Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Pinkpop 2019

Landgraaf 6 augustus 2019 tot 6 oktober 2019

Wat eens begon met een klein eendaags evenement in Geleen zou jaren later uitgroeien tot het langstlopende jaarlijkse popfestival ter wereld. Geleen is ondertussen ingeruild voor Landgraaf en het festival is al jaren een meerdaags festival geworden, wat bezoekers uit het gehele land naar Limburg weet te trekken. Ondanks dat Pinkpop al een hele tijd lak heeft aan metal –en rockliefhebbers en de menigte opzadelt met heel veel kutmuziek, staan er elk jaar ook wel weer een paar bands die wij toch graag mee willen pikken. En zo stuurden wij onze gewaardeerde gasten Maurice Tonies (tekst) en Dave van Hout (foto's) op pad voor een rapportage!

Door: Maurice Tonies

Fotograaf: Dave van Hout

Traditiegetrouw mag in de Brightlands-tent de winnaar van de Nu Of Nooit-talentenjacht het festival openen. Nadat Mr. Pinkpop Jan Smeets (de man blijft geil op publiciteit) op het podium de bezoekers heeft verwelkomd mogen de jonge honden van Mt. Atlas van zich laten horen. De band uit Heerlen mag op een goedgevulde tent rekenen en al snel wordt duidelijk waar de heren hun inspiratie vandaan halen: het is grunge, garagerock en stonerrock dat de klok slaat. Denk daarbij aan bands als Soundgarden en Queens of the Stone Age, maar ook andere hardere acts uit de jaren `90 en de zeroes lijken een prima inspiratiebron. Liefhebbers van gitaren zijn dan ook in hun sas en laten hun hoofden alvast een keertje knikken. Pinkpop komt dan ook langzaam in de juiste sfeer en Mt. Atlas lijkt hiervoor de perfecte opwarmer. Helaas verslapt het optreden na een sterk eerste gedeelte van de set, maar in het slot herpakt Mt. Atlas zich alsnog en met een aantal flinke schreeuwen vanaf het podium is het festival nu echt begonnen!

Wie op Pinkpop heel veel optredens wil zien zal na drie dagen de nodige kilometers in de benen hebben. Zo snel ik me naar het IBA Parkstad-podium waar de oudgedienden van de Golden Earring al vroeg op het programma staan. Barry Hay en de zijnen stonden op de allereerste editie van Pinkpop en speciaal op verzoek van Jan Smeets zijn ze vandaag wederom van de partij. De formatie uit Den Haag staat al jaren garant voor een stukje degelijkheid en dat is ook deze keer niet anders. De kelen mogen wijd open, het is meezingen geblazen op Pinkpop. Alle grote hits staan op de setlist en als misschien de stem van zanger Barry Hay even iets minder klinkt wordt hij wel geassisteerd door het grote meezingen door het publiek. Wie kent dan ook niet een regel uit songs als `When The Lady Smiles` en `Another 45 Miles`. Routineus werken de heren zich door een prima optreden. De uitgesponnen bass-solo van Rinus Gerritsen mag niet ontbreken en de fans weten al welk nummer er dan zit aan te komen. De kelen gaan wederom wijd open voor `Radar Love` en als de band vervolgens nog twee nummers speelt, waarbij saxofonist Bertus Borgers de heren nog komt vergezellen zit de jubileumshow van de Golden Earring er echt op.

band image


Ik bespaar jullie vervolgens optredens van George Ezra (gaap) en Cage The Elephant (tikje hyper) en ga verder met de enige, echte Nederlandse rockdiva, Anouk. Sinds haar debuut op Pinkpop in 1998 is Anouk bijna niet meer weg te denken; ze verschijnt vandaag alweer voor de zevende keer in Landgraaf. Zonder enige introductie betreedt de band het podium en begint met de hit `Girl` en direct heeft Anouk de aandacht van het publiek. Anouk heeft er zin in en na een paar nummers kan er zowaar een glimlach vanaf en dat is wel eens anders geweest bij mevrouw. Net zoals haar stadsgenoten die eerder op het podium stonden, kan deze dame een setlist met gemak vullen met grote hits. Het zijn gelukkig niet louter de oude hits die klinken op Pinkpop. Zo horen we een prachtig nummer als `Millon Dollar` en bewijst ze met `It`s A New Day` waarom ze 1 van Neerlands beste zangeressen is.

