Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Roadburn 2019 - dag 4

Tilburg 013 14 april 2019

De vierde festivaldag begint gelukkig met een zonnetje. Een zuinige weliswaar, maar ze is erg welkom na opnieuw een erg koude nacht. En dat zonnetje blijft gelukkig waardoor het heen en weer pendelen tussen 013 en Choo Choo valley een stuk prettiger is. Ik ben op tijd dus ik heb nog genoeg tijd om langs te gaan bij Sounds. Jammer dat die geen plek heeft bij de merchandise, het had ongetwijfeld goed geweest voor Roadburn en de omzet voor Sounds. Wie weet volgend jaar?

Text & pics: Evil Dr. Smith, Edwin & Jan-Simon

Door:

Het is mij volledig ontgaan, maar er is een grote schare Roadburngangers die halsreikend uitkeken naar het optreden van HAVE A NICE LIFE. De postpunkers uit Connecticut, USA, gaan hun debuut `Deathconsciousness` in zijn geheel ten gehore brengen. De zaal is dan ook goed gevuld als ik mij naar binnen wring. Wat ik zie, eerlijk is eerlijk, stemt mij niet tevreden. Het album blijkt zware kost te zijn, de zanger gooit al zijn verdriet en ellende eruit, maar slaagt er niet in dit toonvast te doen. Het zwalkt alle kanten op. Ook de op zich interessante muziek, maar de smeltkroes aan verschillende stijlen kwam niet goed uit de verf. Het hobbelt, waggelt, hort en stoot. Na een minuut of twintig houd ik het voor gezien. Nu ik dit schrijf luister ik nog eens naar het album. Conclusie: helaas is de band niet in staat geweest de kwaliteit van het album ook maar enigszins te evenaren. Mijn advies: zoek het eens op, het is zeker de moeite waard!

band image


LUCY IN BLUE is inmiddels in de Green Room al even onderweg met hun set. Roadburn heeft opnieuw een jonge, talentvolle, IJslandse band naar het festival weten te halen, de hoeveelheid bands moet daar indrukwekkend zijn!, en anders dan het al eerder genoemde Great Grief, die flink in de hardcore punk sferen is blijven hangen, hebben we hier te maken met een Floydiaanse oprisping. Dat is zeker niet negatief bedoeld. De band speelt zichtbaar met veel plezier maar bovendien met grote klasse. Helaas ben ik toch te lang blijven hangen bij Have A Nice Life, voor ik er erg in heb verstommen de laatste akkoorden en is het tijd voor de oversteek naar Hall of Fame.

Daar zal WRONG de versterkers flink de sporen geven, zo verwacht ik. En die verwachting komt uit, als een waar bommentapijt worden de korte tracks over het publiek uitgeworpen. Rauw, meedogenloos maar vooral snoeihard en keistrak. Wrong, een op hol geslagen stoomwals bemand door (ex)leden van onder andere Torche en Kylesa, krijgt het publiek gemakkelijk op zijn hand. Wrong doet niets fout!

Nieuwsgierigheid brengt mij naar de Green Room, waar MJ GUIDER bezig is aan de laatste nummers. Het blijkt hier te gaan om elektropop, waarbij het engelengezang van bassiste/vocaliste Melissa Guion wordt bijgestaan door toetseniste Emily McWilliams, die later nog als gast bij Thou zal aantreden, en gitarist Mike McWilson. De catchy dreampop past prima bij de sfeer van de kleine zaal en het publiek eet uit de handen van het drietal. Het is op zich heel mooi om te zien dat een band als deze anno 2019 op Roadburn staat, maar het optreden wekt bij mij geen honger naar meer op en ik hop nog even langs bij Daughters.

band image


DAUGHTERS is net een paar minuten bezig als ik nietsvermoedend de grote zaal inloop. Openingsnummer `The Reason They Hate Me` is zo goed als af. De postpunk, gedomineerd door intens hamerende baslijnen en striemende gitaarpartijen doet direct denken aan grote namen van weleer als The Jesus Lizard en NoMeansNo. De band is helemaal terug aan het front nadat acht jaar geleden hun laatste album uitkwam. De band focust zich op het in augustus verschenen album `You Won`t Get What You Want` en maakt een paar korte uitstapjes naar eerder werk. Alle aandacht gaat al snel uit naar de buitengewoon energieke zanger Marshall, die alles er uitgooit wat er in zit. Een ware wolf in schaapskleren. Na het nummer `Satan In The Wait` gaan alle trossen los. De man springt continu het publiek in, rent over de bar (!) en is veelvuldig aan het crowdsurfen, daarbij de stagehands een drukke avond bezorgend: zij hebben een uitdaging om de draad van de microfoon elke keer weer te begeleiden. Marshall gaat er dus vol in, zelfs een tweetal wonden op zijn voorhoofd deren hem niks, de trein raast voort. Alle aandacht gaat onherroepelijk uit naar de frontman, terwijl de band als geheel een loeistrak en enorm vermakelijk optreden weggeeft. Tegen het eind van het optreden is Marshall nog niet gekalmeerd, klimt op monitoren en, last but not least, geeft zichzelf een flinke afrossing met zijn broekriem. Een poging om de microfoon aan diggelen te slaan wordt getrotseerd door het lijdend voorwerp. Dit optreden is intens op het manische af, krankzinnig heftig en misschien wel, ondanks het kleine deja-vu gevoel dat ik aan het begin had, een van de meest gedenkwaardige optredens van het hele festival.

