Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Netherlands Deathfest IV

5 maart 2019 tot 5 mei 2019

Voor het vierde achtereenvolgende jaar vond van vrijdag 3 mei tot en met zondag 5 mei het Netherlands Deathfest plaats in Poppodium 013 te Tilburg. Verspreid over drie dagen speelden 38 bands uit 18 verschillende landen op de twee podia van 013. Evan Harting en Ryan Taylor, de organisatoren van Netherlands Deathfest (maar ook andere Deathfests zoals Maryland Deathfest en Scandinavia Deathfest) hadden voor deze editie weer een keur aan interessante, obscure en soms legendarische grindcore, death, black en doom metal bands geboekt. De opkomst was lager dan eerdere edities maar dat zorgde voor een aangename drukte voor het podium met genoeg bewegingsvrijheid voor alle bezoekers. Zelfs de kleine zaal met de Second Stage bood bij de meeste bands die daar speelden genoeg plaats voor alle deathbangers. Drie dagen lang lieten we ons door grof death metal geweld murw beuken. Voor Lords of Metal deden Koen S (KS) en Dennis van `t Hoofd (DH) verslag van Netherlands Deathfest IV met een gastbijdrage van Pepijn Domenie (PD). De pics zijn genomen door Elisabeth Otto.

Door: Dennis

Fotograaf: Elisabeth

Vrijdag 3 mei

Ik liet me een beetje verrassen door de tijd (want te lang gedaan over het eerste terrasje) en miste zo de eerste nummers van Rippikoulu, maar was toch vlot op tijd om mee te maken dat het niet je dat was. Van enige vorm van beleving was totaal geen sprake bij de Finnen. Men speelde bijna de hele Musta Seremonia demo en daar had ik zoveel van verwacht, maar het kwam er gewoon niet uit. In de tragere stukken viel het nog mee, maar tijdens de snellere passages was het een rommeltje, mede door het verschrikkelijke geluid van de basdrums. Achteraf gezien dé tegenvaller dit weekend (mede wegens te hoge verwachtingen) Ik denk ook dat de programmatie van een doom/death band op dit vroege uur op de eerste dag niet ideaal is, maar de start was in ieder geval gemaakt. (KS)

Om klokslag vijf uur gaat ook op de second stage het festival van start met het Canadese Auroch. Normaliter als viertal onderweg, zo is de band rondom gitarist / zanger en Nuno Bettencourt look-a-like Sebastian Montesi vandaag gedecimeerd tot een duivels trio. Bassist Shawn Hache is om wat voor reden dan ook niet van de partij dus moeten we het vandaag doen zonder baspartijen. Het geluid blijft echter grotendeels overeind en de duister klinkende mix van chaotische death en black metal vermengd met slepende passages is meteen behoorlijk zware kost voor op de vroege avond. (DH)

band image


Na nog even een klein half uur meegepikt te hebben van Auroch, was het alweer met spoed naar de grote zaal waar Anaal Nathrakh het vierde Netherlands Deathfest voor mij pas echt op gang zou trekken. De set werd ingeleid door de intro en de openingskraker van het recentste album `A New Kind Of Horror`, gevolgd door een terugblik op hun toch wel vrij indrukwekkende discografie. Wel spijtig dat het geluid niet optimaal was. De droge humor van Dave Hunt blijft smakelijk en als je dan terugkijkt hoe de band live is gegroeid van het obscure en vrij schriele orkestje dat ik voor de eerste maal zag in 2007, tot deze volwaardige band met bekwame muzikanten die goed op elkaar ingespeeld zijn, valt je mond wel open. Spijtig dat ze topplaten als `Passion` en `Hell Is Empty` links lieten liggen, maar met `In The Constellation Of The Black Widow` en `More Of Fire And Blood` van die andere topper werd dat zo goed als rechtgezet. (KS)

band image


Ik ben ook even gaan kijken naar de knakkers van 7H Target maar het technische en brutale death metal geweld kon me niet echt bekoren. Het kleine zaaltje was wel aardig bezet voor deze Russische band en zij probeerden er wel een feestje van te maken. Ik ben er zeker van dat zij de beste bassist van heel het festival bij hadden, maar laat dat nu net een probleem zijn: hij overschaduwde zijn bandmaten zo hard, dat het pijn deed aan de ogen en de oren. (KS)

