Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Bang Your Head 2006

Balingen - Germany 24 juni 2006

Afgelopen jaar vierde het Duitse Bang Your Head Festival zijn tienjarig jubileum, dat was de tweede keer dat mijn vrouw en ik daar aanwezig waren. De sfeer die heerst, het feit dat alles tot in de puntjes is georganiseerd en natuurlijk te prima band keuze was ook dit jaar voor ons weer een reden om zo'n dikke 500 kilometer het land van die 'Meisterschaft' in te reizen. Sinds de eerste keer dat we naar Bang Your Head gingen hebben we altijd hetzelfde logeeradresje gehad, een leuk hotelletje boven in de bergen en zo''n twintig minuten rijden van het festivalterrein verwijderd. Het feit dat je daar lekker kan eten en nog voor een redelijke prijs een heel groot glas bier kan nuttigen maakt zo'n weekendje bangen nog eens extra leuk.

Door: Eddy

Fotograaf: Eddy

Afgelopen jaar vierde het Duitse Bang Your Head Festival zijn tienjarig jubileum, dat was de tweede keer dat mijn vrouw en ik daar aanwezig waren. De sfeer die heerst, het feit dat alles tot in de puntjes is georganiseerd en natuurlijk te prima band keuze was ook dit jaar voor ons weer een reden om zo'n dikke 500 kilometer het land van die 'Meisterschaft' in te reizen. Sinds de eerste keer dat we naar Bang Your Head gingen hebben we altijd hetzelfde logeeradresje gehad, een leuk hotelletje boven in de bergen en zo''n twintig minuten rijden van het festivalterrein verwijderd. Het feit dat je daar lekker kan eten en nog voor een redelijke prijs een heel groot glas bier kan nuttigen maakt zo'n weekendje bangen nog eens extra leuk.

Om niets aan het toeval over te laten vertrokken we ook dit jaar weer een dag voordat het eigenlijke festival begon richting het leuke stadje Balingen. Ook het programma dat we de vorige jaren hanteerden werd dit jaar precies weer nagevolgd. De nacht van woensdag op donderdag lekker om 04.00 uur op pad om de warmte en de files te vermijden. Bij aankomst een lekkere warme douche en een enkel uurtje plat op bed om van die lange tocht uit te rusten en 's avonds een lekker diner in dat hotel en als afsluiting een mooie wandeling door de bergen rond ons verblijf. Daarna op tijd naar bed om 's morgens na een stevig ontbijt op tijd rond negen uur des morgens op het festivalterrein van Balingen te verschijnen om daar allereerst onze perspasjes op te halen.

Vrijdag 23 juni '06
Eigenlijk is het elk jaar allemaal precies hetzelfde. Op het moment dat we het festivalterrein betreden is het nog vrij vroeg en hebben we altijd eventjes de tijd om een eerste rondgang te maken om uit te checken wat er allemaal aan zwaar merchandise te krijgen is. Ook hoeven we dan nog niet in een lange rij te staan om onze consumptiebonnen te verkrijgen. Heel mooi geregeld bij dit festival is het feit dat je ten einde van deze harde dagen de resterende bonnetjes weer terug kan verkopen, een mooie service die je niet op elk festival tegenkomt. Je hoeft dan ook niet te zuinig te kijken dat je er niet teveel zou kopen waar je naderhand mee zou kunnen blijven zitten. Het eerste harde item dat aan mijn handen blijft plakken is de gloednieuwe cd van een van de lieveling bands uit mijn tiener jaren Leatherwolf. Te gek dat deze mannen na zeventien jaar weer eens besloten om van zich te laten horen middels een ijzersterke en agressieve nieuwe plaat genaamd 'World Asylum'. En wat natuurlijk nog mooier is het feit dat ze vandaag op het Balingse podium zouden staan, weliswaar niet meer met alle originele leden maar toch zeker met een nieuwe superbezetting. Ik zag ze ooit op een Aardschokdag in het verleden en was dan ook heel benieuwd naar hun prestaties zoveel jaar later. Ik kom hier natuurlijk iets verder op terug en ook op de te gekke ontmoeting die we hadden met een van de oorspronkelijke gitaristen Geoff Gayer iets later op de dag in de VIP tent.