Liefhebbers van gitaren en heavy rock (ja, er zijn er best wel wat) haasten zich na het optreden van Anouk snel naar de Brightlands-tent. Halestorm is terug op Pinkpop en ver buiten de tent komt het geluid van ronkende gitaren je al tegemoet. Het kan de band uit Amerika niet luid genoeg zijn. De kracht van Lzzy Hale werkt als een magneet, alle blikken zijn al snel op deze frontvrouw gericht. Ze grunt, ze tiert, ze zorgt ervoor dat de massa in beweging komt. Wat heeft deze dame een gigantisch stembereik en een kracht. Haar band doet wat van ze verwacht wordt, maar het is vooral de dame, die zelf ook formidabel gitaar speelt, waar het grotendeels om draait. Drummer Arejay doet echter ook een vermakelijke duit in het zakje. Elke klap is raak en uiteraard mag een drumsolo niet ontbreken, maar de maestro achter de drumkit heeft nog een troef in handen. Zo haalt hij twee gigantische stokken tevoorschijn waar hij dan ook weer mee goed overweg kan. Het drumspektakel bij Halestorm is dan ook een van de hoogtepunten van de set.

band image


Na Jamiroquai (dat was ooit best een leuke band) is het de beurt aan Elbow, de festivalband bij uitstek. De heren uit Manchester onder leiding van de sympathieke frontman Guy Garvey staan garant voor kwaliteit. De muziek en de teksten zijn geweldig om bij weg te dromen, maar je kunt net zo gemakkelijk dansen of meezingen. Zanger Guy is een crowdpleaser en hij hoeft maar te vragen aan de massa om mee te zingen en men geeft graag gehoor. Vernieuwend is het optreden al lang niet meer, maar dat is ook niet waar men op dit moment behoefte aan heeft. Even elkaar lekker in de armen vallen, kijken naar een bandje met op de achtergrond een ondergaande zon. Het vredige samenzijn valt de frontman ook op. Was heel de wereld maar zoals het publiek hier op het festival, genietend, vredig en goed voor elkaar. Gelukkig blijft Guy Garvey niet te lang preken en laat hij vooral de muziek het werk doen. Elbow is dan ook de perfecte afsluiter voor het IBA Parkland-podium. Mumford en Sons sluit de eerste festivaldag af maar daar maak ik verder geen woorden aan vuil.

band image


Zondag 9 juni

Het zonnetje straalt boven de ingang van Pinkpop. De tweede festivaldag is aanstaande en de bezoekers staan voor de poorten om wederom een mooie dag te gaan beleven. Wat gaat deze dag ons allemaal brengen? Maken de grote namen hun verwachtingen waar? Krijgt een wereldberoemde DJ het publiek aan het dansen? Hoe zit met dat ene bandje wat vandaag de allereerste reunieshow gaat spelen? Genoeg vragen, de antwoorden interesseren uw verslaggever echter geen bal, want het gros van de acts kan ik aan me voorbij laten gaan.

Wat te denken van nietszeggende bands als Blood Red Shoes, The Kooks en `onze eigen` Rowwen Heze, waar ik me doorheen moet worstelen. Mijn hemel, wat een opgave. Het zonnetje doet me gelukkig goed. Om nog maar te zwijgen van de terugkeer van Krezip, met die zingende freggle als frontvrouw. Niet te doen gewoon! Miles Kane is bij velen bekend als die andere van The Last Shadow Puppets. Zijn kompaan Alex Turner is weer druk bezig met zijn Arctic Monkeys, maar ondertussen heeft Miles Kane zich als artiest ook al bewezen. De afgelopen jaren is hij al menigmaal op een festival en podium verschenen in ons kikkerlandje en vandaag staat Pinkpop op zijn tourschema. Het is Britpop wat de klok slaat! Samen met zijn band zet de coole dude een sterke show neer, waarbij de kwaliteiten van drumster Victoria Smith niet onvermeld mogen blijven: wat speelt zij een belangrijke rol binnen de band. Op de setlist prijken heel wat nummers van het recente `Coup De Grace` album en het publiek smult ervan. Even is de Britpop terug op deze jubileumeditie van Pinkpop en stiekem hopen velen dat die ene grote band die er in 2000 voor het laatst stond nog een keertje voorbij komt in Landgraaf.

