Nocturnal Breed - Fields of Rot

Nocturnal Breed - Fields of Rot

Label : Agonia Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Wilco : Stephen: "Zo, we hebben nu echt een heel slechte horrorfilm in elkaar gedraaid, met veel bloed, zombies, monsters en naakte wijven”.
Harrison: ”Ja, ik weet zeker dat het publiek, hoewel select, hier van gaat smullen”
Stephen: ”Absoluut, zo”n coole baggerfilm heb ik als regisseur in geen jaren meer uitgebracht.”
Harrison:”We hebben echter één ding vergeten…we hebben helemaal geen soundtrack”
Jan: ”Das geen punt, een Noorse vriend van me speelt in een slechte thrash metal band, die willen voor ons vast wel een nummertje of tien opnemen.”
Stephen: ”Meen je dat? Maar dat is toch heel lelijke muziek?”
Harrison:-”Alsof wij zo mooi zijn! Ik zeg doen, die teringherrie past goed bij onze splatterfilm. Zijn die gasten duur?”
Jan: ”Ben je mal, voor een krat bier en whisky doen die lui alles!”

Het kan haast niet anders of de zestiende (!) geluidsdrager van Nocturnal Breed is zo ontstaan. Het nogal Iron Maiden-achtige hoesje straalt slechte horror uit en de muziek is inderdaad de perfecte soundtrack voor een film met veel rondvliegend, naakt tienermeisjesvlees. Net als een film in dit fantastische genre echter wordt de plaat nergens gedenkwaardig, goed of klinkt het doordacht of intelligent. Thrash is de hoofdmoot, met zo af en toe een death sausje. Verfijnd is het echter allerminst. De zeer rechtlijnige thrash van dit orkestje klinkt zoals je al jaren van NB gewend bent: lomp, simpel en weinig verheffend. Daarnaast hangt er een onwijs jaren 80 sfeertje op dit album. Is dit dan een waardeloze CD?

Eigenlijk wel, maar op de een of ander manier vergeef ik hen de eenvormigheid en de bij tijd en wijle vreselijke, valse, schelle zang die soms naar black neigt. Ook vergeef ik het de band dat ze al tijden lang dezelfde muziek maken. Waarom ik dat doe? Wel, muzikaal klinkt het bij vlagen gewoon lekker, het is agressief, meestal niet achterlijk snel en het plezier hoor je er aan af, hoe morbide het thema ook is. De CD zit vol met lekkere breaks, veel groovy gitaren en drums. Daarnaast kent de CD een prima productie. Wat ik wel echt heel irritant vind zijn de slechte, vals gezongen melodieën die te vaak herhaald worden. Wanneer de zanger zijn grunt meer zou gebruiken zou de CD een stuk beter te pruimen zijn. Goede voorbeelden van hoe slecht de zang kan zijn zijn 'Invasion Of The Bodythrashers' en 'Iron Bitch'. In deze nummers komt werkelijk geen enkele acceptabele zanglijn voorbij. Deze nummers zijn dan ook beroerder dan de rest, waarin veel meer met venijnige grunts gezongen wordt. Een goed voorbeeld van he het veel beter klinkt is 'Code Of Conduct'. Dit nummer is snel, agressief en zeer groovend. Verder zijn de nummers allen kort en fel en voor je het weet is het over.

In een notendop: simpel, niet goed, zeker niet mooi, maar vermakelijk, lelijk, vaak groovy en soms beukend. Doe er mee wat je wilt. Als ik een regisseur was zou ik ze zeker vragen voor 'Scream 23', 'Tremors 54', 'Saw 5', 'I will always know what you will do in ten summers' en 'Night of the Living Dead 14'.

<< vorige volgende >>