Om klokslag 10.00 uur begon het strakke programma van dit festival, een schema dat alleen door Whitesnake de dag daarna een beetje werd overschreden, de rest van de groepen waren allemaal strikt op tijd. De eerste groep die zou spelen was het Zweedse HELLFUELED, Ikea muzikanten die het die dag beter zouden doen dan hun voetballende maten de dag erna tegen Duitsland. Ik was benieuwd na hun gelijkenis met Ozzy en de sound van de 'Madman' waar ik toch al enkele berichten over had gehoord. En inderdaad, de muziek van deze groep zou enkele raakvlakken vertonen met die van opa Ozzie al was de verschijning van deze jonge jongens wat vitaler dan je gewend bent van Meneer Osbourne. Eigenlijk had deze groep de ondankbare taak gekregen om als te fungeren als opener van het festival, om tien uur 's morgens heeft de doorsnee hoofdschudder zijn doppen nog niet fatsoenlijk open. Vele bezoekers zijn rond die tijd ook nog niet eens gearriveerd of lopen nog een beetje rond te schuimen tussen de metal kraampjes. Maar dat mocht de pret voor deze groep niet drukken, ze hadden een plaatsje gekregen op dit belangrijke festival en zouden in de mensen die wel al de moeite namen om zich voor het podium te posteren nog wat nieuwe zieltjes winnen. Het enthousiasme van deze groep werkte dan ook aanstekelijk op mij en ik kreeg dan ook snel nog meer zin in deze twee heavy dagen.

band image


De volgende groep was COMMUNIC, een band die als laatste werd toegevoegd aan de line up als vervanger van Exodus. De mannen van Exodus hadden namelijk op het laatste moment laten weten dat ze het er niet eens mee waren om eerder op het podium te staan dan hun stadsgenoten van Death Angel. Gary Holt en zijn mannen waren van mening dat aangezien hun platenverkopen groter waren dan die van Death Angel ze later moesten mogen spelen dan de Filippijnse neven. Erg kinderachtig en werd dan ook niet in dank afgenomen door de diehard fans en de organisatie van het festival. Die zou zich door Exodus niet onder druk laten zetten, dus deze Bay Area thrashers besloten af te zeggen. Natuurlijk staat er op dit moment een andere versie en een andere visie op dit gegeven op de officiële band website. Ik vond het wel jammer, Exodus was ook een van die bandjes uit mijn verleden en ik had ze graag gezien. Wie Communic was wist ik op het moment dat ze als vervanger bekend gemaakt werd nog niet en ook al konden deze Noormannen met z'n drietjes een vrij stevig geluid neerzetten, ik kon er verder niet echt van onder de indruk raken.

