Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Subway To Sally - Herzblut

Subway To Sally - Herzblut

Label : Metal Blade | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Ergens is het toch wel grappig hoe eenvoudig een bandnaam je op het verkeerde been kan zetten. Neem bijvoorbeeld dit Duitse gezelschap Subway To Sally. Zij bestaan al een jaar of tien, hebben in die tijd al een aantal platen gemaakt, en ik ben hun naam inderdaad wel eens tegengekomen in de diverse media, maar dacht altijd dat het hier ging om een oubollige Hardrock of Stoner bandje (of is dat hetzelfde?), niet de moeite waard van het beluisteren dus. Dat ik met deze gedachte niet verder van de waarheid verwijdert was dan je lopen kan werd pas duidelijk toen de promo van het aankomende nieuwe album 'Herzblut' op de deurmat plofte.

Subway To Sally heeft namelijk geen moer uitstaan met bovenstaande stijlen, maar zit in dezelfde categorie als hun landgenoten van In Extremo, het Engelse gezelschap Skyclad en de Ieren van Cruachan. Met andere worden, Rock en Metal vermengd met invloeden uit Folk, gelardeerd met middeleeuws en renaissance-achtig aandoende geluiden, deels eigen werk spelend, deels 'traditionals'. Uiteraard maakt Subway To Sally naast de basic gitaar, bas, drums en keyboards ook gebruik van instrumenten als de schalmei, fluiten, doedelzak, harp, viool en luit, en wordt er vrolijk in de landstaal gezongen, met uitzondering van 'Accingite Vos' wat in het Latijns ten gehore wordt gebracht (dit nummer is dan ook de traditionele 'traditional').

Muzikaal gezien weet je wel wat je kan verwachten, zeker als je de andere voornoemde bands een beetje kent. Ik wil daar wel mee aantekenen dat het meer van In Extremo heeft dan van een Skyclad of Cruachan, aangezien deze laatste twee bands toch een stuk harder spelen, waarbij In Extremo dan weer de hardere van de twee is, maar zo akoestisch en ingetogen als bijvoorbeeld een Blackmore's Night is het nu ook weer niet. Bij Subway To Sally ligt de nadruk wat meer op langzamer, meer gedragen melodie├źn, waar er veel ruimte wordt gemaakt voor rustige passages ('So Rot', 'Das Messer', 'Herrin Das Feuers' of 'Wenn Engel Hassen'). Ergens wel jammer, want door het teveel aan dit soort nummers dut de plaat af en toe gewoon in, en ondanks het goede spel van de band verslapte bij mij regelmatig de aandacht. Wat meer uptempo werk als 'Die Schlacht' en 'Veitstanz' was de balans zeker ten goede gekomen, nu blijf ik toch met een wat katterig gevoel zitten. Hier had meer ingezeten.

<< vorige volgende >>