band image


Nog enigszins beduusd na dit alles kijk ik gauw even naar STUCK IN MOTION. Maar het contrast is zo groot, dat dit allemaal haast lief en schattig is. Het komt totaal niet binnen. En dat hongergevoel, ja dat is er nu wel. Tijd voor een pauze om Daughters te verteren.

Mijn zondagsroute verloopt ook via MJ Guider en Daughters, om dan vervolgens stil te staan bij MORD`A`STIGMATA in het Patronaat. Eigenlijk hebben deze Polen de ondankbare taak als wachtkamermuziek te fungeren, want ik wil per se Marissa Nadler daarna zien, maar omdat ik voel aankomen dat bij haar weer een filerecord gaat worden verbroken duik ik voor haar extreem vroeg de zaal in. Als pauzemuziek, hoe laatdunkend het ook mag klinken, klinkt de licht progressief en atmosferisch klinkende blackened sludgemetal helemaal zo beroerd nog niet. De dissonanten en volgepropte sound zorgen voor een beklemmend sfeertje, maar voor een band die getagd wordt met termen als `post-(black)metal` en `avant-garde metal` vind ik hun muziek dan wel weer vrij eenvormig en eentonig. De nummers klinken op zichzelf best onderhoudend en intens, maar achter elkaar gespeeld behoorlijk inwisselbaar. Nee, dan was ik vorig jaar op Roadburn toch meer onder de indruk van hun landgenoten van Furia.

band image


Na wat rusteloos rondgedoold te hebben en wat flarden van Thou en Grey Aura te hebben gezien besluit ik naar het Ladybird skatepark te gaan. Hier zal BISMUTH een extra optreden geven. Het tweetal uit Nottingham, UK, zit relaxt tussen het publiek voordat ze aanvangen met het indrukwekkende ruim dertig minuten durende The Slow Dying of the Great Barrier Reef. Gewapend met slechts drums, bas en een hoop effecten weet het tweetal van meet af aan het toegestroomde publiek te boeien met een intense track vol overgangen, een layercake van slome basriffs, haast engelachtig gezang en screams waar je haar recht overeind van gaan staan. Bismuth zuigt haast de lucht uit onze longen met de voortrollende riffs die als een betonmolen haast het hele gebouw laten trillen. Na de eerdere acts in het skatepark heeft Bismuth een nieuw memorabel hoofdstuk toegevoegd aan de `pop-up` optredens. We zijn blij met deze zet van de organisatie en zien dat het hele Koepelhal complex zo steeds meer in de armen wordt gesloten van het Roadburn publiek.

