Runemagick - Dawn Of The End

Runemagick - Dawn Of The End

Label : Aftermath Music | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Mijn eerste interesse in Runemagick werd gewekt omstreeks 2003 toen ik mijn eerste Primordial interview deed. Deze band zat immers op hetzelfde platenlabel als de Ierse voorvechters voor cultureel erfgoed en even onderzoeken kon geen kwaad. 'Darkness Death Doom' werd dus aangeschaft en die drie woorden vatten het netjes samen: een trip van ruim een uur doorheen trance verwekkende instrumentale escapades, hier en daar wat rauwe zang en vooral een voortdenderende dreun van gitaren en onthaasting.

Ja, beste lezers, Runemagick staat haaks op het moderne bestaan. En dat is maar goed ook. Is kunst immers geen revolte tegen opgelegde stromingen in het dagelijkse leven? Zo kan men ook het tiende studio album van deze Zweden bekijken. Zij nemen hun tijd. De meeste nummers zijn lang. Het titelnummer dat als eerste de boxen uit gulpt, wordt nog beheerst door strakke gitaren, maar onderhuids kruipt een doom attitude de woonkamer binnen. De fijne gitaarklanken in het tweede deel zou men zelfs rustgevend kunnen noemen en hebben een experimenteel karakter, knipogend naar de rijke erfenis van Pink Floyd. Waar doom een beetje aarzelend verglijdt in sludge/stoner rock, dat is waar ik aan denk tijdens 'Voyage To Desolation'. Nog steeds hebben we geen zang gehoord, die komt pas ten berde na zes minuten: een rauwe stem die het death symbool waardig is. Combineren zij immers niet extreme doom metal met old school death, maar dan veel trager? Dit is waar het allemaal om draait bij 'Dawn Of The End'. Laat ons hopen dat de titel niet symbolisch is voor het bestaan van de groep want dan hebben we een origineel gezelschap minder in onze rangen. Toch moet me ook van het hart dat Runemagick me soms te monotoon en weinig melodieus is. Ik mis hier en daar een aanknopingspunt om niet te verdwalen in de zware doom mist die de band over onze hoofden laat neerdalen.

Runemagick legt de nadruk op sferische instrumentale stukken, slechts af en toe doorklieft de rauwe zang in de lange nummers de langgerekte dreun van de gitaren. Sommigen gaan dit bezwerend vinden, anderen nemen het woord monotoon in de mond als ze blootgesteld worden aan meer dan een uur Runemagick. Aan u de keuze…

<< vorige volgende >>