Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Sonic Whip 2019

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 5 april 2019

Vorig jaar was de eerste editie van Sonic Whip, en wij waren daarbij. Het was een zeer geslaagd feestje en toen aangekondigd werd dat het festival dit jaar weer zou plaatsvinden twijfelde ik geen seconde om me daar weer voor op te geven. Toen headliner All Them Witches bekend werd gemaakt was de vreugde voor mij eigenlijk al compleet. Dus met hoge verwachtigen vertrokken ik en Lorenzo zaterdag 4 mei vanuit het warme zuiden naar Nijmegen, waar oude vrienden en nieuwe avonturen ons te wachten stonden.

Door: Bart M.

Fotograaf: Lorenzo Smulders

Na alvast een biertje of twee genuttigd te hebben gaan we naar binnen en begeven we ons naar de paarse zaal, waar het Zuid-Afrikaanse Ruff Majik het festival ondertussen heeft geopend. Het is even zoeken in de duisternis om me heen maar als ik eenmaal mijn plekje heb gevonden en de zaal in tuur zie ik dat menigeen al flink aan het headbangen is. Dat is geen wonder, want Ruff Majik trakteert ons op 1 groot riff-feest waarin de bijna subtiele Sabbath invloeden mooi naar voren komen. Het is niet alleen fijn om naar te luisteren, er naar kijken is ook een genot want die gitarist, die gebruikt zijn instrument zoals ik een auto gebruik. Hij draagt het ding als een verlenging van zichzelf en ragt het helemaal af om zijn doel te bereiken. En dat doel is meesterlijke geluiden tevoorschijn persen, wat prima lukt. Het is een goed begin van de dag en ik hoop dat dit niveau aangehouden wordt!

band image


In de rode zaal opent vervolgens het Zweedse Skraeckoedlan het vuur. Toen we de zaal in kwamen lopen dacht ik nog bij mezelf van mwah, dat klinkt nogal tam, maar eenmaal in de muziek kwam ik er achter dat Skraeckoedlan een heerlijke pot herrie maakt. De zang is niet om over naar huis te schrijven, maar dat hoeven deze heren dan ook niet te doen. De muzikale vaardigheden van dit kwartet zijn zo goed dat het zingen, wat overigens wel met overtuiging gedaan wordt, niet bijster veel uitmaakt. Ze weven prachtige muzikale lagen door elkaar heen en weten zo een zware en hypnotiserende sfeer op te roepen die er in slaagt het grootste deel van de zaal te betoveren.

band image


Hierna is het de beurt aan Bismut, de driekoppige band die hier in Nijmegen een thuiswedstrijd speelt. Maar daarmee ben je er nog lang niet, het gaat immers om de muziek. Bismut begint lekker en weet de aandacht tot het einde te behouden. Ik wil zeggen dat gitarist Nik (en het is echt een plezier om naar zijn gitaarspel te kijken) schittert door de prachtige geluidsgolven die hij de zaal in vingert, maar de ritmesectie gaat even intens en geconcentreerd te werk, waardoor de herhalende stukken goed geschikt zijn om jezelf in kwijt te raken. Dit zie je ook aan de gesloten ogen en de gelukzalige glimlachen op de gezichten van het meedeinende publiek. Op een gegeven moment worden de jongens achter mij wel erg luidruchtig en dit wekt zichtbaar irritatie op, maar als zij eenmaal aangesproken zijn op hun gedrag worden ook zij stil en zie ik ze wegzakken in hun eigen stoner bubbels.

band image


Misschien dat het er iets mee te maken heeft wanneer mensen aangeschoten beginnen te raken. Als je dit doet voordat de optredens beginnen dan kom je in een gezellige praatsfeer binnen en wil je dat behouden, terwijl als je begint met bier drinken tijdens de optredens je met de juiste sfeer in je hoofd beschonken raakt. Gewoon een willekeurige theorie.

