Mystic Prophecy - Satanic Curses

Mystic Prophecy - Satanic Curses

Label : Massacre | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilco : Hier heb ik lang naar uitgekeken, de nieuwe van Mystic Prophecy (MP). Hun vorige CD, 'Savage Souls' is in mijn auto en stereo nog zeer vaak te horen. De Duits/Griekse band wist op die plaat als ÈÈn van de weinige power metal bands echt stevig en hard en toch melodieus over te komen in plaats van het zoetsappige wat we in dit genre toch vaak horen. Op het bijgeleverde promo-verhaaltje worden de verwachtingen voor deze plaat nog een heel eind opgeschroefd. Zo zou er in deze plaat veel thrash, en zelfs death metal zitten. Nou, ik was natuurlijk reuze benieuwd, maar ging ervan uit dat er in de promo weer werd overdreven en dat bleek deels ook het geval te zijn. Dit neemt echter niet weg dat dit een dijk van een plaat geworden is. Laten we hem even doornemen…

'Back From The Dark' is het eerste nummer en begint helaas met een zeer cliché sample van wat zwaardgekletter etc. Jammer. Wanneer dit echter wegsterft, begint komt er een lekker stevige riff uit de boxen knallen, gevolgd door een bruut thrash-stuk en redelijk agressieve zang. Vervolgens horen we serieuze, nijdige thrash/death grunts hun woede uitbrullen. Wow! Wat een energie! Het refrein is een typisch power metal refrein, stevig en melodieus. Als het eerste nummer erop zit lig ik uitgeput op de bank… wat een heerlijk beuknummer was dit. Nummer twee, 'Sacrifice Me', is van een andere orde. Het is melodieus, zwaar en een tikkie trager dan de voorganger, ook ontbreken hier de grunts. Het refrein is een typische power/doublebass beuker wat na ÈÈn keer luisteren al blijft hangen. De derde, 'Dark Force's' begint weer bruut, snel, met grunt gegrom. Verder in het nummer zijn ook zo hier en daar grunts te horen. Het tempo blijft het hele nummer hoog. Het refrein is sterk, zeer herkenbaar wordt steevast gevolgd door een bruut thrash gedeelte. …Één van de beste tracks van de CD.

Nummer vier, 'Satanic Curses' begint wat duister met een obscuur riedeltje, gevolgd door een heerlijke beukrif. De coupletten zijn de betere van dit album, met name door de spannende melodielijnen. Het refrein is redelijk standaard, maar wederom stevig. Nummer vijf, 'Evil Of Destruction', begint met een moordrif gevolgd door brute blastbeats. Een absolute nekbreker, het meest woeste van de CD. De knallende riffs gaan tijdens de coupletten gewoon continu door en het epische refrein wordt heavier gemaakt met wat grunts. Vooral het einde van dit nummer sloopt je nekspieren, een absolute topper! Als 'Evil Of Destruction' klaar is voel je echt even behoefte aan wat rust. En dat lijkt ook te komen. 'Demons Blood' begint kalm, en loodzwaar. Het couplet is dramatisch en een heel stuk trager dan de rest van het album. Het refrein is sterk, bloedmooi, ook vol dramatiek, episch en blijft ook na één keer hangen. Dit is het trouwens ook het meest melodieuze nummer van het album.

'Damnation' begint weer bruut, eigenlijk als een puur thrash nummer. Snelle riffs en beukende drums laten geen ruimte voor andere geluiden. Ook het couplet is qua muzikale ondersteuning erg zwaar en hard. Het refrein is wat minder, tikkie simpel. 'Rock The Night' is het achtste nummer en het minst interessante van de CD. Persoonlijk ben ik geen fan van nummers die heavy metal promoten. Het is wel een lekker stevig liedje met een strak couplet, maar het refrein is vrij zwakjes en cliché. Het als negende geperste 'We Will Survive' is weer net een beetje anders, meer op de power metal leest geschoeid en minder heavy. Vooral het couplet is een echte power metal kraker, episch en zeer melodieus. De thrash stukken zijn teruggebracht hier en volgen meestal direct na het refrein. Een goede meezinger voor onder de douche. 'Garve Of A Thousand Lies' begint zeer bombastisch en snel. Het couplet is ook behoorlijk rap, maar niet zo heel sterk. Helaas geldt hetzelfde voor het refrein. De sterkste delen van dit nummer zijn de instrumentale intermezzo's en de gezongen delen waar de grunt weer om de hoek komt kijken. Het einde van dit nummer is echter wel weer heel sterk, maar dat had dan weer wat langer gemogen. De uitvoering van Black Sabbath's 'Paranoid' is leuk, maar niet meer dan dat. Het afsluitende 'We Fly' is een bonustrack waarvan ik hoop dat die op de in Europa verkrijgbare versie blijft verschijnen. Waarom dit een bonusnummer moet zijn is me ook niet duidelijk. Het is een zeer sterk, snel en mooi nummer. Ook hier horen we wat grunts voorbij komen in het zeer sterke couplet. Een refrein wat naar mate het nummer vordert steeds mooier lijkt te worden. Zeer de moeite waard.

Zo, dat was het alweer, 48 minuten en twaalf seconden uitstekende metal. Conclusie? Het album is een logisch vervolg op het vorige 'Savage Souls', maar wel een stukje beter en harder. De productie is zo goed als identiek aan de vorige plaat welke natuurlijk ook uitstekend was, wat wil je met meneer Frederik Nordström aan de knoppen? Ik had stiekem wel gehoopt op wat meer harde thrash en de in de promo beloofde death metal ben ik al helemaal niet tegen gekomen met uitzondering van de grunts. Toch is dit album voor mij een mijlpaal in de power metal omdat er op hoog niveau agressie met melodie en dramatiek gecombineerd wordt. De heldere zang van R.D. Liapakis, die nog altijd ruimschoots overheerst, is nog altijd sterk al is deze niet zo gevarieerd. De toevoeging van grunts draagt dan ook werkelijk iets bij. Ik hoop dat dit op toekomstige albums dan ook vaker te horen zal zijn. Minpuntje is wel dat de nummers zo ongeveer allemaal dezelfde opbouw hebben, couplet, refrein, couplet, solo, refrein. Je kent het wel. Een nummer met totaal andere structuur zou niet misstaan hebben. Nu hoor ik een hoop gitaarfreaks denken: "En wij dan?”. Stil maar jongens, er staan weer genoeg sterke en vingervlugge solo's op die er voor zorgen dat je luchtgitaar maar weinig rust krijgt. Haal hem maar vast uit het vet!

Wie moet dit album dan kopen? Iedereen die het vorige album geweldig vind, fans van Symphorce, Brainstorm etc en fans van het melodieuzere thrash-werk kunnen gewoon toeslaan. Mensen die vooral houden van het bravere in het genre zoals Stratovarius, Blind Guardian, Hammerfall etc moeten eerst maar even luisteren, want dit is wel degelijk een tandje harder. En dat is nou juist hetgeen wat ik er zo fijn en bijzonder aan vind. Na de CD op vol volume geluisterd te hebben en mee gebruld en gebangd te hebben lig je geheid voor Pampus voor je stereo. Live is dit natuurlijk helemaal slopende muziek…ik kijk nu al uit naar een optreden van de heren!

<< vorige volgende >>