Between The Buried And Me - Colors

Between The Buried And Me - Colors

Label : Victory Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Richard G. : Dames en heren progressieve muziekliefhebber, u kunt uw zoeken staken, de ultieme extreme muziekervaring is namelijk daar. Ik ben mij volledig bewust van de pretentie van deze boude uitspraak, edoch het past dit nieuwe werkje van Between The Buried And Me perfect. Met 'Colors' zijn deze Amerikanen namelijk voor niets minder gegaan dan precies dat. De muzikale horizonten die verkend worden liggen zo ver uit elkaar dat het maar de vraag is of er berhaupt een mens is deze afstand ooit in kilometers af zou kunnen leggen.

De creatieve explosie in de studio moet nieuwe ijkpunten op de schaal van Richter hebben veroorzaakt. Bij deel een van het tweeluik 'Foam Born' denk ik binnen de minuut achtereenvolgens aan Smashing Pumpkins, Radiohead en Queen. Een minuut later begint deel twee met de meest brute, innovatieve metalcore die je je voor kunt stellen. Het speelse gemak waarmee de band vertrouwde elementen uit mathcore, death metal, metalcore en jazz uit de mouw schudt is nog steeds ronduit verbazingwekkend, maar dat wisten wel al. De momenten waar BTBAM echter echt boven zichzelf uitstijgt zijn nummers als 'Sun Of Nothing', 'Ants Of The Sky' en afsluiter 'White Walls', die elk elf minuten of meer klokken. Het aantal genre grenzen dat hier doorbroken wordt is schier oneindig en de manier waarop de band dit alles soepeltjes en vakkundig aan elkaar smeedt is ongevenaard. Met hoorbaar spelplezier heeft men de eigen muzikale capaciteiten zo ver mogelijk uitgediept en de eigen technische en compositorische grenzen proberen te verleggen.

Eenieder die de coverplaat 'The Anatomy Of BTBAM' bezit zal bekend zijn met de ontzettend brede, lang niet alleen maar metal invloeden van de band. Op 'Colors' trekt men dit beeld tot in het extreme en horen we tussen de bijna voor lief genomen extremiteit door onder andere lieve progressieve rockmelodieen a la Porcupine Tree, neoklassiek getinte passages, Amerikaanse blue grass, een verneukt walsje, machtige Dream Theater riffs en wat dies meer zij. Op veel momenten heeft 'Colors' dan ook niets maar dan ook niets met metal te maken, op veel andere momenten juist weer ontzettend veel, en daar zit hem nu precies de kracht van de plaat in. 'Colors' is een plaat geworden waar je over tien jaar nog steeds nieuwe dingen in zult horen en dat is het teken van een waar progressief meesterwerk van het zuiverste soort.

<< vorige volgende >>