderne (scr)emo-sound en trendy kapsels blijkt dus een kip met gouden eieren op te leveren, want in no time is band larger than life geworden. Op dit vierde, titelloze album gaat de band zelfs nog een paar stapjes verder. Het geluid is van football stadium-proporties geworden, de band haalt alles en iedereen erbij om de liedjes zo veel mogelijk te pimpen (van strijkorkestjes, kinderkoortjes, gotisch Cradle Of Filth-bombasme tot het implementeren van ongebruikelijke muziekinvloeden als country en carnavalsmuziek). Daarbij is zanger M. Shadows gegroeid tot een zeer sterke, krachtige zanger die het niet meer hoeft te hebben van machteloos geschreeuw. In zijn "ruwe bolster blanke pit” stem á la Corey Taylor (als in Stone Sour, niet Slipknot) zit een enkele keer een nasaal snikje verborgen dat doet denken aan Mike Patton in zijn Faith No More dagen.

Dit resulteert in een aantal zeer pakkende liedjes, die vooral vooraan op de CD staan (zoals de eerste drie singles 'Critical Acclaim', 'Almost Easy' en het meest aanstekelijke nummer van de CD: 'Afterlife'). Op de tweede helft van het album gooit de band alle remmen los en experimenteert er met eerdergenoemde opsomming lustig op los. Daarbij wordt het geluid soms wel erg aalgladjes en lijkt de band iets te veel rekening te houden met de successtory van de My Chemical Romances, Funeral For A Friends en andere tienermeisjespopmetalbandjes. Hierdoor is het lastig een onderscheidende signatuurgeluid van de band te ontdekken, zeker wanneer het slotnummer aanvangt met onversneden country met steelguitar! De band wil van alles: experimenteren met allerlei genres en stijlen, maar tegelijkertijd toegankelijk zijn voor het grote publiek. Hoe pakkend de productie en liedjes ook klinken - welke is gemixt door Andy Wallace (o.a. Slayer, Sepultura en Nirvana) - soms komt het daardoor wat doelloos over.

Onze collegae van de papieren periodiekjes laten er dan ook geen misverstand over verstaan: deze band groeit uit tot een heuse love it or hate it band. Zo behaalt de CD in de Aardschok de erelijst, maar wordt het album in Oor bestempeld als muzikale porno dat het slechtste is wat metal dit jaar is overkomen. De band roept dus duidelijke extreme emoties op, en dat is met die wagonladingen van anonieme en inwisselbaar klinkende bandjes van vandaag de dag al een hele prestatie. Dat ondergetekende dan toch een beetje in het midden blijft over de kwaliteit van dit album, zegt wellicht meer over mijn verknipte geest dan over de (dis)kwaliteit van Avenged Sevenfold's nieuwste. Mochten ze weer Nederland aandoen, dan kan ik in ieder geval rustig mijn tot op het draad versleten Overkill-shirtje aandoen, want gezien het nieuwe bandlogo en de albumhoes met het gevleugelde doodshoofd, zal niemand het verschil zien tussen Avenged Sevenfold's merchandise en mijn T-shirt.

Zo euforisch als Horst was met hun vorige CD ben ik hier dus niet, vooral ook omdat de ruwe kantjes nog verder zijn afgeslepen en gladgestreken, maar dat het een prima klinkend, uiterst professioneel werkstukje met een aantal vette gitaarriffs is geworden, staat buiten kijf.

<< vorige volgende >>