Vervolgens is het de beurt aan Lenny Kravitz die voor het laatst in 2004 te zien was op Pinkpop. De Amerikaanse rocker heeft in die tussentijd niet stilgezeten. Zo bracht hij onlangs nog een nieuw album uit en velen staan al een tijdje in het voorste vak om vooral die klassiekers te horen. Pinkpop gaat terug in de tijd en krijgt een gitaarlesje van formaat. Lenny neemt old school rockposes aan en perst alle bekende hits uit zijn gitaar. Wat is het dan ook heerlijk om `Fly Away` en `American Woman` te horen. De Amerikaan staat in het begin op een verhoging, maar al snel daalt hij af naar beneden zodat eenieder hem kan bewonderen. Hij is zeer beweeglijk en zoekt al snel de randen van het podium op, zoals dat bij een echte rockshow hoort. Lenny wordt omringd door rasmuzikanten en samen vertolken ze de nummers waar velen zo reikhalzend naar hebben uitgekeken. Het is natuurlijk ook fijn opereren met een gitarist zoals Craig Ross en bassiste Gail Ann Dorsey in je gelederen. Iedereen kan heerlijk uit zijn plaat gaan met het alom bekende `Are You Gonna Go My Way` en in verband met tijdgebrek komt een geïrriteerde Kravitz niet meer toe aan de normale afsluiter `Let Love Rule`. Als meneer nu netjes op tijd begonnen was had hij de Pinkpopweide nog eenmaal in extase kunnen brengen.

band image


In 1986 was Pinkpop nog een eendaags festival en kon je met een kaartje van vijfendertig gulden komen kijken naar dezelfde headliner die vandaag Pinkpop afsluit. The Cure is weer op tour en net zoals in 1986 en 2012 zullen ze het publiek trakteren op hun new-wave klanken. Uiteraard zijn Robert Smith en de zijnen in het zwart gehuld en vandaag begint de show van twee-en-half-uur met hetzelfde nummer als waarmee de band in 1986 begon: `Shake Dog Shake`. Vanaf de allereerste tonen blijkt alles perfect te zijn afgesteld. Hierdoor worden de toeschouwers meteen in de muzikale trip gezogen en mag men zich opmaken voor een inktzwart spektakel. Er zijn anno 2019 nog maar weinig acts in het genre op te noemen die zo groot zijn als The Cure. De muziek van The Cure is echter niet voor iedereen weggelegd: het is vrij compromisloos, you hate it or you love it. De neutrale festivalbezoeker kent natuurlijk wel een aantal grote hits van The Cure, maar wie deze wil horen moet even geduld hebben. Natuurlijk is het al lichtjes heupswingen op `Just Like Heaven` maar het publiek laat zich voor het eerst echt luid horen op de introklanken van `A Forest`. Uiteraard mag Pinkpop zich opmaken voor klassieke tracks als `Lullaby` en `Friday I`m In Love` die worden begeleid door een prachtige en functionele lichtshow en het iets te lange optreden wordt uiteindelijk afgesloten met het verplichte `Boys Don`t Cry`.

band image


En dat Armin van Buuren deze dag afsluit mag u van mij verder geloven. Ik ontken zelfs het feit niemand minder dan Van Halen-zanger David Lee Roth op het podium verschijnt om `Jump` te voorzien van vocalen waar een debiele geit nog niet jaloers op zou zijn. En als ook Marco Borsato verschijnt is het echt tijd om deze dag voor gezien te houden.

Maandag 10 juni

Voor een derde maal laat het zonnetje zich zien in Landgraaf, maar de weergoden voorspellen niet veel goeds voor vandaag. Het meenemen van een regenjas of poncho wordt ten zeerste aangeraden, want het zou zowaar wel eens kunnen gaan spoken. Festival-diehards laten zich echter niet zo snel uit het veld slaan en betreden met frisse moed het terrein.