band image


Maar misschien was het wel doordat ik zo graag de volgende band zou willen zien spelen namelijk LEATHERWOLF. Alleen deze groep was voor mij al een voorname reden om dit jaar ook weer zover te moeten rijden. Een band die mij met heel veel plezier laat terugdenken aan mijn jonge jaren toen ik nog een fervente playback gitarist was met een instrument uit triplex gezaagd waarmee ik de beste shows van die tijd weg gaf voor de spiegel in mijn slaapkamer. Ik was dol op de driedubbele gitaarsolo's die ik dan ook perfect wist na te spelen op mijn nepgitaartje. Ik vond het dan ook jammer dat het op een gegeven moment ophield met deze groep, je hoorde er niets meer van. In 1999 liet de band nog eventjes van zich horen met een te gekke live plaat maar daarna werd het alweer akelig stil. Op hun website kwam een gegeven moment wel het nieuws dat ze bezig waren met nieuw demomateriaal met een nieuwe zanger, Jeff Martin van Racer X. Die opnames klonken al moddervet, toch duurde het niet lang voordat die nieuwe zanger alweer verder met zijn leven ging zonder Leatherwolf. Toen ik een beetje op Myspace aan het surfen was zag ik ineens dat de band uit het niets een nieuwe plaat had opgenomen met een nieuwe zanger, Wade Black, die we van Crimson Glory konden. En die lag dan op het Bang Your Head Festival en de band trad nu dan ook op. Verrassend vond ik dat naast de orginele leden Geoff Gayer en drummer Carey Howe ook oudgediende Paul Carman mee naar Duitsland was afgereisd. Zoals ik al eerder zei had de band in Wade Black een nieuwe zanger en van Helstar Eric Halpern als tweede gitarist. Jammer genoeg kan zanger Wade niet echt mee op de gitaar dus van een triple axe-attack is geen sprake meer wat ik wel miste eigenlijk. Toch werd er hier in Balingen een lekker optreden gegeven in de korte tijd die de band ter beschikking had. Krakers zoals 'Spiter', 'The Calling en 'Thunder' en 'Endangered Species', ze kwamen allemaal langs. Ook verrassend was toen de band ene Tim Wilson op het podium vroeg, hij werd geïntroduceerd als de ontwerper van de Jackson gitaar en was mee op reis met de band.

band image


Later die dag zou ik nog geruime tijd met gitarist Geoff Gayer aan de praat raken in de VIP tent. Mijn vrouw en ik zaten daar een drankje te drinken toen deze meneer langsliep op zoek naar sigaretten. Ik riep hem om te vragen of hij eventjes mijn nieuwe Leatherwolf cd'tje wou signeren maar deze kerel ging zich gelijk bij ons zitten, blij dat er in het verre Europa iemand was die interesse in hem had. Hij bleek een vriendelijke gast te zijn en hij was ontzettend geïnteresseerd in de nieuwe cd die ik had gekocht. Ik had de digi pack versie en die had hij nog niet eens gezien. Hij wou ook weten wat ik voor de plaat had moeten betalen. Jammer genoeg moest ik weer aan het werk als fotograaf want er zou alweer een legendarische band uit mijn jeugd op het podium staan namelijk FLOTSAM & JETSAM. Naast het feit dat deze band een prachtig debuut had in 1986 genaamd 'Doomsday for the Deceiver' werd deze band vooral bekend omdat ze hun bassist moest opgeven aan Metallica. Ook deze band vond het wijselijk om het publiek vooral te trakteren op het oudere werk. De stem van zanger Erik A.K. had in al die jaren nog niets aan hoogte en power ingeboet en zorgde voor een hoop herkenning onder het oudere gedeelte van het publiek. Erg speciaal vond ik om het snelle 'Hammerhead' na al die jaren weer eens te horen.

band image


Daarna was het tijd voor een van de grote verrassingen van het festival, VENGEANCE. Deze Nederlandse band hield jaren geleden op met bestaan maar heden zou deze band in een zo goed als nieuwe bezetting op het Duitse podium staan. Na een lange tijd had deze band onlangs weer eens een cd mogen opnemen bij niemand minder dan het MTM Music label, toch niet de kleinste jongens in the business. Het was natuurlijk een ideale gelegenheid om deze schijf die 'Back In The Ring' heet te promoten en dan ook nog eens gelijk voor een niet al te klein publiek. Ik was onder andere benieuwd naar de drumcapaciteiten van nieuwe drummer Hans in 't Zandt, een jongen die ik al van vroeger kon toen hij nog medewerker was in de cd-winkel in mijn woonplaats. Deze Hans kwam onlangs in de plaats voor de overleden drummer Paul Thissen, die niet zolang geleden in zijn slaap was overleden. Ook was ik zeer benieuwd of zanger Leon Goewie nog de clown was die hij vroeger ook al was op het podium. En dat was die, hier in Duitsland zou hij wel eens eventjes laten zien dat Vengeance met recht op het Bang Your Head podium mocht staan. Hij durfde het zelfs aan om het Duitse publiek te vertellen dat hun voetbalploeg geen wereldkampioen zou worden maar Nederland (nou, die droom is dus al vervlogen) Nummertjes zoals 'Arabia' en 'May Heaven Strike Me Down' bleken het nog altijd goed te doen bij het enthousiaste publiek, eveneens als het nieuwe titelnummer van hun recente plaat. Visueel was er ook van alles te zien, zoals ik al zei waren er nog steeds de clowneske capriolen van de zanger. Zo zette hij een pot bier op zijn kop die hij vervolgens over zich heen liet lopen. Ook kwamen er om de zoveel nummers een groepje halfnaakte dames over het podium gelopen met bordjes met nummers daarop boven hun hoofd. En de band speelde ook nog eens alsof ze nooit weg was geweest. Jammer genoeg begon de show met wat technische problemen met de gitaar van Jan Somers. Ik weet ook niet wat ik er van moest denken toen ik voor de show zijn gitaarroadie zag. Dat was een jong knulletje die volgens mij net zijn tienerjaren achter zich had gelaten. Maar met recht en ondanks die probleempjes in het probleem was Vengeance een van de beste bands van de dag.