Ik ben eigenlijk altijd een groot fan geweest van Cryptopsy en heb de band vele malen live aan het werk gezien, maar vandaag konden de Canadezen mij helaas niet echt bekoren. Van de originele bezetting is inmiddels alleen nog drummer Flo Mounier overgebleven en voor de show van vandaag is zelfs niet de huidige bassist Olivier Pinard meegekomen, aangezien deze met Cattle Decapitation aan het opnemen is. Zijn vervanger is Dominic Grimard van de Canadese band Ion Dissonance. De show van Cryptopsy begon rommelig met een superslecht geluid en een drukke lichtshow en op de een of andere manier kreeg ik de smaak maar niet te pakken. En dat ondanks dat de band vijf nummers van hun beste (tweede) album `None So Vile` speelde, aangevuld met `Cold Hate, Warm Blood` van `Whisper Supremacy` en actuele tracks van de beide `The Book of Suffering` EP. Het slechte geluid, de eentonigheid van zanger Matt McGachy of misschien het feit dat de helft van de songs over band meelopen maken dit niet het beste optreden van de band. Deze band hebben we wel eens beter gezien. (DH)

band image


En wat doet een mens als ie even niet zo veel aan de hand heeft op deze openingsdag van het festival, maar opeens het kenmerkende kapsel van levende legende Shane Embury over het podium ziet waaien, wetende dat Napalm Death niet komt? Enkele biertjes gaan halen en zich een goed plaatsje uitzoeken voor de show van Brujeria natuurlijk! De death metal versie van de macarena is wel eens plezant, maar heel veel meer gebeurde er nu ook weer niet. De twee zangers probeerden het publiek wel te entertainen en de Spaanse bindteksten werden goed ontvangen door het Spaanstalige publiek, dat heel het weekend massaal aanwezig zou zijn. Het geheel is nogal onsamenhangend en alleen tijdens de snelle nummers krijg ik het gevoel dat er een echte band op het podium staat. Tof voor het Spaanstalige publiek en voor mensen die dit voor de eerste keer zien, maar als je Brujeria al ettelijke keren meegemaakt hebt, is het vrij gewoontjes. Fun, dat wel. (KS)

Crustpunk veteranen Extinction of Mankind uit de buurt van Manchester weten de voetjes van de vloer te krijgen met hun lompe Engelse crusty death metal. Achter de drumkit zit nieuwe drummer Andy Jay die zijn eerste live vuurdoop met de band ondergaat en zich daarbij goed staande houd. Muzikaal gezien is Extinction of Mankind wel behoorlijk eentonig, net als het gebrul van zanger van het eerst uur Ste en de podiumpresentatie van de band is ook behoorlijk statisch. Maar wat maakt het uit, eentonigheid is juist precies wat Extinction of Mankind uitmaakt. (DH)

De Engelse stoner / doom metal band Electric Wizard staat als headliner van de eerste dag van Netherlands Deathfest op het hoofdpodium en doet dat met een heuse onheilige-stoner-mis. Qua muziekstijl is Electric Wizard een beetje een vreemde eend in de bijt tussen al het death metal en grindcore geweld van dit weekend, maar voor de afwisseling kan dit zeker geen kwaad. Lekker meedeinen met de zompige stoner riffs van Jus Osborn en co en helemaal opgaan in de vuurrode lichtshow en de projecties van hekserij en duivelsche rituelen. (DH)

Als afsluiter van de eerste dag kregen we na opener Rippikoulu met Morta Skuld wederom een band die zich niet vaak laat betrappen op podiums buiten hun thuisland, zijnde de US. Ik meen zelfs dat dit hun eerste keer in Europa is en dat was meteen 1 van de redenen om reikhalzend uit te kijken hoe zij het er vanaf zouden brengen. Hun death metal uit de oude doos werd uitstekend onthaald en de goed gevulde Jupiler Stage daverde van het begin tot het einde op z`n grondvesten. De set was vooral gericht op hun klassiek debuutalbum `Dying Remains` en natuurlijk niemand die daar om maalde, want de meesten die er waren hoopten daar ook op, maar de songs van hun laatste worp `Wounds Deeper Than Time` moesten daar niet voor onderdoen en gingen er ook in als zoete koek. Origineel? Al 25 jaar niet meer, maar lekker was het wel. (KS)

