Coronatus - Lux Noctis

Coronatus - Lux Noctis

Label : Massacre | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Kim : In het voorjaar maakte deze band trots bekend getekend te hebben bij Massacre Records, en hun debuut album 'Lux Noctis' ('Nachtelijk licht') heeft recentelijk het levenslicht mogen aanschouwen. Dit album is geproduceerd door Tobias Schonemann die ook onder andere met The Vision Bleak en Eisregen heeft samengewerkt.

Al het goede komt in twee├źn zegt men, en dat pakt bij Coronatus erg goed uit door het gebruik van twee frontvrouwen: Carmen als operazangeres (a la Tarja Turunen, ex Nightwish) en Ada met haar rockstem (a la Helen Vogt van Flowing Tears). Terecht stelen ze dan ook de show op de frontcover van de CD. De operastem van Carmen overheerst voornamelijk op het eerste gedeelte van het album, waardoor Ada jammer genoeg niet goed kan laten horen welke kwaliteiten zij in huis heeft. Dit verandert echter bij 'My Rose Desire'; vanaf dat nummer horen we een goede wissel- en samenwerking tussen beide dames, en omdat in het tweede gedeelte van de CD een perfecte combinatie van zang is hoeven er geen stukken opgevuld te worden met koorpartijen.

Het album bevat elf goed geproduceerde nummers en daarvan zijn er drie korte instrumentale stukken ('Interrotte Speranze', 'Winter' en 'In Remembrance'). Daarmee zou je kunnen zeggen dat het album drie verschillende stijlen zou bevatten maar integendeel; er verandert niets aan de muzikale aanpak gedurende de totale lengte van de plaat. De opener 'Interrote Speranze' laat een sample horen van voetstappen in een holle ruimte en een deur die open en dicht gaat; vervolgens horen we een koor dat ons meesleept in het tweede nummer. De andere twee instrumentele stukken worden vooral begeleid door een akoestische gitaar. Dit staat dan wel weer in contrast met de overige nummers, die veel snelle drum- en gitaarpartijen bevatten in de power en up-tempo stukken. In tegenstelling tot de grote meerderheid in het genre zijn er op deze plaat geen ballads te horen, maar helaas bevat de plaat verder niet echt verrassende wendingen. Dit wordt wel weer goed gemaakt door de sfeervolle toetsen en het feit dat de nummers behoorlijk pakkend zijn. Ik blijf trouwens ook stiekem een zwak houden voor bands die een viool gebruiken, zoals bijvoorbeeld in 'Ich Atme Zeit' te horen is, en mede daardoor, maar vooral omdat de zangeressen twee totaal verschillende stemmen hebben - de teksten worden trouwens afwisselend in het Duits, Engels en Latijns gezongen - kunnen we toch spreken van een behoorlijk interessant, verrassend en toegangkelijk debuut album.

<< vorige volgende >>