band image


RAVEN was ook weer zo'n band die eigenlijk een hele tijd niet echt meer van zich had laten horen, het waren meer de begin jaren tachtig dat deze driemanformatie echt in de picture stond. De broertjes Gallagher konden zich in die tijd met gemak meten met een groep zoals Metallica die ook net bezig was om een carrière voor zichzelf te maken. Maar de geschiedenis is duidelijk, de mannen van Metallica zijn nu multimiljonair en alles wordt voor hen gedaan, zanger/bassist Mark moest hier in Balingen zelf zijn apparatuur neerzetten, aansluiten en uittesten. Er was ook geen grootse aankondiging, op een gegeven moment stond Mark weer op het podium en zei: “Als mijn kleine broertje John zich nu laat blikken dan kunnen we beginnen met de show”. Dit alles wel met het grootste plezier. Deze drie mannen vonden het heerlijk om weer eens voor een respectabel publiek te spelen en iedereen werd dan ook getrakteerd op stevige versies van 'Lambs To The Slaughter', 'Battle Zone' en meer van dat fraais. Het publiek genoot van de power die dit trio hier vandaag wist te brengen.

band image


Ook voor JON OLIVA'S PAIN bleek een hele bus speciale fans naar Balingen zijn gekomen. Natuurlijk had deze Jon in de loop der tijd al veel aandacht op zich kunnen vestigen met zijn legendarische groep Savatage en met zijn kassucces The Trans-Siberian Orchestra. Zijn nieuwste speeltje heet Jon Oliva's Pain en dit podium in Balingen was een ideale plaats om zijn nieuwe EP 'Straight-Jacket Memoirs' te promoten met naast hem muzikanten zoals John Zahner en Shane French op de gitaar. Ook tijdens dit optreden bleken er weer een hoop probleempjes te zijn met de monitor van gitarist Zahner. Zijn gebaren om dit kenbaar te maken aan zijn crew bleken niet echt duidelijk over te komen wat deze man steeds kwader maakte. Maar uiteindelijk toen al deze problemen verholpen waren kon het publiek nog genieten van een show met een ruime keuze uit materiaal van de 'Tage Mahal' cd, Savatage krakers en een ode van Jon aan zijn broer Criss die uit de hemel zou meekijken deze dag.

band image


Tegen vijf uur 's avonds kon men weer genieten van de Bay Area Thrash Metal van de Filippijnse neven genaamd DEATH ANGEL. Deze groep stond twee jaar geleden ook al op het podium in Balingen en blijkbaar was de organisatie zo happy met de uitwerking daarvan dat de band nu alweer op het podium zou staan. Niets slecht gezegd over deze keiharde mannen, maar om binnen zo'n kort tijd bestek weer een zelfde band op het podium te zetten vond ik niet echt gepast. Er zijn nog zoveel goede groepen die een kansje zouden willen hebben om hier op het Bang Your Head festival te mogen staan. Naar mijn mening werd er ook niet veel nieuws toegevoegd aan hun optreden, het leek een afrafeling van klassiekers maar met niet al te veel vreugde in het spel. Of kijken die jongens nou gewoon altijd zo serieus? Toch ging een nummer zoals 'Voracious Souls' er nog altijd als koek bij mij in.