band image


Het is na de Poolse blackened sludge van Mord`A`Stigmata een behoorlijke overgang naar de fragiele folk van MARISSA NADLER, maar de confrontatie met muzikale uitersten is juist de charme en kracht van Roadburn. De slanke Marissa is gekleed in een witte jurk en heeft naast haar akoestische gitaar alleen nog een batterij aan effecten en pedalen aan haar voeten ligt. Daar maakt ze dan ook intensief gebruik van, waardoor we regelmatig naar haar stem en gitaar luisteren die ze, tijdens het optreden, opneemt en weer afspeelt in een loop. Dat is mooi voor een psychedelisch effect (zoals in het tintelende `Blue Vapor`), maar omdat ze dit allemaal zelf doet rust er misschien wat te veel taken op haar ranke schouders. Ik heb dan ook nog nooit iemand zo zenuwachtig gezien tijdens een optreden. Het eerste nummer begint ze na een paar akkoorden overnieuw, ze is heel onrustig tijdens het (her)stemmen van haar twee gitaren, tussen de nummers komt ze door de spanning bijna niet uit haar woorden en zelfs een flesje Spa Blauw openmaken doet ze heel ongecontroleerd. Gedurende het hele optreden vergaat ze bijna van de zenuwen. Dat gastmuzikant Steve niet komt opdagen op het moment dat ze daar om vraagt heeft niet bepaald een positieve uitwerking op haar stresslevel. `Relax baby!` wordt er uiteindelijk door iemand uit het publiek geroepen. `I will never relax`, reageert ze met een ludiek gevoel voor ironie. Des te bijzonder is het dat als ze inzet met een nummer, haar zenuwen als sneeuw voor de zon zijn verdwenen en ze de hele zaal in een seconde omtovert in een auditief sprookjesland waar het publiek als een collectief aan dwergen, trollen en kobolden aan haar voeten liggen. Haar setlist moet ze al dan niet noodgedwongen aanpassen, maar als ze voor een tweede keer om Steve roept, komt hij dan toch het podium opgelopen, het gejoel en geroep om `Steve!` van het devote publiek met een brede grijns op zijn snoet in ontvangst nemend. Steve is trouwens niemand minder dat Steve Brodsky, de nieuw gerekruteerde bassist-zanger van Old Man Gloom. Samen spelen ze twee nummers, waarvan een nummer Steve pas diezelfde middag heeft ingestudeerd en waarbij hij ook voor wat voorzichtige tweede vocalen zorgt (`Was It A Dream`). Het andere nummer is een voorproefje van de later te verschijnen `Droneflower`, een album dat Marissa samen met Steve heeft opgenomen. Zijn komst geeft wat meer ballen aan het optreden, letterlijk en figuurlijk, en dat is een mooie doorbreking van de breekbare liedjes waar de set verder mee is gevuld. Om het hoekje aan de zijkant zie ik ook een tijdje Walter meegluren. Daarna moet Steve weer vlug van het podium af, want nauwelijks tien minuten later staat hij met zijn eigen band op de Main Stage. Marissa werkt, niet minder gespannen, haar set af en doet dat ondanks de nervositeit met verve. Een wonderschoon optreden, welke je eerder zou verwachten op een festival als Down The Rabbit Hole. Maar misschien gebeurt dat ook nog. Roadburn als gids voor mainstream festivals: het moet niet gekker worden.

band image


Nadat Aaron Turner al eerder het podium haast aan splinters had gespeeld met Sumac beklimt hij opnieuw Mainstage met OLD MAN GLOOM. De band weet me wat meer te boeien dan het blaartrekkend hard spelende Sumac, alleen al door het meer gevarieerde geluid. Zo is het nummer `A Hideous Nightmare Lies Upon The World` een goed opgebouwd nummer dat een lekkere opbouw heeft voordat het er als vanouds stevig aan toe gaat. Ook op het volgende nummer `Gift` laat Old Man Gloom zien dat het er anders aan toe gaat. Het is een nummer dat opent met driestemmige zang waarna Nate Newton en Steve Brodsky de zang onder elkaar verdelen. Old Man Gloom speelt een mooie evenwichtige set met oud en nieuw materiaal en heeft weinig moeite om van begin tot eind te blijven boeien.

band image


Tijdens Marissa Nadler en Old Man Gloom speelt in de Green Room ook nog ULCERATE, de technische death metalmonsters uit Nieuw-Zeeland. Ik had ze graag willen zien, maar bij zo`n driedubbele clash is het lastig kiezen. En om nu iets te zeggen van het halve slotnummer dat ik op de valreep nog meepak, dat slaat ook als kut op dirk. Dan maar een grofgepixeld fotootje als schrale troost.