Pinkstermaandag is de traditionele derde en laatste festivaldag van het jubilerende Pinkpop. In het verleden was Pinkpop altijd tijdens het Pinksterweekend, maar de afgelopen jaren is men wel eens van dit tijdstip afgeweken, omdat de grote headliners rond die tijd oog niet beschikbaar zijn. In de toekomst zal dit veel vaker voorkomen, zodat men wel de gedroomde headliners kan binnenhalen, die wel worden gemist dit weekend.

De maandag begint al vrij snel lekker heavy en dat doet ons natuurlijk deugt! Bring Me The Horizon maakt er een mooi schouwspel van door allerlei visuals te gebruiken die over het gehele podium gaan. Daarnaast maakt de band uit Sheffield simpelweg snoeiharde metalcore met her en der wel een heel glad commercieel randje. Alles wat in een rockshow zit wordt ook bij Bring Me The Horizon uit de kast gehaald en dan mag het oproepen tot een hele grote moshpit niet ontbreken. Het kan zanger Oliver niet groot en massaal genoeg zijn. En als Oliver aan het eind van de show nog vraagt of iedereen even over de barriers wil komen crowdsurfen en hem even komt knuffelen weet hij wel hoe hij de security kan bezighouden. Menigeen waagt een poging, geeft een high-five of een knuffel, maar wordt vervolgens vriendelijk verzocht de pit te verlaten. Bring Me The Horizon brengt dan ook naast het publiek ook de security in beweging!

band image


Door een regenbui mis ik een groot deel van The 1975 (vrij gladde Engelse pop/rock) en kan ik me vervolgens opmaken voor een band die niet vaak in ons land te zien was; Jack Black en Kyle Gass vormen samen het duo Tenacious D. De heren staan bekend om hun geweldige humor en als we alleen al het grote display op de achtergrond van het podium moeten geloven zit er heel wat leuks in het verschiet. Even is er de vrees dat het duo slechts een paar liedjes zou spelen en voor de rest alleen maar grappen en grollen zou uithalen, maar niets is minder waar. Tenacious D zet een meer dan geweldige set neer, waarbij de heren laten horen op en top op elkaar te zijn ingespeeld. Gekke bekken trekken en ondertussen vrolijk doorspelen en zingen. De fans zetten zelfs keer op keer een wave in om zo hun helden te bedanken en Jack Black bedankt vriendelijk met een overdreven Dank U Wel. Wat kan deze acteur een gekke bekken trekken. De ultieme climax is natuurlijk het alom bekende `Tribute` waarbij de telefoons de lucht in gaan en het voltallige publiek de teksten meezingt. Nu men toch al druk bezig is met het meezingen van teksten lijkt het aansluitende `Fuck Her Gently` een futiliteit. Als tijdens het nummer de camera een opgeblazen condoom ontdekt met de zojuist ingestarte songtitel is het hek van de dam. Een grotere ludieke act gaat men niet meer zien deze Pinkpop.

band image


Na even een droge periode mogen wederom de poncho`s tevoorschijn worden gehaald. Slash staat samen met Myles Kennedy & The Conspirators op het hoofdpodium en wederom valt het met bakken uit de lucht. Tussen de ferme regendruppels door zien we hoe Slash en kornuiten er een geweldige show van maken. Het vingervlugge gitaarspel van de Guns `n Roses-gitarist is iets waar menig muzikant nog steeds jaloers op is. Vervolgens is er ook nog eens een zanger op het podium die over een van de beste rockstemmen van het moment beschikt en samen weet men dan ook een overdonderende indruk achter te laten. Het is echter in de lucht ook behoorlijk gaan donderen en ook zijn er al heel wat lichtflitsen voorbij gekomen. Slash hoeft het ondertussen al lang niet meer van de hits te hebben van zijn andere band, er zijn in de loop der jaren voldoende albums uitgebracht om een setlist te kunnen vullen. Uiteraard mag een Guns `n Roses-nummer niet ontbreken en zo horen we hoe ook Myles Kennedy `Nighttrain` kan vertolken. Mocht dan ook ooit Axl in de problemen komen, de vervanger staat al snel klaar. De meer dan solide rockset verdient dan ook meer aandacht dan dat het krijgt vandaag, omdat de weersomstandigheden er maar niet beter op worden. Wel bedankt men het publiek voor hun trouwe support en de volharding om de regenbui te trotseren en te blijven kijken naar deze geweldenaren.