band image


De volgende band, HELLOWEEN, zou ik grotendeels missen omdat ik op het moment dat hun optreden begon met spanning wachtte op mijn geplande interview met oprichter/gitarist Mick Jones van Foreigner. Op zicht vond ik dat wel jammer want ik had graag nog eens geluisterd naar de nummers van hun eerste platen zoals 'Wall…” en de 'Keeper…” platen. Ik kon die nummers dan ook alleen zoals ze destijds gezongen werden door Kai Hansen en Michael Kiske, ik was benieuwd hoe ex-Pink Cream schreeuwer Andi Deris dat materiaal zou benaderen. Zijn stem is namelijk flink anders dan de metal stemmen van de eerste twee vocalisten. Ook het visuele aspect van deze band met zijn grote pompoenen op het podium had ik graag vanuit de fotopit willen knippen. Na het interview met Mick Jones waren we nog net getuige dat ex-Black Sabbath zanger Tony Martin voor een gastoptreden op het podium te zien was. Samen brachten ze dan ook het nummer 'Headless Cross' van Tony's vroegere werkgever.

band image


FOREIGNER was voor mij natuurlijk ook een van de grote redenen om weer naar dit festival te komen. Ze horen thuis in mijn rijtje van lievelingsbands en dit zou de eerste keer zijn dat ik ze live zou zien. Op mijn huwelijksreis in 2000 zou ik ze al bijna gezien hebben ergens in Los Angeles maar op het laatste moment werd die show afgeblazen door de ziekte van zanger Lou Gramm. We hadden ons al flink kunnen voorbereiden op dit optreden want in mijn auto speelde op de rit naar Zuid Duitsland de nieuwe live cd van deze band die ze in Las Vegas hadden opgenomen. Nog geen uur voor het optreden zat ik dus nog rond de tafel met gitarist Mick Jones voor een vraaggesprekje. Het half uur dat ik oorspronkelijk zou krijgen was gereduceerd tot tien minuten omdat het schema van de band van tevoren nogal vertraging had opgelopen. Maar dat boeit niet, het feit dat ik deze man mocht ontmoeten was voor mij al genoeg. Het optreden zelf was ook alles wat ik er van zou verwachten en meer. De vernieuwde band rond Mick is niet de minste, mensen zoals Jason Bonham, Jeff Pilson en de te gekke zanger Kelly Hansen waren nieuwelingen waar je niet langs zou kunnen. Vooral zanger Kelly wist met zijn uitstraling en perfecte stem zijn voorganger Lou eindelijk te doen vergeten. Natuurlijk kwamen nummers zoals 'Jukebox Hero' en 'Cold As Ice' weer langs, dat zijn toch de nummers die de fans willen horen. Ik persoonlijk vond het mooie nummer 'Starrider' het hoogtepunt. Hierbij zou je Mick Jones kunnen zien als zanger en werd een gedeelte van de gitaar parts met een akoestische gitaar gedaan.

band image


IN FLAMES zou ongetwijfeld voor vele mensen een reden zijn geweest om naar Bang Your Head af te reizen maar jammer genoeg is die band voor mij niet echt weggelegd. Ik vind het dan ook niet echt een headliner voor zo'n groot festival. Wel mooi was het gebeuren rond om de muziek, de show. Achteraf zou ik niet meer kunnen tellen hoe vaak er vlammen te zien waren. Het lange gezeik van de zanger over voetbal en het feit dat hij deze avond niet echt wist als een echte frontman van een band het publiek te bespelen waren voor mij ook een domper. Een goede reden voor mijn vrouw en ik om op tijd en tijdens de show al terug naar ons hotel te rijden om lekker uit te gaan rusten voor de volgende dag.