Na het optreden van Bismut begeven we ons richting de backstagedeur waar we voor een interview hebben afgesproken met Dennis van Temple Fang. Terwijl we op hem wachten hoor ik de grootschalige gitaren en overtuigende vocalen van The Devil And The Almighty Blues en realiseer ik me dat ik daar ook graag bij had willen zijn. Omdat we geen Harry Potter zijn kunnen we echter niet op twee plekken tegelijkertijd zijn en worden we door de bijna twee meter lange bassist van Temple Fang verwelkomd in de backstage van Doornroosje. Nadat hij (en onze fotograaf) even snel een paar trekjes van een sigaret in de rookruimte hebben genomen neemt hij ons mee naar de kantine, waar een relaxte sfeer hangt. Het wordt een open en interessant gesprek (dat binnenkort ook op deze site gepost zal worden) en nadat we even kort verdwaald raken komen we weer terecht in de gezellige drukte van Sonic Whip 2019.

band image


De sfeer is gemoedelijk en door het grote aantal bekenden dat aanwezig is, is het niet makkelijk om altijd op tijd in een zaal te zijn. Van 1 zo`n bekende hoor ik dat we de beste band van vandaag al gemist hebben: REZN, die blijkbaar een doomy sound hebben wat ze aanvullen met techno. Helaas, pindakaas. Electric Moon is op dat moment al even bezig en omdat Temple Fang 1 van de bands is waarom we hier zijn besluiten we dan alvast maar naar de paarse zaal te gaan zodat we verzekerd zijn van een goede plek vooraan bij het podium.

Dat lukt, ook al vult de zaal zich vanaf dat moment in rap tempo. Terecht? Ik denk het wel. Temple Fang is een hippe band; niet omdat ze gehyped worden maar omdat ze daadwerkelijk aanstekelijke, vette muziek maken. Het duurt niet lang voor gitarist Jevin met ontbloot bovenlijf het podium opkomt. De vele tatoeages die zijn lichaam versieren zijn hierdoor goed zichtbaar. De rest voegt zich bij hem en de band begint. Omdat Jevin vrij veel beweegt en bassist Dennis gewoon heel lang is, is het makkelijk de andere twee bandleden over het hoofd te zien maar de strakke beats van Jasper en geweldige gitaarmomenten van Ivy laten zien dat dit een band, een eenheid is. Ik probeer objectief naar het optreden te kijken, maar waarom zou je, als je ook in een staat van fandom kan aanschouwen wat er op het podium gebeurt? Temple Fang speelt van begins af aan retegoede psychedelische stoner rock en brengt het publiek al heel snel in een trance met zijn betoverende riffs en samenspel. Het laatste (nou, ja) nummer wordt opgedragen aan de heren van Earthless, maar daarna volgt nog een soort van toegift en tijdens dit nummer slaan alle figuurlijke stoppen door en gaat het publiek lekker los! Als de rook optrekt sta ik daar tevreden en blij na te genieten en realiseren we ons dat het tijd is om even weer een bodempje te leggen voor de rest van de dag. Het avondeten is een simpele doch voedzame pasta.

band image


Na deze verfrissende spijs gaan we terug naar binnen om Swedish Death Candy te bezichtigen. De zaal is vol, het is immers uitverkocht, maar voor wie op zoek is, is er toch echt telkens wel een plek te vinden. Swedish Death Candy is de eerste en enige band die ik vanavond zie en waar ik nooit echt lekker in kom. Misschien ligt dat gewoon aan mij, misschien is het de Indie atmosfeer die uit de boxen schalt. We besluiten daarom na een paar nummers al het groovy gitaargeluid te verruilen voor de marktsfeer die in de merchandise grot hangt. Eenmaal daar is het zo goed als acht uur en, het duurt even, maar uiteindelijk is heel Doornroosje die twee minuten stil. Het blijft fantastisch om dat op een festival mee te maken. Na afloop begint het gezellige geroezemoes langzaam weer op gang te komen en na wat rondgestruind te hebben gaan we naar de rode zaal, want daar zal Earthless op gaan treden.