Zaterdag 4 mei

De dag kon niet veel epischer beginnen nadat 1 van mijn twee kameraden op de achterbank van de auto te laat was om de zonwering van de autoraam te verwijderen om de raam te kunnen openen wegens kotsalarm! Lag niet aan de drank hoor. Blijkbaar iets met eten ofzo. Gelukkig niet te veel ellende aan de binnenkant van de wagen, maar desalniettemin lekker als je zelf al niet de beste benen hebt. Even poetsen, neus even in de wind en we konden er weer tegenaan! (KS)

Wat opviel was dat er bij de start van deze tweede dag opnieuw niet overdreven veel volk aanwezig was. Geen probleem voor mij en wederom op post in de grote zaal om het Amerikaans gezelschap Father Befouled te bekijken. Deze openingsband wist wel hoe ze hun doomy en old school death moesten brengen, dus mijn opmerking over de programmatie van Rippikoulu raakt niet veel kant meer. Father Befouled had wel de beleving en de grinta die nodig is om een verdoemde brok doodsmetaal in je strot te duwen, en dat op een zaterdagmiddagje waarop de helft van de zaal z`n ogen nog dicht had. Chapeau! (KS)

Zo hadden we de vorige avond afgesloten met de zompige en doomige stoner metal van Electric Wizard en zo staan we weer mee te deinen op de logge doomriffs van het Braziliaanse Jupiterian. Het Braziliaanse carnaval mag dan wel achter de rug zijn en samba wordt hier ook niet gespeeld, maar Jupiterian maakt er een heerlijk duistere show van, onherkenbaar verkleed in zwarte monnikspijen spuwen ze hun duistere en onheilspellende mix van doom, death en verderf over het Tilburgse publiek uit en geniet zowel de band als ook het publiek van het zware en fijne geluid dat door merg en been gaat. Verassend goede show van deze band! (DH)

band image


De show van de Spaanse horde Graveyard was diegene waar ik het hardst naar uitkeek, al stonden er een berg grotere namen op de affiche. Om 14.25 moest ik dan ook vooraan tegen de hekken staan om dit van dichtbij mee te maken. Er werd vooral geput uit de twee recentste langspelers die men onder de riem heeft en met name `For Thine Is The Darkness` was goed vertegenwoordigt. Het was onmiddellijk raak met opener `With Fear And Thirst` en al wat erna kwam veranderde in mijn ogen in goud. Waar veel bands zinloze intro`s gebruiken om de boel te rekken of een andere misplaatste reden, gebeurt dit bij Graveyard met verstand van zaken. De juiste sfeer scheppen heet dat dan. De charismatische zanger Fiar pakte moeiteloos het publiek in, terwijl Javi Bastard op z`n eigenzinnige manier riffs in het rond bleef strooien. Toen `The Mighty Colums Of Irem` door de boxen knalde was ik zeker: dit is met overschot het beste optreden tot nu toe. En achteraf gezien werd dit gevoel ook bewaarheid: Graveyard heerste en was 1 van de toppers van het weekend! (KS)

band image


Met veel haast naar de Jupiler Stage waar Krypts al enkele noten had losgelaten op de overvolle zaal. Wat kunnen die atypische gasten een berg miserie over de mensen storten! Met een megavettig en enigszins monotoon gedreun deden zij de kleine zaal verstommen. De helft van de tijd stond ik met mijn ogen dicht te genieten van deze knoertzware brij. Ik voelde me oneindig gedegenereerd na deze overweldigende show zonder enige vorm van amusement. Niks geen showelementen, niks geen podiumattributen, alleen een ijskoud blauw licht en het doodste doodsmetaal van heel het weekend. Ik was, en ben eigenlijk nog steeds een beetje sprakeloos. Topper! (KS)

