Nightwish - Dark Passion Play

Nightwish - Dark Passion Play

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Sjak : Naar deze plaat heb ik een behoorlijke tijd uitgekeken, niet omdat ik nu zo'n geweldige Nightwish-fan was maar omdat ik hoorde dat de nieuwe zangeres en vervangster van Tarja niemand minder dan ex-Alyson Avenue frontdame Anette Olzon (ook wel bekend als Anette Blyckert) zou zijn. Nu ben ik al jaren van mening dat deze A.O.R.-formatie een zeer ondergewaardeerde band is, die een tweetal werkelijk schitterende albums heeft uitgebracht ('Presence Of Mindâ' uit 2002 en 'Omega' uit 2004, verplichte aanschaf voor elke A.O.R.-liefhebber!). De belangrijkste reden van mijn waardering voor deze band had te maken met de geweldige vocalen van eerder genoemde Anette Olzon. Haar toetreding tot Nightwish maakte me reuze nieuwsgierig naar de ontwikkeling van deze Finse band.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: 'Dark Passion Play' is wat mij betreft verreweg de beste Nightwish plaat tot op heden. Dat komt ten dele door de gepassioneerde zangpartijen van Anette, maar zeker ook door het feit dat de composities van Tuomas Holopainen veel volwassener zijn geworden en dat hij als songwriter verder is gegroeid. Een mooi voorbeeld daarvan is opener 'The Poet And The Pendulum', een zeer gevarieerd ruim vijftien minuten durend werkstuk, dat zoveel ideeën bevat dat er wel acht aparte nummers van gemaakt hadden kunnen worden. Tuomas heeft al deze losse flarden op een dusdanig ingenieuze wijze aan elkaar weten te koppelen dat je gedurende de speelduur ademloos zit te luisteren en bij elke luisterbeurt nieuwe elementen hoort. Datzelfde geldt trouwens voor de plaat als geheel: als je een song als single 'Eva' apart beluisterd, lijkt dit een niet zo heel bijzonder nummer, maar als je dit nummer als onderdeel van het totale album voorbij hoort komen past het naadloos en ademt het de juiste emotie uit.

Het zou te ver gaan om alle nummers hier te benoemen, want met dertien tracks en bijna tachtig minuten muziek krijg je echt veel waarde voor je geld, maar ik wil toch even 'Sahara' en 'For The Heart I Once Had'apart vermelden. Eerstgenoemde kent een zeer hypnotiserende gitaarriff en is daardoor zeker één van de betere nummers en het erg A.O.R.-getinte 'For The Heart I Once Had' wordt gekenmerkt door prima zangpartijen van Anette, die overigens op heel het album erg goed op dreef is. Ik heb Tarja in ieder geval niet gemist en ben er van overtuigd dat het vernieuwde Nightwish sterker dan ooit is. Datzelfde geldt voor 'Dark Passion Play'!

<< vorige volgende >>