Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Metallica, Ghost & Bokassa

Amsterdam Zuidoost Johan Cruijff ArenA 6 november 2019

Metallica is zonder enige discussie de vaandeldrager van de internationale metal scene. En ofschoon het voor de meeste fans al decennia geleden is dat ze hun laatste echt interessante plaat maakten, toont hun laatste wapenfeit `Hardwired . . To Self-Destruct` uit 2016 dat de thrashgigant nog altijd bijzonder relevant is. Objectief beschouwd dan, want tegen sentimenten als nostalgie valt nooit op te vechten. Geen enkele band uit het thrash metalgenre komt ook maar in de buurt van het vermogen om de Johan Cruijff ArenA te kunnen vullen en met alle commentaar die de band van die-hard fans te incasseren krijgt, moet je samengevat gewoon ontzettend blij zijn dat een band als deze er is om het genre uit te dragen en festivals een aanzien van ongekende proporties te geven. Ze promoten vanavond natuurlijk hun laatste album nog even, met uiteraard ook ruimte voor de klassiekers.

Door: Ramon

Fotograaf: Berry Lacroix

Support

Het voorprogramma wordt verzorgd door het Noorse Bokassa en het Zweedse Ghost. Respectievelijk Lars en James van Metallica zijn groot fans van deze bands. Het is natuurlijk een ondankbare taak van de buitencategorie om de avond te moeten openen. Mensen zijn er alleen maar omdat ze alvast een mooi plekje willen hebben. Ik heb me een beetje voorbereid op Bokassa en hun mengeling van stoner rock met punk gerichte zang boeit mij op plaat persoonlijk in geen velden of wegen, maar live komt het bijkans nog minder over. Hoe anders is dat met de occulte heavy rockers van Ghost? Volledig. Een groot deel van het stadion is nog leeg als de band begint, wat de akoestiek in de toch al beruchte Cruijff ArenA niet bepaald ten goede komt. Desondanks weten ze met maar liefst drie gitaristen (wat doet die man met zijn opgestroopte mouwen en hollow body daar driekwart van de tijd? Ik heb ook geen idee), twee toetsenisten en achtergrondzang de aandacht bij de staanplaatsen behoorlijk goed te pakken. Ze spelen nummers van hun eerste vier albums. Daar mag Metallica een voorbeeld aan nemen. Sorry. Ghost heeft echter ook maar vier platen uit. Cardinal Copia verschijnt vandaag in het rood en met knallers als `Cirice`, `Ritual`, opener `Rats`, Year Zero` en al die andere ijzersterke popmetalsongs, laat hij zijn mannen eigenlijk gewoon een best of Ghost set spelen. Ze hebben een uur, een uur waarin ze weinig nieuwe fans gewonnen zullen hebben, maar diegenen die het al kennen zingen luidkeels mee. Alles bij elkaar een geslaagde support dus. En ik blijf me het hele optreden maar afvragen of Lindsay Schoolcraft een nieuwe toetseniste van Ghost is.

band image


Metallica

The main event! Vooraf is het altijd leuk om shirts te kijken. Mensen die dwangmatig met andere shirts dan die van de optredende band rondlopen (zoals ondergetekende), mensen die een zo oud mogelijk shirt aandoen van de band, maar natuurlijk ook mensen met gloednieuwe aankopen. Metallica heeft natuurlijk naast de hardcore schare aan metalfans ook de sympathie van het Top 2000 volk gewonnen. En dat zorgt voor een wat andere sfeer dan bij zeg het concert van Slayer afgelopen najaar. En dat is prima, maar dat zorgt ook voor een clash of cultures. De eerste moshers in mijn omgeving werden overigens aangesproken door de security. Later, zo bleek, was het meer het feit dat het Ajaxshirt van van de deelnemers als provocatief beschouwd werd. Wat grappig is, want 1 van zijn medestanders liep in een Cannibal Corpse shirt, die vorige week in Duitsland nog een ban op de merchandise aan hun broek hadden hangen. Ik snapte de security in dit specifieke geval overigens wel, we zijn bij een concert, niet bij een voetbalwedstrijd, ook al leek dat misschien zo door de locatie.

De setlist van de avond toonde diversiteit. Naar mijn smaak lag er natuurlijk veel teveel nadruk op recenter werk, maar dat kun je een band van 38 jaar oud niet kwalijk nemen. Er zaten nog genoeg verrassingen in, zoals `Ride The Lightning` en `The God That Failed`. De grootste verrassing was uiteraard `Bloed, Zweet en Tranen`, in de sessie van Rob & Kirk met gitaar, bas en zang. Laat ik maar gewoon eerlijk zijn, hoe sympathiek het ook is, het kwam natuurlijk absoluut niet uit de verf. Ga jij maar eens in drie dagen tijd een liedje instuderen in het Pools, of Fins. Dat kan ook nooit geloofwaardig. Het publiek was echter meer dan bereid ze uit de brand te helpen, maar de goede bedoelingen ten spijt, ik vond het een overbodige exercitie.



De eerlijkheid gebied te zeggen dat het geluid al niet heel erg goed was naast de geluidstoren in de zaal, elders was het bijkans nog minder. James leek vocaal even warm te moeten draaien, maar die herpakte zich naarmate de set vorderde uitstekend. Drummer Lars is een favoriet onderwerp van spot op veel fora, maar ook die vond ik het redelijk doen. Ik miste een beetje dat edgy wat hij vroeger had en ik betrap hem ook wel op een aantal missers, maar dat deed hij altijd al, vooral als er een camera in de buurt was om in te poseren. Dan weet je in elk geval dat je niet naar een backing track luistert, zoals bij 90% van de stadionconcerten.

Metallica presteerde kort samengevat naar behoren en weten het publiek een uitstekende avond uit te gunnen. De schermen zijn super gaaf gedaan, de extra drumkit vanaf `Creeping Death` aan de voorzijde van het podium was gaaf, het kleine ventje dat een stuk van `Seek & Destroy` mee mag drummen, de complimenten die James onophoudelijk aan ons, de Metallica Family geeft, maken het tot een feest. En feest, dat is waar de mensen uiteindelijk toch voor komen. En u als publiek, lieve mensen, u gedroeg zich als een waar stadionpubliek, rustig in daden, maar bijna alles meezingen waar het kon.

Setlist
The Ecstasy of Gold (Ennio Morricone sample)
Hardwired Intro
Hardwired
The Memory Remains (met Marianne Faithful op het scherm)
Ride the Lightning
The God that Failed
The Unforgiven
Here Comes Revenge
Moth Into Flame
Sad but True
No Leaf Clover
Rob & Kirk - `Bloed, Zweet en Tranen` (Andre Hazes interpretatie), `ManUNkind` & `Orion` (met Cliff Burton op het scherm)
St. Anger
One
Master of Puppets
For Whom the Bell Tolls
Creeping Death
Seek & Destroy

Toegift:
Spit Out the Bone
Nothing Else Matters
Enter Sandman, met het outro van `The Frayed Ends of Sanity`

<< vorige volgende >>