Ligt het aan mij of zijn er nog meer mensen die zich afvroegen waarom het Mexicaanse Cenotaph op het hoofdpodium mag spelen? De band rondom zanger Edgardo Gonzalez stierf in 2002 een stille dood en werd vorig jaar weer uit de as herrezen. Het leek er vanmiddag ook op dat er niet veel mensen met het materiaal van Cenotaph bekend waren en er viel eerlijk gezegd ook niet zo veel te genieten aan Cenotaph. Gonzalez zelf zei ook al dat ze twintig jaar niet meer hadden opgetreden en dat was te merken. Hier had wel een betere band geprogrammeerd mogen worden. (DH)

Het nieuwe album `Hadeon` van Pestilence zou volgens bandleider Patrick Mameli het death metal album van het jaar worden vorig jaar en dat waren geen loze woorden. Weliswaar was er vorig jaar nog veel meer te genieten op death metal gebied, maar dit comeback album van Pestilence (mogen we het zo noemen?) is wat mij betreft zeker het sterkste album wat de band sinds `Testimony of The Ancients` heeft uitgebracht. Met een nieuw line-up met daarin drie Roemeense muzikanten maakte de band een doorstart en tourde Mameli en co onlangs door Europa om de dertigste verjaardag van het doorbraak album `Consuming Impulse` te vieren. Vandaag staat de band dus ook op de planken in 013 en geeft wat mij betreft de show van de dag weg. Pestilence opent met de sterke nieuwe songs `Non Physical Existent` en `Multi Dimensional` waarna de band voor de rest van de show terug grijpt naar louter klassiekers van `Consuming Impulse` en `Testimony of The Ancients` en het optreden een feest der herkenning wordt. De band speelt retestrak en krijgt een behoorlijke pit op gang. Maar wat wil je ook met tracks als `The Process of Suffocation`, `Out of the Body`, `Twisted Truth` of het afsluitende `Land of Tears`. Pestilence is terug en sterker dan ooit! (DH)

band image


Met Carpathian Forest hebben we ook 1 van de grotere Noorse black metal bands op Netherlands Deathfest. Net als Patrick Mameli en Pestilence heeft ook frontman Nattefrost een geheel nieuwe line-up voor zijn band moeten vormen en zo vinden we tegenwoordig de drummer en twee gitaristen van Svarttjern in Carpathian Forest. Ook de Noren kunnen teruggrijpen op meer dan 25 jaar oude songs en zo krijgen naast de klassieker `When Thousand Moons Have Circled` van de debuut EP `Through Chasm, Caves and Titan Woods` ook nieuw werk als `The Beast In Man: The Origin of Sin` gepresenteerd. Het rock `n roll gehalte bij Carpathian Forest is altijd al hoog geweest en met `Rock `n Roll Glory Hole` wordt er ook lekker geswingd. De The Cure cover `A Forest` klinkt op plaat echt fantastisch maar live kan Carpathian Forest er echter, zeker vandaag, geen potten mee breken. Nattefrost is niet heel goed bij stem vandaag en klinkt met zijn hoge en schelle black metal gekwaak meer dan ooit als Donald Duck. Zijn amusante podiumpresentatie maakt daarentegen weer een hoop goed en het Deathfest publiek wordt daarmee op zijn wenken bediend. (DH)

band image


Bijna hadden we Unleashed helemaal gemist, want door een misverstand hadden we niet in de gaten dat de band om half negen zou beginnen. In plaats daarvan zaten wij het eerste deel van de show nog uitgebreid de inwendige mens te versterken bij de plaatselijke Griek. Gelukkig was Unleashed nog niet helemaal klaar toen we binnenkwamen en kregen we nog de laatste vijf nummers van de show mee, waaronder mijn favoriete nummer `Execute Them All` en het nieuwe `Into Glory Ride`. Voor het podium bij Unleashed was een behoorlijke pit gaande en zanger / bassist Johnny Hedlund en zijn mannen hadden duidelijk alles onder controle. Unleashed is een toffe liveband die eigenlijk bijna nooit teleurstelt en ook vandaag wist te overtuigen. Jammer dat we zo laat binnen kwamen! (DH)

