Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Limp Bizkit

Tilburg 013 7 februari 2019

Er wordt altijd beweerd dat je uit je comfort zone moet treden als je persoonlijke groei wil bewerkstelligen. Om uit te testen of dat ook op het muzikale vlak zou gelden, bezocht ondergetekende de uitverkochte Limp Bizkit-show in 013, Tilburg. Het behoeft geen verder betoog dat de muzikale stijl die deze heren aanhangen niet echt veel indruk weet te maken bij mij persoonlijk en de albums die ik van hen in mijn platenkast heb staan hebben niet veel meer gedaan dan stof vergaren. Daar de optredens van Limp Bizkit echter altijd erg positief beoordeeld werden, besloot ik dan toch maar eens uit te proberen of muzikale persoonlijke groei op mijn leeftijd nog tot de mogelijkheden behoorde.

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

Zoals reeds aangegeven was de show al lang van tevoren stijf uitverkocht en er stond dan ver voor aanvang al een lange rij in de Veemarktstraat in Tilburg. Aan de ene kant bevreemdde me dat enigszins daar er geen voorprogramma aanwezig was en er voor een kaartje voor zo`n anderhalf uur Limp Bizkit toch zo`n zevenenvijftig euro neergeteld moest worden. Getuige het feit dat de grote zaal ramvol zat, moest de band live toch wel iets speciaals gaan zijn en dus werd de matige DJ die op het hoofdpodium de aanwezigen mocht opwarmen maar voor lief genomen.

Klokslag half negen was het dan zover en betrad de band het podium om met `Hot Dog` het feestje te starten. En het dient te worden gezegd dat het voor het overgrote gedeelte van de toegestroomde menigte ook meteen een feestje werd, want in no-time veranderde de zaal in een kolkende massa die zo`n anderhalf uur zou aanhouden. Natuurlijk was de outfit van gitarist Wes Borland niet om aan te gluren, want om nu in een onderbroek met badjas het toneel op te stappen getuigt toch wel van een behoorlijke dosis wansmaak, maar ja wansmaak is nu eenmaal ook een vorm van smaak zullen we maar zeggen. Hoewel Limp Bizkit me muzikaal ook op deze avond nog steeds niet erg kon bekoren, dient er wel te worden opgemerkt dat nummers zoals `Nobody Loves Me`, `Gold Cobra` en `Rollin` (Air Raid Vehicle)` wel strak neergezet werden.

band image


De bierdouches waren dan ook niet van de lucht en met songs zoals `I`m Broke` en `Nookie` werd de show op gedegen wijze voortgezet. De innige band die Limp Bizkit met het uitzinnige publiek had opgebouwd werd nog verder geintensiveerd toen een fan uitgenodigd werd om een stukje gitaar mee te spelen. Helaas besloot gitarist Wes Borland te switchen naar de vocalen en dat had hij beter niet kunnen doen, want de goede man kan gewoonweg niet zingen. Niet alleen zijn outfit, maar ook zijn vocale capaciteiten lieten op deze avond nogal wat te wensen over, maar gelukkig was er op zijn gitaarspel niet zoveel aan te merken. Enigszins verrassend voor mij kwam er ook nog een stuk `For Whom The Bell Tolls` voorbij, waarna men met goede versies van `My Way` en vooral `Break Stuff` en `Take A Look Around` vele aanwezigen compleet gesloopt achterliet.

Ook na deze toch wel behoorlijk indrukwekkende performance ben ik nog steeds niet echt een liefhebber van de rap- en nu-metal stijl van deze uit Jacksonville, Florida afkomstige band, maar ik moet wel zeggen dat ik desondanks wel gecharmeerd was van hoe de band een volledig uitgekochte zaal helemaal tot het kookpunt (en soms er zelfs overheen) kon krijgen. Het uit mijn comfort zone treden heeft in ieder geval wel tot resultaat gehad dat ik op muzikaal gebied weer de nodige persoonlijke groei heb weten te bewerkstelligen. En dat had ik van te voren nooit kunnen denken!

<< vorige volgende >>