Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Arnhem Metal Meeting 2005

Arnhem Musis Sacrum 26 november 2005

Na de succesvolle eerste editie van de Arnhem Metal Meeting vorig jaar december stond het natuurlijk buiten kijf dat er dit jaar nogmaals zo'n feestje georganiseerd zou worden. Het toneel van de 2005 editie was wederom het prachtige Musis Sacrum, met dit verschil dat er deze keer wel drie verschillende podia gereserveerd waren voor de in totaal veertien ter plekke zijnde bands. Nu had het noodweer wat Nederland de vrijdag ervoor trof nog enigszins roet in het eten kunnen gooien (de helft van Nederland had te kampen met serieuze sneeuwoverlast), maar uiteindelijk waren alle bands op tijd aanwezig, zodat iedereen volgens schema zijn of haar ding kon gaan doen. Namens de Lords waren aanwezig Jean, Michiel, Ralph, Koen, Richard G en Horst voor het schrijfwerk, en ons aller Marcel mocht de hele dag nagenoeg alle plaatjes schieten. Na aankomst, de eerste hartelijke begroetingen van vrienden en bekenden en de aanschaf van de eerste halve liters – waarvan er nog velen zouden volgen – opende Volbeat als eerste band van de dag het bal…

Door:

Fotograaf: Marcel

band imageVolbeat - Van Wijnen Stage
Lompe knoesten…na een koude aankomst in het Musis te Arnhem begeef ik me snel naar de bonnenverkoop en samen met mijn vrouw snellen we door naar de van Wijnen zaal om de Arnhem Metal Meeting aftrap te bekijken. Aan het Deense Volbeat de ondankbare taak om het binnendruppelend metalen volk te behagen. De bar in de kleine Van Wijnen zaal draait bij de eerste tonen van Volbeat al overuren en we begeven ons naar de voorste rijen om te genieten van deze stormachtige Deense band. Ik heb zelden een festival starter gehoord met een geluid als deze, geweldig! Alles klonk perfect, het volume was goed aan te horen – in tegenstelling tot latere acts – de details op de gitaren kwamen goed uit de verf en de heerlijk klinkende bas/drumkit combinatie knalde lekker mijn maag in en de zang - die verschrikkelijk laat denken aan Keith Caputo – is goed bij stem en knalt melodieus de zaal in. De set bestond veelal uit hun recente debuut cd afwisselend met incidenteel demo materiaal. Het publiek schijnt ook deze frisse afwisseling in het extremer materiaal van dit festival te waarderen en komt al gedegen op het geluid af van Volbeat. Men neemt met de afsluiter 'Rebel Monster' de gelegenheid de goed halfgevulde zaal te bedanken en de Denen blijken middels dit optreden op AMM een gedegen tegenstander op festivals. Achteraf legt de gehele band uit tijdens een sympathieke handtekening actie dat men inderdaad een iets minder extreem festival prefereert maar dat deze kans een geweldige ervaring was voor Volbeat zelf. Top optreden! (Jean)

band imageCallenish Circle - Nuon Stage
Ons eigen Callenish Circle mocht het spits afbijten in de grote zaal (Nuon Stage) en met het nieuwe album 'Pitch Black Effects' vers in de schappen was dat ook dik verdient. De sympathieke Limburgers bewezen vandaag eens te meer tot de top van de Nederlandse metal te behoren en ook internationaal kan deze band zijn mannetje staan. Het nieuwe materiaal was iets te nieuw om de meute in extase te krijgen maar tijdens oudjes als 'Witness Your Own Oblivion' en 'Soul Messiah' kwam de (goed gevulde) zaal wel degelijk in beweging. Het vijftal had bovendien een uitstekend geluid als één van de weinige in deze zaal vandaag. Een prima optreden, laten we hopen dat dit het begin is van een succesvolle periode die op de release van 'Pitch Black Effects' volgt. (Ralph)

band imageFluisterwoud - D& T Stage
Bij het allereerste optreden van de lokale blackmetallers van Fluisterwoud in de Arnhemse Willemeen in 1999 had ik niet kunnen vermoeden dat de band ruim zes jaar na dato ten eerste nog zou bestaan en ten tweede het inmiddels zo ver had weten te schoppen, zowel nationaal als internationaal, dat een plekje op deze Arnhem Metal Meeting niet meer dan dik verdiend was. Want laten we wel wezen: op oude Noorse leest geschoeide black metal met Nederlandse teksten leken mij nu niet bepaald levensvatbaar destijds. De tijd leerde dat het anders was: Fluisterwoud geniet internationaal veel aanzien, hun concertagenda puilt aardig uit en doen hun ding steeds beter. Dat dat met de nodige bandwijzigingen gepaard gegaan is (enkel gitarist Nachtraef was ook in 1999 al van de partij), speelt daarin een ondergeschikte rol. Fluisterwoud speelde deze middag een oerdegelijke set waarin hun laatste epos 'Langs Galg En Rad' een centrale rol vervulde en men mocht niet klagen over de publieke belangstelling en reactie. Fluisterwoud kan er nog jaren tegen en de gitzwarte zieltjes in de zaal klopten al vroeg op de dag na dit half uurtje pure misantropie een stuk sneller. (Michiel)