band image


Was ik dus wel degelijk van plan om geen noot te missen van Grave Miasma, want ik had ze al gemist op de tweede editie van NDF. Wegens onvoorziene, maar daarom niet minder plezante omstandigheden heb ik toch weer een stukje moeten missen van 1 van m`n favoriete bands op Netherlands Deathfest, maar shit happens nu eenmaal en omdat achteruit kijken geen zin heeft, genoot ik toch nog met volle teugen van wat deze Engelsen ten berde brachten. Een moddervet geluid, betrokken artiesten en een heuse beeldshow maakten van dit optreden bij velen een van de meest onderhoudende van het weekend. Er werd naadloos overgeschakeld van songs van de EP`s `Exalted Emanation` en `Endless Pilgrimage` naar `Odori Sepulcrorum` en terug. De chaotisch klinkende death metal is zoveel meer dan je op het eerste zicht ziet en hoort. Beleving is hier het sleutelwoord! Grave Miasma heeft z`n zaakjes goed in orde en moet volgende keer absoluut op het hoofdpodium. Niet dat zij een grotere stage nodig hebben om te overtuigen, ik ben gewoon benieuwd. De uitstraling, de presence en het belangrijkste: de muziek om mettertijd uit te groeien tot heuse headliner hebben ze zeker al mee. (KS)

Ik heb een beetje medelijden met de mensen die speciaal hier waren voor deze kultband, want buiten kult kan ik maar een paar woorden verzinnen met betrekking tot dit overroepen vehikel en die lijken op kult. Ik heb geprobeerd objectief te kijken naar deze vertoning, maar ben alleen tot de conclusie gekomen dat ik Tormentor eigenlijk niets vond. En dat terwijl ik `Anno Domini` echt wel leuk vind en nummers als `Elisabeth Bathory` en `In Gate Of Hell` nog best goed gebracht werden, was het live over het algemeen toch gewoon niet goed genoeg. De simplistische black metal kwam me zeer amateuristisch over en terwijl Atilla`s hogere vocalen nog ok waren, trok z`n diepe grunt op niets. Ik heb hierover verschillende mensen ondervraagd en de meningen waren zeer verdeeld: van `dit was epische shizzle` tot `absolute garbage`. Je had er bij moeten zijn om te kunnen oordelen.(KS)

Optredens van de Duitse Dark Metal band Bethlehem zijn eerder een zeldzaamheid, maar de band rondom bassist Jurgen Bartsch mag de zaterdag afsluiten op The Second Stage. Zangeres Onielar van Darkened Nocturn Slaughtercult is sinds 2016 de frontvrouw van Bethlehem en met haar lange haar is ze een imposante verschijning. Van haar krijszang moet je houden en dat doe ik dus persoonlijk niet. De band mist duidelijk live ervaring en staat statisch op het podium op hun instrumenten te staren. Geluid en uitvoering zijn daarentegen wel uitstekend en Bethlehem fans zullen hun geluk zeker niet op kunnen met deze show. Leuk om een keer gezien te hebben, maar dat hoeft niet vaker. (DH)

Zondag 5 mei

Over Encoffination kan ik kort zijn: niet gezien en dit volledig buiten onze wil. Iemand had het namelijk nodig gevonden om in te breken in de auto van onze chauffeur toen die voor de middag met z`n gezin en hond ging wandelen in de natuur. Zooi die je kan missen in zo`n weekend en bij uitbreiding eender welke dag. Een hoop bullshit, stress en geregel voor de betrokkenen als gevolg en ik mocht dan ook al blij zijn dat iemand anders ons naar Tilburg gereden heeft, te laat of niet.(KS)

