The Great Deceiver - Life Is Wasted On The Living

The Great Deceiver - Life Is Wasted On The Living

Label : Deathwish Inc. | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Wat een slappe lul is die Tomas 'Tompa' Lindberg! Na tien jaar eindeloos gezeur en gezeik van drammerige fans had hij daar waarschijnlijk zo de tabak van dat hij toch is gezwicht. Ja, de oud zanger van At The Gates graaft zijn oude band weer op en gaat volgend jaar de nodige festivals afstruinen. Maarrr mochten azijnzeikers nu denken dat Tomas kiest voor het grote geld (At The Gates en veel geld? Hahaha, wat naef!), dan hebben die het toch goed mis, want wat vertelde Tomas Lords Of Metal al in 2004? "A reunion? If it proves to be fun and makes sense, who knows? But for now, we are really happy what we are doing right now. We are better friends now than we were in the last year of the band. We have more contact now with each other and we are happy when we meet. Good friends are more important than good bands. Zo'n slappe lul is hij dus toch niet, eerder een integere pik.

In datzelfde interview noemt hij zichzelf "the first misanthropic humanist en dat is een klein bruggetje naar de albumtitel van dit derde full-length studioalbum, een quote trouwens van Douglas Adams (je weet wel, die wijlen auteur van 'The Hitchhiker's Guide To The Galaxy'). Het heeft even moeten duren eer dit album het licht zag (de opnames dateren al van de zomer van 2006), maar The Great Deceiver zocht een nieuw nest en vond deze uiteindelijk in Deathwish Records. Daarvoor was bassist van het eerste uur Matti er al tussenuit geknepen, waardoor de gitaristen Johan Osterberg en Kristian Wahlin de baspartijen hebben ingespeeld.

De beenharde hardcore metal op dit album maakt de overgang naar Deathwish wel erg logisch. De licht psychedelische ondertoon op voorganger 'Terra Incognito' is namelijk volledig weggevaagd door de snoeiharde thrash-achtige metal dat tevens elementen bevat van hardcore, punk en death metal. Kortom, je zou denken dat deze combinatie automatisch leidt tot metalcore, maar ook al bergt het inderdaad dezelfde ingredinten, het resultaat is wezenlijk anders. Rauwer, authentieker en daardoor een stuk boeiender dan wagonladingen van die metalcoreknaapjes. Het klinkt van de ene kant niet origineel, maar van de andere kant heeft de intense metal toch iets eigens. De schuurpapieren, crusty krijsbrul van Tomas blijft daarbij immer aanstekelijk. Drie kwartier lang ploegt de band als een op hol geslagen John Deere met hondsdolheid door de songs, en door de spaarzame onderlinge variatie van de nummers kan dat nogal een hele zit zijn, maar na afloop zit je wel met een heerlijk verzadigd gevoel in je tot opgedroogd cement verworden oren.

<< vorige volgende >>