band imageMercenary - Van Wijnen Stage
Mercenary stond in de bovenzaal gepland en die was flink vol toen de Denen het podium op gingen. Met '11 Dreams' bracht de band een indrukwekkend album uit dat bol staat van de melodie en geweldige arrangementen. Een goed geluid is onontbeerlijk voor dit soort muziek en daar schortte het nu juist aan. Heerlijke nummers als 'World Hate Center' en 'Firesoul' kwamen hierdoor niet uit de verf en de band kon dan ook niet overtuigen. Ook de dubbele vocalen verzandden meer dan eens in de geluidsbrij. Jammer want Mercenary kan veel beter. (Ralph)

band imageEnsiferum - Nuon Stage
Ensiferum was voor mij een net zo onbeschreven blad als het verderop gerecenseerde Totenmond, maar ik vermaakte me met dit vrolijke heidense volkje een stuk beter dan met die Teutoonse prutsers. De muziek laat zich het beste omschrijven als een opwekkende black/pagan metal variant welke hoorbaar beïnvloed is door traditionele muziekjes uit het land van herkomst (Finland). Een vergelijking met het eveneens Finse Finntroll is dan ook zeker niet vergezocht, maar op bepaalde momenten moest ik ook wel een beetje denken aan het Engelse Skyclad en ons Gelderse Heidevolk, die mij op de vorige editie van de AMM al positief verraste. Aangezien ik comfortabel achteraan stond (uiteraard in de nabijheid van een bar) heb ik niets kunnen zien van eventuele wilde moshpit taferelen, maar Ensiferum's materiaal leent zich er in ieder geval uitstekend voor. Mochten ze weer eens in Nederland komen in 2006 ga ik zeker weer even een kijkje nemen, al was het alleen maar om te zien of de dame in het gezelschap eens een goed voorbeeld neemt aan haar collegae, die allen met ontbloot bovenlijf hun ding stonden te doen.

band imageLeng Tch'e - D& T Stage
Dan is het tijd geworden voor de band die vandaag het kortst van stof is: Leng Tch'e. Ondanks dat het bij het gelijktijdig spelende Enslaved wat drukker is, zijn er nog genoeg mensen die de razor grind van deze Belgen graag een keer live willen meemaken. Dat dit geenszins een verkeerde keus is, bewijst Leng Tch'e door een knotsgek, rete-energiek en superintens setje weg te geven, dat helaas maar de helft van het toegewezen uur duurt. In het halve uur gaat men echter zo hevig uit z'n dak dat het wel begrijpelijk is dat men het na een half uurtje voor gezien houdt. Vooral zanger Boris springt en duikt als een bezetene over het podium en weet z'n gezichtsspieren in de meest verwrongen grimassen te manipuleren, onderwijl weet hij ook nog één van z'n bandleden van onder in z'n reet te stompen en een nep-pijpbeurt te scoren bij een fan die iets te veel vooraan staat. Visueel viel er dus zeer zeker een hoop te genieten, maar auditief was het gelukkig ook dik in orde. De supersnelle grind songs, zowel van het nieuwe album 'The Process Of Elimination', als van ouder werk, worden strak neergezet en zijn dankzij het goede zaalgeluid prima te volgen. De schreeuw om meer nummers, die menigeen uitkraait als de set op zijn einde is, wordt om onverklaarbare redenen niet gehoord. Hoewel dit erg jammer is, geeft het mij mooi de kans om nog een paar deuntjes van Enslaved mee te pikken. (Richard G.) (Pic – Marianne Vonder)

band imageEnslaved - Van Wijnen Stage
Enslaved heb ik de laatste jaren niet zo gevolgd ten gevolge van hun psyschedelische uitstapjes en het laatste optreden dat ik van hen bekeek, dateert alweer van 1997 toen ze de Baroeg onveilig maakten. Het verbaasde mij vandaag dat de heren weer wat van het oude vuur gevonden bleken te hebben, want het stukje van het optreden dat ik meekreeg was vooral gericht op het verleden van deze Vikingen. De zaal reageerde daar zeer positief op en deed lekker mee. Ook het meest recente album werd natuurlijk niet vergeten middels een nummer als 'Bounded By Allegiance', maar omdat dit nummer klonk alsof het tien jaar geleden op CD was geknald, bleef dit goed in stijl met de rest van de setlist. Een droge keel en het parallelle optreden van Leng Tch'e deden mij na een aantal nummers echter gezwind richting benedenbar spoeden, dit verder prima optreden achter mij latend. (Koen)