Possession is de Belgische trots dit weekend tussen een aantal Nederlandse kleppers van formaat had de zware opdracht om ons op zondag te overtuigen dat zij een plaats op het hoofdpodium verdienden met al die andere reuzen. Het zou niet makkelijk worden om aan mijn hoge verwachtingen te voldoen. Op plaat is dit splijtend, maar ik vond de gitaren maar zeer dunnetjes en ook het geluid over het algemeen had ik veel voller verwacht. De gastbijdrage van de roadie van de band, die samen met drummer Pz. Kpfw in de band Dikasterion speelt, was een leuke bijkomstigheid, maar ik vond het beduidend minder goed klinken dan de laatste keer dat ik ze zag. Het was zeker geen drama, maar ik had er meer van verwacht. (KS)

band image


Er was een beetje discussie binnen mijn vriendengroepje of Phlebotomized nu reusachtig goed is dan wel middelmatig en overgewaardeerd in bepaalde kringen. Hoog tijd om dat te dubbelchecken. Goed op tijd stonden we paraat op een plaatsje met goed uitzicht op het podium. Qua voorkomen en uitstraling schoot Phlebotomized niet meteen de hoofdvogel af, maar wat ze lieten horen was dan weer wel heel ok. Ondanks dat deze Nederlanders vooral bekend zijn vanwege hun eerste twee platen, durfden zij het toch aan om vooral songs van `Deformation Of Humanity` te brengen. De spits werd wel afgebeten door `Devoted To God`, dat reeds verscheen op hun eerste demo`s en later ook op het uitstekende debuut `Immense Intense Suspense` uit 1994. Het onderhuidse kabbelen van de toetsen werkte perfect. De eerste gitaarsolo`s schalden aarzelend uit de boxen, maar gaandeweg werd de lead-gitarist meer zelfzeker en kwam alles strakker en overtuigender over. Even melden dat zanger Ben de Graaff z`n cleane vocalen voortaan beter thuis laat, maar verder werd het alleen maar beter. Hoogtepunt was het titelnummer `Deformation Of Humanity` van het nieuwe album. Zeer geslaagd optreden, maar vanwege de progressieve ondertoon niet door iedereen gesmaakt. (KS)

Tja, Revenge! Ram.Knal.Beuk! en Vernietig.Verbrijzel.Verneuk! De herrie die dit drietal teweeg brengt is ongezien en ongematched. Met volk dat speelt of heeft gespeeld bij bands als Conqueror, Black Witchery en Antediluvian kan je je wel voorstellen wat er op je af gaat komen, maar toch weet deze band alles en iedereen te overtreffen op gebied van brutaliteit en intensiteit. Revenge was zeker de meest agressieve en ontembare band van het weekend, ongeacht de komst van enkele typische en gerenommeerde brutal death en grind bands. De nummers uit elkaar houden lukte me niet, maar na twee en wat dagen bruutzakkerij had ik ook geen behoefte aan overdreven nadenken. Gewoon genieten en knallen! Het leven moet niet altijd ingewikkeld zijn. (KS)

De show tot dan toe van het weekend werd verzorgt door de Poolse black metal band Mgla. Na het zien van een aantal van mijn favoriete death metal bands en een berg gevestigde waarden dit weekend, waren mijn verwachtingen minder hoog gespannen voor dit optreden. Waarschijnlijk omdat de druk eraf was en het merendeel meer dan voldeed aan de verwachtingen. Toch werd ik omver geblazen door deze heerschappen. In goed gezelschap kon ik relaxed genieten, echt genieten, van deze geluidsmuur. Natuurlijk speelden zij vooral nummers van `Exercises In Futility`. Zou nogal gek zijn om deze plaat te negeren als half de wereld ze beschouwd als beste album van 2015. Samen met Naglfar de enige echte black metal band op zondag en toch de zaal zo inpakken, nooit verwacht. Een sober, maar geweldig optreden! (KS)