band image


Waar ik veel meer over te zeggen kan, is THE END. Ik dacht in eerste instantie nog dat het misschien te maken zou hebben met een wederkomst van de redelijk geniale metalcore band uit Canada, die in de jaren nul een paar vette platen uitbracht, maar nee: het heeft daar geen ene reet mee te maken. Op de Roadburn-site zag ik iets voorbijflitsen waarbij de namen The Thing en Fire! Orchestra werden genoemd en toen wist al genoeg: daar moet ik heen! The Thing en Fire! (met of zonder Orchestra) zijn namelijk smaakmakers van de hoogste jazz(noise)plank, dus ik ga me alvast opmaken om iets spectaculairs te ervaren zoals eerdere legendarische optredens van The Shining en Zu. En wat blijkt? Daar is dan toch nog op de valreep de eerste echt spectaculaire en onverwachte revelatie van Roadburn 2019! De band kwam, zag en blies alles overhoop. Wat een fantastische bak kolereherrie! De band bestaat uit twee (bariton)saxofonisten, een beest van een drummer, een jong ogende, maar vet stuwende bassist en een negroide zangeres. Om met die laatste te beginnen: deze zangeres kan alles. Van dadaistische onzin uitkramen, via experimentele klankzang tot en met loepzuivere zangpartijen. Allemaal lezend van partituur trouwens. Van de twee saxofonisten is vooral de baritonsaxofonist de meest opmerkelijke. Hij blijkt ook de bandleider te zijn, en deze Mats Gustafson heeft me een cv in de freejazz, noise en improvisatiemuziek waar je tureluurs van wordt. En anders word je het wel van zijn maniakaal getetter. Wat een monsterlijk indrukwekkend en bovenal intens geblaas! Om de hysterische cycloon van freejazznoise nog dieper te laten klinken, heeft Mats ook een effectenpallet waar hij de sound nog meer laat oversturen. Om even later met een gloedvol (afro)jazzy sfeertje te bewijzen dat de bandleden dondersgoed weten wat ze doen en hun instrumenten tot in de perfectie beheersen. Ze zoeken alleen graag de uiterste grenzen op. Mats` korte toespraken zijn nog grappig ook. `This next song is our only hit. So if you wanna dance to it... don`t`. Eigenlijk had deze band als laatste in de Patronaat geprogrammeerd moeten staan, want hoe toepasselijk wil je het hebben om de allerlaatste band die in die zaal speelt The End heet en dan ook hun naam volledig waarmaakt? Frank Zappa gebruikte de term eerder, maar bij deze band komt het veel beter tot zijn recht: The End is JAZZ FROM HELL.


band image


En dan komt het moment dat je weet dat het vierdaagse festival er bijna op zit. Het laatste optreden wat ik kan zien is dat van BOSSK. Van tevoren had ik me er al wat op verheugd, want een band vernoemd naar een Star Wars karakter verdient alvast een bonuspunt. De band is niet direct in een genre te vatten en zou het best omschreven kunnen worden als postmetal, maar draait de hand niet om voor desertrock en zelfs (post)blackmetal. De band begint met het instrumentale `The Reverie` met volop ruimte voor synths maar het daar op volgende `Heliopause` is een eigentijdse stonerrock, een beetje een up-tempo Acid King. Zanger Sam Mersh komt bij tijd en wijle het podium op wandelen als zijn bijdrage gewenst wordt. Tijdens Heliopause doet hij dat het eerst en in de zang zit de grote verrassing van Bossk. Mersh kiest voor de hardcore aanpak, Je zou hem het best kunnen vergelijken met een gekalmeerde versie van Jacob Bannon. Bossk haalt het beste uit decennia aan stijlen en goede voorbeelden maar slaagt er bovenal in om dit gebalanceerd en goed uitgewerkt te brengen. Het optreden als geheel is een waardige afsluiter voor mij.

band image


Na The End wil ik naar huis, want wat moet je in hemelsnaam hierna nog horen dat nog voor enige impact kan zorgen? Sleep met hun tweede set op de Mainstage zal dat echt niet gaan bewerkstelligen. Maar ik word in de zaal tegengehouden door een kennis uit Zweden. Hij komt vooral voor de band na The End, al was hij ook ondersteboven geblazen door The End, hij weet me te overtuigen om nog even te blijven hangen voor BIRDS IN ROW. Dat blijkt toch geen verkeerde suggestie, want deze Franse post-hardcore/screamo-band weet de eerste echte moshpit te creeren. Althans, eentje waar ik bij ben. Een terechte pit trouwens, want de hyperenergieke screamo klinkt furieus, urgent en verdomd goed. Het publiek vreet de muziek als een malle en de driemansband is zichtbaar in haar element, ook al durft de gitarist tijdens zijn praatjes nauwelijks het publiek aan te kijken. Kan ook komen door zijn enorme haarlok die driekwart van zijn gezicht verbergt. Extra bonuspunten trouwens voor de mooiste visuals van het weekend, iets waar inderdaad minder aandacht aan besteed is dan gebruikelijk voor Roadburn-begrippen. In extreem slow-motion wordt een vrouw in een zwart gewaad getoond, die zichzelf al knopen leggend in de touwen laat hangen. Bijzonder fraaie beelden. Helaas was ik na The End aardig uitgeput en daarbij blinkt het oeuvre van Birds In Row niet erg uit in afwisseling, dus na een half uur heb ik voldoende indruk om met een volgepropt hoofd en een bevredigend gevoel van weer talloze bands Roadburn vaarwel te zeggen. Iets minder legendarische en opzienbarende optredens gezien als ik gewend ben, maar desondanks was het weer een vierdaagse feest voor mijn zintuigen. Bedankt Walter en alle andere medewerkers en graag tot volgend jaar!

band image

<< vorige volgende >>