band image


Zaterdag 24 juni '06
Deze dag zou nog warmer worden dan de vorige, toen de eerste band POWERWOLF om tien uur 's morgens het podium zou betreden was het al aardig warm en vooral zeer zonnig. Muzikaal was deze groep niet echt mijn pakkie an maar visueel en als fotograaf zijnde was dit een leuke groep om mijn werk te doen. De mannen waren allemaal gehuld in zwart/rode kleren en hun gezichten waren volgekliederd met make up. De Roemeense zanger Atilla Dorn wist mij ook regelmatig op de lachspieren te werken. Hij kwam mij een beetje over als een verre neef van King Diamond. Leuk vond ik het hoe hij vaak het publiek bedankte met de woorden: “Vielen Danke Schon” De manier en met het accent zoals dat eruit kwam maakten mij steeds weer aan het lachen. Op een gegeven moment klonk er een luid babygehuil uit de speakers en er verscheen zowaar een vent verkleedt als wolf op het podium. De lachspieren kregen geen rust meer, vooral toen deze creatie ook nog eens het publiek in sprong en zich tussen de menigte mengde. In ieder geval een leuk begin van een nieuwe zware dag vol met goede muziek.

band image


Natuurlijk hoeft de Canadese groep ANVIL niet nader geïntroduceerd te worden bij de oudere rockers. Een groep zoals deze heeft zeker meegewerkt als een soort muzikale basis voor een groep zoals Metallica. Maar net zoals het verhaal bij Raven, Metallica heeft tegenwoordig de centen, een groep zoals Anvil zal nog altijd tweede klas moeten reizen en thuis een baantje naast de muziek hebben om het hoofd boven water te houden. Maar het schijnt de mannen van entertainer Lips niet te deren. De muziek die ze brengen staat als een stevig huis en de snelheid heeft nog niets ingeboet. We horen klassiekers zoals 'Metal On Metal' en 'Forged In Fire' langs razen. Ook geeft gekke bekken trekker Lips te kennen dat hij nog altijd geïnteresseerd is om zoveel mogelijk tieten voor het podium te zien. Hun nieuwe plaat zal dan ook 'Tit' gaan heten. Een leuke woordspeling voor een de eigenlijke titel 'This Is Thirteen', je raad het al, het wordt de dertiende plaat van deze Canadezen. Leuk om deze legende eindelijk eens live te aanschouwen.

band image


VICTORY behoort tot een van de topgroepen uit Duitsland als men uit mag gaan van hitsuccessen en uitstapjes naar Amerika. Ze spelen simpele maar recht toe recht aan rock 'n roll die er bij het publiek als koek in gaat. Ik vond deze groep eigenlijk alleen interessant in 1989 toen ze de plaat 'Culture Killed The Native' uitbrachten met de te gekke zanger Fernando Garcia. Van de nieuwe zanger Jioti Parcharidis was ik niet echt gecharmeerd vandaag. Het was dan ook jammer om het beste nummer 'On The Loose' in de huidige bandbezetting te horen. De nieuwe zanger haalde naar mijn mening alle schone glans van dit prachtige nummer af met zijn rauwe stem. De band was wel aardig opdreef en genoot zichtbaar om hier op het podium te staan. Alleen bandleider Knorn met zijn verschrikkelijk ontworpen bas gitaar stond er maar bij als een soort zoutzak. Leuk was het te zien hoe een lange kerel zoals Herman Frank veranderd was van de rocker met de grote bos krullen zoals ik hem kon ten tijde van Accept tot een oude kotharige grijsaard. De volgende bands, COUNT RAVEN en UNLEASHED hebben we totaal moeten missen omdat mijn vrouw op dat moment eventjes genoeg hadden van de zon en de hitte waardoor we ons een tijdje terug hadden getrokken in de VIP tent om daar eens lekker te gaan eten, drinken en rusten. Zo hadden we daar ook nog een gesprek met Jos Mennen, die vroeger furore had gemaakt met de Nederlandse band Zinatra. Tegenwoordig runt hij het promotiebedrijf Rock Inc, welke er voor zorgt dat menig nieuwe promo cd op de juiste plaats in de pers terechtkomt. Het was tof om via hem eens een blikje te werpen in de andere kant van de muziekbusiness.