Earthless, een Amerikaans stoner trio, begint met een nederige introductie waarna de gitaarsolo die losbarst extra hard aankomt. De solo duurt een minuut of tien, zonder ook maar ergens vervelend of langdradig te worden, de energie spat er bijna zichtbaar van af! Daarna gaan ze gewoon door en het is alsof de bassist met zijn donkere, heldere ritmes en de drummer met zijn kneiterscherpe beats en slagen een scenario neerzetten waar de gitarist vervolgens volledig op los gaat en dat klinkt alles bij elkaar genomen fantastisch. Alsof de scherpe steken die de gitaar uitdeelt de geesten van alle aanwezigen los snijdt van hun lichamen, de ritmesectie vervolgens gaat jongleren met AL die rondzwevende geesten en er uiteindelijk net op tijd een net wordt uitgeworpen om alles weer netjes terug op de plaats te brengen. Echt heel vet.

band image


Terwijl mijn ogen nog draaien en gekke kleurtjes en vormen onderscheiden waar in werkelijkheid niks is, stommelen we wederom naar de paarse zaal waar Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zijn opwachting maakt. Dit is een Engelse band en het verbaast me dan ook niet dat er een ietwat aparte sfeer hangt rondom zanger Matthew Baty. Misschien is excentriek een beter woord met een positievere afdronk, want interessant is het zeker! Hij betreedt het podium ongegeneerd met zijn shirt open, ik kan alles zien. Het duurt niet lang voor het shirt helemaal van het podium is verdwenen en Matthew het dak van de zaal staat te brullen. De gitarist staat te spelen terwijl hij zijn instrument in handen heeft als een ongemakkelijk loszittende kies en het resultaat mag er zeker zijn! Loodzware stoner riffs schallen door de ruimte en de muziek is zo sludgy dat op een hele rare manier al mijn perverse, idiote denkbeelden een plek krijgen en ik ze via de muziek langzaam maar zeker kan gaan afwateren, weg. Geweldig hoe zo`n smerige band zo`n reinigende werking kan hebben op je geest.

band image


Tevreden en voldaan, maar eigenlijk nog helemaal niet moe, lopen we voor een laatste keer naar de rode zaal, waar All Them Witches nog even een soundcheck doet. Dit is niet eens zo`n hele harde band, maar die soundcheck klinkt wel al veel heftiger dan alles wat hier voor kwam, en dat zegt iets, want het was tot nu toe een aaneenschakeling van intense, fijne ervaringen en optredens. All Them Witches trekt zich voor de vorm nog even terug. Hun instrumenten staan daar, gehuld in kegels van licht en als ze opkomen en deze oppakken begint er een moment dat ik niet meer zal vergeten: All Them Witches laat horen dat ze live zo ontzettend veel ruiger zijn nog dan op plaat! Misschien is het omdat ze de toetsenist die op hun vorige release `ATW` speelde alweer vaarwel hebben gezegd en ze die leegte op vullen met killer riffs en rauwe metal, maar man, wat een ontzettend gave show. Retestrak worden er versies van onder andere `Diamond` en `Workhorse` neergezet en ergens tussen al dat moois komt ook nog `Alabaster` langs, een nummer dat door de boeiende en natuurlijke vocalen van Parks mij altijd weer kippenvel bezorgt. Live is dat gevoel tien keer zo sterk. All Them Witches is vet en professioneel en krijgt zonder moeite de zaal plat. Er wordt nog een poging gedaan door Parks (die tevens de bassist is) om te crowdsurfen en op een kleinschalige manier lukt deze poging ook wel, maar het zit er op. Helaas.

band image


Wat nog vervelender is, is dat we de trein gaan halen en daardoor het laatste optreden van de dag, namelijk dat van de stoners van Domkraft, gaan missen. Ik waardeer die band enorm, dus hopelijk zijn ze binnenkort nog eens in de buurt. Al met al was Sonic Whip 2019, net als de editie van vorig jaar, bijzonder geslaagd en voor herhaling vatbaar. Kom maar op met de eerste namen!

<< vorige volgende >>