band image


Overal waar de heren van de Dropkick Murphys komen barst er een feestje los. De vrolijke klanken van `Cadence To Arms` zorgen ervoor dat iedereen al direct begint mee te zingen en er vliegt zelfs een biertje door de lucht. De formatie uit Boston is alweer voor de derde keer in een jaar in ons land te bewonderen en dat is niet voor niets. Hun zeer vermakelijke shows toveren een glimlach op eenieders gezicht en er zijn weinig acts in dit genre die dat ook voor elkaar krijgen. De teksten zijn niet al te moeilijk om mee te zingen en de heren van de Dropkick Murphys zwepen de voel graag een keer op. Voor het grote podium gaat het dan ook heerlijk los en de shirts met het klavertje vier zijn in grote getalen aanwezig. De heren hebben in de loop der jaren een grote fanbase opgebouwd en na de show van vandaag heeft men er misschien nog wat meer fans bijgekregen. Of men nu meezingt op het eigen `Don`t Tear Us Apart`, de folk-klassieker `The Wild Rover`, stilletjes toekijken is geen optie. Telkens weet de dolenthousiaste formatie het publiek weer iets te voeren wat gretig in ontvangst wordt genomen. Nadat voorbode `Until The Next Time` door iedereen is meegezongen kondigt men vol trots aan dat men volgend jaar terugkeert naar Amsterdam. In het Ziggo Dome zullen ze samen met Frank Turner de boel op stelten komen zetten, maar vandaag sluiten ze af met `I`m Shipping Of To Boston`, wat een feest!



Dat Bastille en Michael Kiwanuka hier onvermeld blijven lijkt me evident. De jubileum-editie van Pinkpop wordt afgesloten door Fleetwood Mac. De legendarische popgroep was in 1971 ook al van de partij, maar staat in 2019 in een ietwat (hehehe) andere bezetting op het podium. Belangrijkste verschil is het ontbreken van gitarist Lindsey Buckingham. In 2018 werd Buckingham ontslagen bij Fleetwood Mac en sindsdien wordt deze plek ingevuld door Mike Campbell, die eerst jarenlang meespeelde bij Tom Petty & The Heartbreakers. Vandaag heeft de band vooral een ouder publiek naar Landgraaf weten te lokken en velen zien dat Fleetwood Mac vroeger begint dan het aanvankelijke tijdschema en hoort hoe ze aftrappen met `The Chain`. Het wordt echter wel meteen duidelijk dat de vocalen van zangeres Christine McVie de tand des tijds niet hebben doorstaan. Het is ronduit vals wat we te horen krijgen. Natuurlijk hebben we te maken met artiesten op leeftijd, maar net zoals hun muzikale oeuvre is hun show simpelweg wat gedateerd. Gelukkig mag Fleetwood Mac op de support van de vele fans rekenen en deze gaan uit hun dak. Neil Finn is Fleetwood Mac komen versterken en als de Crowded House-zanger de grote hit `Don`t Dream It`s Over` inzet zingt het publiek enthousiast mee, al is het natuurlijk gek om die song toe te voegen aan een set van Fleetwood Mac. Het publiek gaat echt los op het verplichte `Go Your Own Way`, maar dan is de band ook al bijna anderhalf uur bezig.

Met de laatste tonen van Fleetwood Mac is er nog geen einde gekomen aan Pinkpop 2019. Er wordt middels een mooi samengestelde compilatie teruggekeken naar vijftig jaar Pinkpop. Er komen allerlei hoogtepunten voorbij en legendarische optredens passeren de revue. Zo zien we beelden van een piepjong Krezip, zien we hoe Muse zijn debuut maakt, maar ook hoe The Prodigy en Rage Against The Machine de boel in vuur en vlam zette. Rots in de branding is uiteraard organisator Jan Smeets, die op zijn typische wijze de festivalbezoekers bedankt voor de komst naar zijn festival. Het praatje krijgt echter een speciaal randje. Een jubileumeditie maakt de inmiddels 74-jarige festivaldirecteur toch wat emotioneel. Hij bedankt alle medewerkers voor hun trouwe dienst al die jaren, maar vooral als hij de naam van zijn vrouw noemt biggelen de tranen over zijn wangen. Een aandoenlijk moment voor Vadertje Pinkpop.

<< vorige volgende >>