Natuurlijk konden we onder een band zoals ARMORED SAINT niet uitkomen, alleen al om het feit omdat ik dat gewoon weer een te gekke band vindt uit mijn jeugd. Omdat de toekomst voor de heren Joey Vera en John Bush niet echt duidelijk is bij hun werkgever Anthrax die nu op een reünie tour zijn is besloten de mannen maar om hun kindje Armored Saint weer eens uit de kast te halen en hier in Duitsland de mensen te trakteren op een lekkere duik in het verleden met nummers zoals 'Can U Deliver', 'Reign Of Fire' en 'Raising Fear'. John Bush blijft nog altijd een keigoede frontman die weet hoe hij een publiek moet bespelen. Sandoval, de gitarist liet zien hoe een metal gitarist nou weer eens moest 'posen' zodat wij fotografen mooie plaatjes van hem konden schieten.

band image


Ook legendarisch en kennelijk als vervanger voor de groep Europe die niet zou komen kregen we een andere Scandinavische groep PRETTY MAIDS te zien en te horen. Ook zij prijken al tientallen jaren in mijn platenkast met de krakers' Red, Hot & Heavy' en het klasse 'Future World'. Toen de bands van het Bang Your Head net een voor een bekend gemaakt werden en ik Europe zag verschijnen was ik ontzettend blij. Die mannen zou ik graag eens aan het werk zien, ik vond het dan ook jammer dat die cancelde. Pretty Maids maakte echter zo'n beetje hetzelfde in mij los. Lekkere melodieuze rock die toegewijd door de muzikanten van het eerste uur zoals gitarist Ken Hammer en zanger Ronnie Atkins ten gehore gebracht zou worden. Wat blijft dat stemgeluid van Atkins toch herkenbaar, die pik je er zo uit zou je duizend zangers achter elkaar horen. De mooiste nummers die de band ooit heeft geschreven zoals 'Yellow Rain' en ' Future World' werden ook nog gespeeld ook. Dit was waarachtig een van de mooiere momenten op dit festival voor mij.

band image


En het hield nog niet op want ook Y&T gaat er bij mij in als koek. Ook zo'n groepje die in de tijd dat ik stevigere muziek begon te ontdekken dingetjes deed waarvan ik dacht: “Wow, dat is nou eens lekkere muziek”. Jammer dat drummer Leonard Haze op het laatste moment toch niet was meegekomen anders had hier vanavond toch driekwart van de beste bezetting ooit van deze groep op het podium gestaan. Daarvan wel aanwezig waren bassist Phil Kennemore en natuurlijk Dave Meneketti, zonder wiens zangstem en gitaargeluid er zeker geen Y&T meer zou zijn. De groep van Dave gaat er prat op dat zij er al waren toen er nog geen Metallica's, Rattjes en Motley Crues waren en dat klopt, deze mannen begonnen al met de groep Yesterday & Today in de begin jaren zeventig en hebben sindsdien enkele klassiekers zoals 'Struck Down', 'Earthshaker en 'Black Tiger' op ons afgevuurd. Het was vandaag dan ook een feest der herkenning met topnummers zoals 'Black Tiger', 'Dirty Girl', 'Midnight In Tokyo' en misschien wel een van de mooiste ballades die ooit is gemaakt 'I Believe In You'. Prima optreden van een mooie band.

