Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Company - Awaking Under Dogs

The Company - Awaking Under Dogs

Label : | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Nu had ik nog nimmer van deze band gehoord, maar na het titeldebuut uit 1994 en 'Frozen By Heat' is dit dus nu reeds hun derde digitale zilverling. En ik had het ook niet zelf kunnen verzinnen, maar de wetenschap dat deze band door Doug Piercy (a.k.a. Dough Pierce) (ex-Heathen en ex-"een van Angel Witch's reunie-pogingen”) was opgericht, gaf mij met terugwerkende kracht de herkenning van Heathen's complexe thrash-structuren. Hoewel qua sound (en vooral ook qua zang) het oudere, minder death-metal georiënteerde Testament-geluid er ook wel wat weg van heeft. Met andere woorden: het is weer Bay Area-thrash wat de klok slaat! En da's natuurlijk altijd fijn.

Maar toch… ik vind de nummers soms wat vermoeid overkomen. De riffs komen soms ietwat gekunsteld, wat bedacht over. Nu had toentertijd Heathen daar ook al wat last van, maar toen werd dat nog ruimschoots gecompenseerd door een enthousiaste jonge-honden-mentaliteit. Nu zijn ze toch een dikke 10 jaar ouder en het bedachtzame wat de liedjes uitstralen werkt nu niet echt in hun voordeel. Ook een ander typisch handelsmerk van de Bay Area-thrash - de lage, bijna grommende backgroundvocals die in de refreinen een wisselwerking met de lead vocals hebben - klinken mij eerder een tikje irritant en ook veel te overdadig dan dat ze de bedoelde opgefokte agressie bewerkstelligen.

En ik spreek nu wel continu van Bay Area (stadsdeel van San Francisco), maar waar kwam ik enige tijd later achter? Het gaat hier uitsluitend om Duitse muzikanten! Ja, zelfs de enige Californiër en mede-oprichter van de band (Doug dus) heeft zonder dat daar over wordt gerept het veld moeten ruimen voor ene Markus Rhodmann. Kortom: het is typische Amerikaanse Bay Area-thrash uit… Bonn. Door dit sound-imitatiegedrag krijg ik er wel een beetje een twijfelachtig smaakje door: vandaar dus ook waarschijnlijk dat ik er toch niet iets vond kloppen aan de muziek op deze CD (In the end, you always recognize imitators!). Toch blijven er ruimschoots prettige luistermomenten over: de riffs en refreinen van 'My Opinion' werken bijvoorbeeld uitstekend. En de meeste nummers zitten behoorlijk gevarieerd in elkaar, maar hangen desondanks ook niet als los riff-zand aan elkaar vast. Tevens hebben de af en toe wat spacey opduikende synthesizerriedeltjes (jawel!! synths in Bay Area-thrash: een Duitse innovatie!) een positieve uitwerking op de nummers. Ik mis alleen het heilige vuur dat deze CD zo had kunnen laten vlammen. En helaas voor de band heb ik dezelfde schaamtevolle jeugdherinneringen met de transseksuele discorocker ''You Spin Me Round Like A Record' van Dead Or Alive, want ondanks hun aardige metal-interpretatie blijft het faggot-felle glam-origineel gewoon recht overeind (in de broek) staan.

<< vorige volgende >>