Leuk hoor, al die black metal zojuist in de grote zaal, maar aangezien we hier toch op Netherlands Deathfest staan wordt het eens tijd voor onvervalste death metal en daar zijn we bij Severe Torture aan het juiste adres. Na een pauze van bijna twee jaar werd begin vorig jaar de draad toch weer opgepakt, echter zonder drummer en mede-band oprichter Seth van de Loo. Zijn vervanger is de van Sephiroth afkomstige drummer Damien Kerpentier, die dus vandaag met Severe Torture zijn vuurdoop op Nederlandse bodem kreeg. De kleine zaal zat afgeladen vol voor het optreden van de Boxtelaren en de verwachtingen waren natuurlijk hoog gespannen. Severe Torture stelde gelukkig niet teleur in de veertig minuten die de band toebedeeld kreeg. Voorzien van spreekwoordelijke nieuwe batterijen vlamde de band genadeloos hard en strak door een set death metal klassiekers heen die bestond uit onder andere `Baptized in Virginal Liquid`, `Dismal Perception`, Buried Hatchet`, `Impelled To Kill`, `Feces For Jesus` en het afsluitende `End of Christ` waarbij zanger Dennis tussen de nummers door Seth nog bedankte voor zijn vele dienstjaren met de band. Toch komt er geen grote moshpit los in de kleine zaal maar staat het merendeel van het publiek aandachtig mee te knikken met de vette death metal grooves van de mannen. Severe Torture is terug van weggeweest en klinkt strakker dan ooit. (DH)

band image


Op het Netherlands Deathfest staat death metal centraal en daar mag de grote Zweedse death metalband Vomitory natuurlijk niet ontbreken! Nadat ze aanvankelijk gestopt waren in 2013, hebben ze vanaf 2017 de instrumenten weer opgepakt en zijn ze de podia weer gaan bestormen en met een goed resultaat! Het strakke drumwerk van Tobias Gustafsson, de luid klinkende gitaren van Urban Gustafsson en Peter Ostlund en de diepe grunts en baswerk van Erik Rundqvist liep als een geoliede machine. Bij binnenkomst hing de backdrop met daarop het logo groot boven het drumstel en gaven de blauw gekleurde lichten in illustere sfeer weer. Vomitory speelden van elk album dat ze hadden sowieso een nummer, waardoor je goed werd mee genomen met de geschiedenis van dit gezelschap. Ze trapten af met `The Voyage`, 1 van mijn persoonlijke favorieten omdat ze hier echt diversiteit laten zien met wat Vomitory is en kan zijn. Helaas hadden ze maar 50 minuten speeltijd, want deze band had van mij nog veel langer doorgaan. Nummers als `The Corpsegrinder Experience`, `Redemption` en `Blessed and Forsaken` hebben ze helaas niet kunnen spelen. Van mij mogen ze mogen snel terug komen naar Nederland waarbij ze een headline tour gaan doen en waarbij we nog veel meer kunnen zien van deze grootheden in de metalscene. (PD)

band image


Zondagavonden zijn niet mijn favoriete avonden om naar een optreden te gaan kijken, maar voor Incantation maak ik graag een uitzondering en met mij velen, want de grote zaal zit tijdens het optreden van Incantation lekker vol. John McEntee en de zijnen geven een fantastische death metal show weg waarbij een `best of` setlist van elf studioalbums wordt gespeeld. Van oude krakers als `Christening The Afterbirth`, `Golgotha` en `Immortal Cessation` tot zeker niet minder sterk nieuw materiaal als `Lus Sepulcri`, `Rites of the Locust` of `Omens tot he Altar of Onyx`. Achter de drumkit zat Monolith Deathcult drummer Frank Schilperoort de sterren van de hemel te drummen en ik snap de keuze van McEntee om deze Nederlandse muzikant te vragen voor live optredens van Incantation. Ik blijf me er ook iedere keer weer over verbazen wat voor een brute strot McEntee weet op te zetten. Heerlijk! Incantation had daarnaast een super geluid (op de solo`s na dan, die stonden wat hard in de mix) waardoor de brute death metal volledig tot zijn recht kwam. De show van Incantation behoorde daarmee zeker tot 1 van de hoogtepunten van het weekend. (DH)

