Persefone  - Core

Persefone - Core

Label : Burning Star Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Drie jaar geleden was ik al zwaar onder de indruk van 'Truth Inside The Shades', het debuutalbum van Persefone uit Andorra, het dwergstaatje tussen Spanje en Frankrijk. Het album liet een technisch hoogstaande mix horen tussen black/death en progressieve metal. Deze overweldigende veelheid aan muziekstijlen is op 'Core' verder uitgediept. En hoe! Met twee nieuwe leden, drummer en producer Alex Dorca en zanger Marc Martins werd een beklijvend concept geschreven over Persephone, de Griekse godin van de onderwereld waar de band ook zijn naam aan ontleende. De nummers vloeien in elkaar over, maar de zeventig minuten muziek is verdeeld in drie grote hoofdstukken: 'Sanctuary: Light And Grief', 'Underworld: The Fallen & The Butterfly' en 'Seed: Core & Persephone'.

Het zou verkeerd zijn om Persefone nog onder te brengen bij black metal. Dit genre heerst nog wel in de krijsende vocalen die ruim vertegenwoordigd zijn, maar heeft minder de overhand dan op het voorgaande album. De muziek heeft nu raakvlakken met Opeth, Borknagar, Arcturus, Symphony X en Cacophony. De progressieve stukken komen meer voor. Elk nummer apart beschrijven zou leiden tot een kakofonische bespreking en je doen denken dat de muziek grillig en onsamenhangend is. Daar waag ik me dus niet aan. Want klassieke pianostukjes vloeien minzaam over in rigoureuze uitvallen met grunts, om even later over te gaan in tokkelende gitaren en bedachtzame zang die me doet denken aan Mike Akerfeldt als ie een beschouwende bui heeft. Even later is de band verwikkeld in razendsnelle toonladders en beuken zij er progressief op los als hadden we te maken met Dream Theater. Of neem de weemoedige tracks 'Released' en 'A Ray Of Hope' waar warme gitaarklanken een jazz tintje hebben. In sommige nummers duiken plots vrouwelijke vocalen op die me een beetje doen denken aan Lee Douglas (Anathema). Dit is prachtig in 'When The Earth Breaks'. 'Light's Memories' en 'The End' bevatten dan ook nog mooie narratieve stukken die me in het laatste nummer (met viool) aan Winterdome doen denken. Persefone heeft zichzelf werkelijk overtroffen op dit tweede album, dat klinkt als een klok want het werd gemastered in Zweden door Peter in de Betou.

Zoals je merkt zou ik de band tekort doen wanneer ik hen in een vakje plaats. Je kunt 'Core' dan ook best ervaren als een intense muziekreis die bij elke luisterbeurt mooier wordt. Het is een hard album, maar er zit zoveel ingenieuze verfijning in dat je er versteld van staat. Dit is innovatieve muziek voor mensen die luisteren naar muziek met een open geest. Top klasse!

<< vorige volgende >>