band image Dismember - Nuon Stage
Daar Dismember altijd garant staat voor een pot vette death metal was het in de Nuonzaal een drukte van jewelste toen de heren begonnen te rammen. Opvallend was dat bassist Johan Bergebäck de band heeft verlaten omdat Dismember te weinig van zijn tijd opslorpte en dat is logistiek een moeilijk verhaal als je zelf in de States woont en de rest in Zweden. Wie de nieuwe bassist bij Dismember was, weet ik niet, maar qua uitstraling en actie op het podium heeft de band een flnke stap terug moeten doen. Muzikaal niet trouwens, want nummers als 'Bleed For Me', 'Pieces', 'I Saw Them Die', 'Soon To Be Dead', Casket Garden', 'Reborn In Blasphemy' en 'Skin Her Alive' knalden even hard als alle voorgaande keren dat ik dit vijftal aan het werk zag. En nu dat luie zweet van jullie lichamen afschudden en een nieuw album inblikken heren, want jullie kunnen niet eeuwig blijven teren op de voorgaande CD's. (Koen)

band image Officium Triste - D& T Stage
De Arnhem Metal Meeting is natuurlijk een feestje voor zowel bands als bezoekers, en een nadeel daarvan is dat ondergetekende meestal meer bezig is met ouwehoeren en bier drinken dan netjes opletten wat er allemaal op de diverse podia gebeurt. Zo had ik me deze keer heilig voorgenomen om Officium Triste eens rustig op mijn gemak te bekijken. Diverse van mijn LoM collegae zijn in de afgelopen jaren namelijk bijzonder lyrisch geweest over de live verrichtingen van deze Rotterdoom formatie, en dat maakt een mens natuurlijk oprecht nieuwsgierig. Ook het feit dat hun laatste CD ('Reason' – 2004) de enige doom plaat was die ik van het begin tot einde heb uitgezeten (en dat is zeer zeldzaam aangezien ik niks met doom metal heb) schept het een en ander aan verwachtingen. Maar je raad het al, ik liet me weer eens dusdanig afleiden door allerlei bijzaken dat ik slechts met een half oor en oog naar de mannen heb staan kijken en luisteren. Wel kan ik zeggen dat de band op mij een bijzonder solide indruk maakte en hun duistere klanken op een zeer professionele manier de zaal inslingerden. Het massaal aanwezige publiek (het leek wel een thuiswedstrijd) stelde het allemaal zeer op prijs, en het zal me dan ook niks verbazen als Officium Triste op een volgende editie van de AMM nogmaals gevraagd zal worden, maar dan op een van de grotere podia. (Horst) (Pic – Marianne Vonder)

band imageGrave - Van Wijnen Stage
De oldschool death metal liefhebbers mochten deze middag zeker niet klagen. Allereerst speelde Dismember een dijk van een set in de grote zaal en meteen daarna was het in de bovenzaal de beurt aan hun landgenoten van Grave. Waar Dismember mij vesteld deed staan van de vette sound die men tentoonspreidde, deed Grave hier nog even een schepje bovenop. Hoewel de band volgens hun eigen website uit vier personen bestaat, stonden er vandaag slechts drie lieden op het podium en ik durf te beweren dat Grave gewoon de hardste, vetste en bruutste band is bestaande uit drie personen. Het geluid was alles behalve optimaal maar daar maalde niemand om. Dat gaat nog wel even duren voordat we deze heren definitief kunnen gaan begraven in elk geval.

band imageCandlemass - Nuon Stage
De meest professionele show van de dag komt op het conto van de Zweedse überdoomgoden van Candlemass te staan. Het begint al goed met een leeg podium waar vier witte, lichtgevende kruizen op staan en de ultralage grondtoon die uit de zaal in wordt geslingerd en ervoor zorgt dat de aanwezigen binnen nu en een aantal maanden voorlopig nog geen klysma nodig hebben. Eén voor één druppelen de bandleden vervolgens (onder luid gejoel) het podium op en wanneer Messiah Marcolin, traditioneel in monnikspij gehuld, pompeus naar binnen stapt kan het feest beginnen. Terwijl de muzikanten voor een zeer degelijke, foutloze, muzikale achtergrond zorgen, zorgt Messiah voor het visuele aspect en het opzwepen van het publiek. Er worden enkele nieuwe nummers van het onlangs verschenen 'Candlemass' gespeeld, maar het meeste indruk wordt toch gemaakt met het oude materiaal. 'Mirror Mirror', 'The Well Of Souls' en 'Solitude' worden magistraal neergezet en de woest over het podium stampende Marcolin betrekt het publiek op enthousiaste wijze bij het optreden door iedereen die vooraan staat een hand te geven en iedereen volop de kans te geven om mee te zingen met alle deze klassiekers. Wanneer de band vroegtijdig het podium verlaat wordt er vrijwel direct om meer geschreeuwd en prompt stapt de band het podium weer op om met 'Samarithan' en 'Crystal Ball' een meesterlijk einde aan een meesterlijk optreden te breien. (Richard G.)

