Darkane - Insanity

Darkane - Insanity

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Wat is 2001 ondertussen een schitterend jaar aan het worden zeg, in de standaard overvloed aan CD's vindt ik om de haverklap juweeltjes om je vingers bij af te likken. Neem bijvoorbeeld eens deze nieuwe schijf van het Zweedse (houdt het nou nooit op) Darkane. Goedemorgen pater! Wat deze heren op 'Insanity' bij elkaar weten te spelen is niet bepaald van dommenhuizen. Wie Darkane nog kent van hun debuut CD 'Rusted Angel' zal weten dat de mannen garant staan voor een furieuze, razende Death/Trash aanval op het survival vermogen van je duurbetaalde speakers. Mocht je dat dan ook een goede plaat vinden (zoals ik) dan is er fantastisch nieuws te melden : 'Insanity' gaat vrolijk verder waar ze gestopt zijn, maar dan met een tandje erbij, of zoals drummer Peter zelf verteld in het interview wat je elders in deze uitgave kan lezen: 'A little bit more of everything'. Nou, meneer heeft niet gelogen, want na het fraaie (klassieke) intro 'Calamitas' knalt 'Emenation Of Fear' werkelijk je boxen uit (driewerf hoera voor de producer). Wat een geweld, maar ook : wat een afwisseling! De riffs en breaks vliegen je om de oren, er wordt enorm snelheid gemaakt, om op gezette tijden weer terug te vallen in dreigende en slepende ritmes, die op hun beurt weer uitmonden in een allesverwoestende Thrash climax (luister maar eens naar 'Hostile Phantasm', dan snap je wel wat ik bedoel). De de nieuwe zanger Andreas Sydow is echt een aanwinst, met vocalen die variƫren van clean tot krijsend tot grunt, en weet echt dat beetje extra te brengen wat het geheel op een zeer hoog niveau zet. Ik wil er wel even bij aantekenen dat 'Insanity' een groeiplaat is, wellicht zal hij bij de eerste draaibeurten wat complex in de oren klinken, maar als eenmaal het kwartje gevallen is....Alle tracks zijn ook van dezelfde hoogstaande kwaliteit, of het nu een snelheidsmonster als 'Psychich Pain' is (met een gastsolo van Meshugga's Fredrik Thordendal), of een lekkere mid-tembo beuker als 'Inauspicious Coming', het maakt allemaal niet uit. Klapstuk van deze bereschijf is 'Pile Of Hate', een nummer van ruim acht minuten waarin de mannen nog even al hun vaardigheden uit de kast trekken en samensmelten tot een waar pandemonium. Het is maar goed dat hierna afgesloten wordt met het rustige, maar zeer duistere outro 'Inverted Speres'. Dit geeft je toch ruim anderhalve minuut om bij te komen, voordat je weer op 'play' drukt....

<< vorige volgende >>