The Great Deceiver - A Venom Well Designed

The Great Deceiver - A Venom Well Designed

Label : Peaceville | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : A-ha, dus daar was hij gebleven!!! De zanger van misschien wel de invloedrijkste band uit Zweden aller tijden zit dus tegenwoordig in The Great Deceiver! Eh… nee, ik bedoel niet Benny Andersson of Björn Ulvaeus (A-bah!), maar het gaat hier om Tomas Lindberg, voormalig krijsend speenvarken van At The Gates. Sinds At The Gates eind 1996 uit elkaar viel, hadden een aantal bandleden elkaar gevonden in The Haunted en vond drummer Erlandsson een krukje achter het Cradle Of Filth-drumstel. Maar al die jaren heb ik er nooit zo bij stilgestaan waar Tomas al die jaren uithing, totdat ik ineens zijn naam op deze CD zag staan. Via allerlei freelance omzwervingen (Disincarnate en Lock Up) blijkt dus dat Tomas al die tijd bezig was geweest met deze band. Hij heeft er zelfs al een keer een EP mee uitgebracht. Eerst onder naam 'Cave In', dat later werd heruitgebracht onder de naam 'Jet Black Art'. Het moge duidelijk zijn: dit is totaal aan mij voorbijgegaan.

Nu is er, bijna 7 jaar na At The Gates' zwanenzang 'Slaughter Of The Soul', eindelijk weer een hoofdrol voor Tomas. En het is… even wennen. Ja, verwacht geen hapklare Gothenburg-thrash waarin hij zijn At The Gates-kunstjes gaat herhalen. Hulde daarvoor, om toch een andere invalshoek te kiezen. Invalshoek ja, want het uitgangspunt blijft (gelukkig) thrash. Maar nu wel een bijna hypnotiserende, bezwerende variant ervan. De gitaren waaieren soms alle psychedelische kanten uit, veel echo's, sfeer en feedback, geserveerd op een bedje van stevige, veelal midtempo grooves wat soms zelfs een zweem van hardcore vertoont (M.u.v. 'After The Flood' dat behoorlijk rap door de bocht scheurt). Noem het een soort van trancethrash. Erg stemmig, waarbij het agressieve karakter van zijn vorige band zeker niet verloren is gegaan. Hoewel agressie hier wat meer lijkt te zijn vervangen door andere vormen van duistere gemoedsgesteldheden. En het kost ook wat meer tijd om de nummers op je te laten inwerken. Minder toegankelijk dus. Maar Tomas' maniakale krijsgrunt snijdt nog immer door merg en been. Heerlijk!

Vetste tracks zijn mijn inziens 'Enter The Martyrs' en 'Arsenic Dreams': een combinatie van hallucinerende riffs, vette thrash-grooves en de immer door hondsdolheid bezeten doodskreten (death screams) van Tomas. Maar Tomas kan meer: een gewone zangstijl is hem toch ook blijkbaar niet vreemd, alhoewel hij dan meer declameert dan echt zingt (zoals in 'The Demons Lair', 'The Blade' en 'Leave It All Behind').

Het is zeker een goeie schijf, maar of hij hiermee de status van At The Gates kan continueren? Ik ben bang dat daarvoor deze CD te veel drijft op composities geschreven vanuit het creëren van sinistere sferen en minder op memorabele, meeschreeuwbare thrashsongs. Maar dat interesseert mij geen ruk, en Tomas & Co. blijkbaar evenmin.

<< vorige volgende >>