Totenmond - D& T Stage
De prijs voor meest rampzalige band van de dag gaat zover ik 'm mag uitreiken met vlag en wimpel naar Totenmond. Ik kende de band totaal niet, maar ik hou wel van een verrassing op zijn tijd, en toen bleek dat collega Richard G geen twee bands tegelijk kon bekijken (hij wilde ook Thyrfing zien) nam ik zijn taken even waar. Godskolere, wat had ik daar na een nummer of twee spijt van zeg. Op het podium stonden een stel Duitsers die klonken alsof het aloude Carnivore weer eens tot leven was gewekt, maar dan een tiental klasses minder. Nu ben ik al nooit een groot Carnivore liefhebber geweest, dus op een derderangs imitatie zat ik al helemaal niet te wachten. Gelukkig vonden de heren prutsers het nodig om na een nummer of drie-vier een wodka pauze in te lassen, wat mij een geldig excuus verschafte om te pissen. Het werd uiteindelijk dan ook de langste pispauze van de hele dag…

band imageThyrfing - Van Wijnen Stage
Ondanks dat het grootste deel van de bands vandaag uit Scandinavië afkomstig was, was er maar één echte viking metal band: Thyrfing. Op voorhand wist ik niet echt goed wat ik ervan moest verwachten, maar na afloop moest ik toch concluderen dat het optreden me een beetje was tegengevallen. Visueel werd er niet hele veel spektakel geboden, afgezien van een beetje 'nature-paint' (jezelf met groen, bruin en rood beschilderen kan geen corpse-paint genoemd worden) en zanger Thomas Väänänen die trots over het podium heen en weer loopt viel er weinig te beleven. Of het moest het statement van de zanger, halverwege het optreden, zijn dat hij geen Dommelsch lust: tot drie keer toe neemt hij een slok uit z'n flesje om vervolgens de inhoud van z'n mond over de voorste rijen heen te sproeien. Muzikaal was het optreden van de band verre van slecht te noemen, het nieuwe nummer 'Jag Spar Fördärv' en verder voornamelijk ouder werk, zoals 'From The Wilderness Death Came' en 'Digerdöden' kenden degelijke uitvoeringen, maar het viel me tegelijkertijd ook op dat de verschillen tussen deze nummers niet zo heel groot zijn, en dan met name het tempo dat in ieder nummer vrijwel gelijk is. Toch lijk ik zo'n beetje de enige toeschouwer te zijn die deze bedenkingen heeft, want ondertussen leent dit tempo zich uitstekend goed voor het schudden met je hoofd en dat is waarschijnlijk ook de voornaamste reden voor iedereen om hier te zijn. Het optreden kan dan ook moeilijk als niet geslaagd bestempeld worden, want het uitbundige publiek beleeft een zeer goed uur en wat doet de mening van een arm journalistje als ik er dan nog toe? (Richard G.)

band imageDestruction - Nuon Stage
Na een kleine rustperiode tijdens Thyrfing lopen we naar de Nuon zaal die volgepropt staat te hossen met overdronken en totaal uit lichamelijke balans verkerend publiek, waar ik me ook schuldig aan maak. Destruction schijnt net begonnen te zijn als we arriveren en het blijkt moeilijk naar de voorste rijen te geraken daar deze Duitse thrash goden het volk wederom totaal uit hun dak laat gaan op knallers als 'Thrash Till Death', 'Nailed To The Cross', 'Madbutcher' etc. etc. Destruction's setlist bestond uit het ietwat voorspelbare geknal van klassiekers uit het verre én recente verleden en bleek ook in het bezit te zijn van een lekker goed geluid dat menig bezoeker naar de welbekende gele oordopjes laat grijpen. Het feit dat de goedgemutste Herr Schmier breed lachend staat te rammen op zijn basgitaar laat weten dat het altijd weer een feestje is met Destruction op de lijst. Een zeer geslaagde afsluiter middels deze oude Duitse thrash mannen, die precies wisten wat de dronken overvolle Nuon zaal wou horen! Als het tijdsschema mij niet in de steek laat, begeven we ons tijdens de laatste 2 nummers naar de uitgang om de meute voor te zijn en de helse rit naar het uiterste zuiden des lands te rijden met een goed en voldaan gevoel over deze tweede geslaagde Arnhem Metal Meeting. Bedankt organisatie! (Jean)

<< vorige volgende >>