band image


Deicide frontman Glen Benton is de vijftig inmiddels gepasseerd maar is nog lang niet klaar met het schoppen naar christenen. Rond de eeuwwisseling zagen we de band zeer regelmatig door Europa touren maar na het vertrek van de gitaartandem van de Hoffman broers werd het rumoerig rondom Deicide, met gecancelde tours of tours waarbij de frontman zelfs helemaal ontbrak. Inmiddels hebben Benton en drummer Steve Asheim met `Overtures of Blasphemy` weer een nieuwe plaat uitgebracht, de twaalfde in de bandgeschiedenis en staat de band vandaag als headliner van het Netherlands Deathfest op het podium, wat meteen ook het eerste optreden van de band in Nederland in vijf jaar tijd is. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen, en gelukkig levert Deicide vanavond af. Tijdens het eerste nummer lijkt het in eerste instantie fout te gaan als nieuw gitarist Chris Cannella tijdens een solo een snaar breekt en noodgedwongen het podium af moet om een nieuwe snaar te gaan halen. Benton keek eens naar links en zag dat 1 van zijn gitaristen verdwenen was… `altijd weer die nieuwe gasten!` grapte hij. Benton scheen gelukkig goede zin te hebben en de band herpakte zich snel. Deicide is anno 2019 zeker niet meer de extreemste band en met nummers als `When Satan Rules His World`, `Serpents of the Light` of `They Are The Children of the Underworld` zelfs erg melodieus in vergelijking met death metal bands van tegenwoordig, maar de herkenningswaarde daardoor des te hoog. Net als Incantation wisselde Decide oud songmateriaal met nieuwe tunes, waarmee Deicide bewees nog steeds iets toe te voegen te hebben aan het repertoire. Kort voor half twaalf komt het feest met `Sacrificial Suicide` en `Kill The Christian` tot een geslaagd einde en mag collega Koen nog even naar de Zweden van Naglfar gaan kijken. Ik houd het hier voor gezien, aangezien de volgende dag om 6 uur de wekker weer gaat. (DH)

band image


Over Naglfar kan ik kort zijn: niet gezien en dit volledig binnen onze wil. We vonden het na drie volle dagen van rammen en beuken wel welletjes geweest. Sommigen moesten vroeg uit de veren op maandag en beter dan de laatste vijf uren zou het niet meer worden. Geen enkele andere band zou dit weekend nog beter of slechter maken en zo keerden we tevreden huiswaarts. (KS)

Conclusie

Het was een geweldige knaller in Tilburg tijdens de vierde ronde van Netherlands Deathfest! Drie dagen van sfeer, vriendschap en gezelligheid. Een mooie affiche en prima organisatie. Met nog even een dankwoordje aan Vera en de crew van de box-office van Poppodium 013 om enkele kleine problemen vakkundig op te lossen. Het barpersoneel die weer alles uit de kast haalden om ons op onze wenken te bedienen, de altijd goedlachse dame die me drie dagen voorzien heeft van hotdogs met mosterd aan de bar. Vier hotdogs op drie dagen is veel te weinig en niet het beste wat er is, maar met zo`n goede line-up krijgt een mens nu eenmaal niet meer tijd om te eten, dus houden zo!

En niets om over uit te weiden, maar een welgemeende f*ck you aan die paar oneerlijke bastards out there! Het is spijtig om te zien en te merken dat er overal en altijd schimmige individuen zijn met kwade bedoelingen die andere mensen willen belazeren: you can rot in hell!

Nog even mijn favorieten meegeven:
Absoluut heersend: Graveyard, Krypts, Mgla, Incantation.
Van zeer uitstekende makelij: Morta Skuld, Grave Miasma, Vomitory, Deicide.
Van nog steeds uitstekende makelij: Cryptopsy, Father Befouled, Phlebotomized, Pestilence.
Van nog steeds makelij: Anaal Nathrakh, Revenge, Intestine Baalism.
Van makelij: de meeste andere bands.
Verrassing positief: Phlebotomized, Intestine Baalism
Verrassing negatief: Rippikoulu

Over sommige optredens heb ik geen of geen goed gefundeerde mening, want het kan ook een kwestie geweest zijn van niet in de juiste `mood`, niet (genoeg van) gezien of niet slim genoeg om het te snappen. Verder kunnen we blij zijn dat er alweer een datum geprikt is voor de volgende editie van dit fest en ik zeg jullie nu reeds: tot volgend jaar! (KS)

<< vorige volgende >>