band image


A Night Of Triumph zou het volgend optreden heten van RIK EMMETT. Deze Canadees vergaarde in de jaren zeventig een status ter grote van landgenoten Rush met zijn band Triumph. Dit power trio wist in die tijd de zalen goed te vullen met hun uitstekende muziek. In 1988 besloot deze man zijn biezen te pakken om zo een solocarrière te gaan beginnen. De muziek die hij daar zou maken zou toch wat anders worden dan wat we van Triumph gewend zouden zijn. Ik durf ook te beweren dat met die muziek deze gast nog niet eens uitgenodigd zou zijn geworden op het Bang Your Head Festival. Maar muziek als die van Triumph zou menig deur kunnen openen en dat deed deze oudere muzikant dan ook met verve. Een van de hoogtepunten vond ik de lange gitaarsolo die deze man op het publiek losliet. Een heel ander soort gitaarspel dan dat van gasten zoals Yngwie of bijvoorbeeld Steve Vai meer met een oude rock and roll basis maar lekker om aan te horen. De man had er kennelijk plezier in en liet de fans dan ook met een tevreden gevoel achter.

band image


Weet je, op dit moment van het festival met nog twee bands te gaan had ik het eigenlijk wel al helemaal gehad. De hitte begon op me in te werken, mijn benen wilden niet meer. Maar toen STRATOVARIUS het podium betrad met een absolute spetterende show was ik alles gauw vergeten. Van deze mannen was ik toch alweer een tijdje fan en had ze ook al enkele malen live gezien. Mijn respect voor deze mannen verdween als sneeuw voor de zon toen die kleine mini oorlog binnen de band tussen de twee Timo's begon en tijden lang de pers aan het werk hield. Wat er toen allemaal voor een shit gebeurde in de pers en tijdens de noodgedwongen optredens wil ik niet meer een herhalen maar het was klote zooi. Uiteindelijk vermoed ik gewoon dat dit een doordacht spelletje geweest is om nog wat extra pers te halen maar dat zal alleen de band weten. Weet je, ik heb op dit moment hetzelfde gevoel met Nightwish. Let op mijn woorden, over een paar maanden is weer alles koek en ei en hebben deze gasten weer een hoop meer verkocht dan als ze niet zoveel negatieve pers hadden gehad als nu met de split met hun zangeres. Anyway, wat Stratovarius hier vanavond liet zien en horen was uit de kunst, de band was volgens mij nog nooit zo goed als nu. Dat dankt men zeker ook aan de speelvreugde van de nieuwe jonge bassist Lauri Porra. Hij doet je zowaar de vorige bassist, ik ben zijn naam al kwijt, vergeten. Keyboardspeler Jens blijft een absolute clown en zanger Kotipelto was ontzettend goed bij stem. Ook gitarist Tolkki scheen te zijn vergeten dat hij niet meer met Kotipelto op een podium wou staan, de groep werkte zeer hecht en was zo strak als een Chinees. Achter de drums zat Jörg Michael, een van de beste metal drummers die er is. Wat kan die vent knallen en ondertussen gooide hij ook nog meer dan tien stokken per seconde het publiek in. Ook de show was mooi qua pyro technieken en het hoogtepunt vond ik het nummer 'Father Time'.

band image


Voor de eerste keer in deze twee dage zou het tijdsschema overschreden worden. Dat kwam door WHITESNAKE. Meer dan een half uur stonden we allemaal naar een leeg podium te kijken. Er werd op een gegeven moment zelfs al boe geroepen en vlogen er enkele plastic flessen richting het podium. Toen Coverdale en mannen dan uiteindelijk het podium betraden waren de eerste woorden van deze zanger: “I am no fucking Axl Rose, we just had some equipment problems”. Daarna volgde een spetterend optreden die deze band waardig was. Op Arrow Rock stonden ze ook al op een nietszeggend plaatsje op de bill, hier waren ze met recht de hoofd-act van de avond en van het festival. Een waardige afsluiter van dit prachtfestival.

band image


Voor meer leuke foto's van het Bang Your Head festival kan je op de onderstaande links klikken:

http://www.pbase.com/printed1234/bang_your_head_2006_day_1
http://www.pbase.com/printed1234/bang_your_head_2006_day_2

<< vorige volgende >>