Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Suffocation, Belphegor, God Dethroned, Nordjevel & Darkrise

Rotterdam Baroeg 4 oktober 2019

Onder de naam Europe Under Black Death Metal Fire reist er een gezelschap interessante bands door Europa. Gevestigde namen vooral, bands die al lang meelopen. Suffocation, Belphegor en God Dethroned bestaan alle al rond de 30 jaar. Zij gaan al langer mee dan menig bezoeker van deze tour op de aardkloot rondloopt. Volgens mij het bewijs dat zij tijdloze en boeiende muziek maken die nog steeds meerdere generaties kan boeien. Dat dit circus het kleine Baroeg aan doet, is meer dan reden genoeg om ook te gaan kijken.

Door: Berto

Darkrise uit Zwitserland heeft de eer om deze avond te openen. De Zwitsers spelen brute death metal, alles volgens de spelregels, maar weinig opvallend. Dit is een beetje typerend voor de band die al zes albums uit heeft, maar nooit echt onder de aandacht van het grote publiek is gekomen. De band speelt vanavond echter niet slecht, hun doodsmetaal ligt goed en lekker in het gehoor en de muzikanten hebben er duidelijk zin in, hoewel het publiek tijdens hun set nog aan het binnendruppelen is. De nummers zijn redelijk inwisselbaar, maar als opener van een avond met zwaargewichten klinkt dit helemaal niet slecht.

Nordjevel is een beetje een vreemde eend in de bijt, want ze spelen black metal. Inclusief omgekeerde kruisen, wierook en kaarsen slaat de band zich goed door de set heen. De band bestaat uit onder meer Dominator, die voorheen in Dark Funeral drumde en DestrucThor, die nog een blauwe maandag in Morbid Angel heeft gespeeld. Hun black metal doet het best aardig, met een goed gevoel voor lekkere riffs en die komen vanavond ook goed uit de speakers. Regelmatig worden er blastbeats afgevuurd op het publiek, maar dan wordt nog eens pijnlijk duidelijk dat de drums iets te hard in de mix staan. Maar dit optreden nodigt wel uit om even het nieuwe album `Necrogenesis` te gaan beluisteren.

Hierna is `s Neerlands death metal trots God Dethroned aan de beurt. Wel actief, niet actief, het is volgens mij altijd even de vraag, maar ze zijn nu in ieder geval op tour en wellicht is er dan ook een nieuw album in zicht? Met een prima geluid begint de band met `Serpent King` waarbij direct de lekkere melodielijnen weer opvallen, toch een trademark van de band. De band heeft er zin in en vette versies van onder andere `The Execution Protocol` en `Escape Across The Ice` volgen en maken voor het eerst eigenlijk het publiek echt los. Met `Storm Of Steel` wordt deze uitstekende set afgesloten en heeft de band zich wederom bewezen als Neerlands beste death metal band.

Na het neerzetten van de nodige onheilige voorwerpen en dingen met geitenschedels, is het de beurt aan Belphegor. Tijdens de ceremonie, zoals zanger Helmut het optreden constant noemt, worden de bekende `hits` gespeeld, zoals `Totenkult` , `Conjuring The Dead` en afsluiter `Baphomet`. Belphegor leunt op een muur van dubbele bassdrums en blastbeats en mengt hun death metal met een vleugje black. Helmut is sinds de jaren negentig al onderweg met deze band en weet inmiddels wel hoe hij een zaal bezig kan houden, ook tussen de nummers door. Dat je er verder geen reet van verstaat maakt niet eens uit, de bezweringen die worden uitgesproken door de goede man missen zijn uitwerkingen niet, want de zaal gaat lekker te keer. Hoewel de band geen echt pakkende songs heeft, is het wel altijd een plezier om te bezig te horen en te zien.

Ook altijd leuk om te zien en te horen is Suffocation. Inmiddels al weer dertig jaar bezig, met nog maar 1 bandlid uit de begintijd (Terrance Hobbs), maar toch nog op een zeldzaam hoog niveau musicerend. Het geluid is bijna perfect en de band raast weer heerlijk geconcentreerd door een set vol klassiekers heen, zoals daar zijn `Thrones Of Blood`, `Jesus Wept` en natuurlijk `Effigy Of The Forgotten`. Dit alles onder de inmiddels bezielende leiding van permanente invalkracht Rick Myers, die als een echte dirigent het publiek door de niet heel simpele breaks en tempowisselingen begeleid. Zijn handbewegingen en zijn hele podiumpresentatie zijn een plezier om naar te kijken en de roep om Frank Mullen (die inmiddels helemaal gestopt is) verstomd steeds sneller. Vette riffs, vette breaks en vette drumfills, je zou zomaar kunnen stellen dat dit weer een vet optreden was van een baanbrekende band in het genre.

<< vorige volgende >>