Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Graham Bonnet Band & High Tide

Hoorn Manifesto 22 maart 2019

Graham Bonnet heeft de laatste jaren regelmatig ons kikkerlandje bezocht. De podia zijn helaas klein en het verloop onder zijn gitaristen is groot. Voor ons is dat echter geen probleem gezien de man zijn loopbaan en onverslijtbare stem, en dus maken we ons gezellig op voor een avondje onvervalste jaren tachtig rock.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

Graham Bonnet loopt al sinds eind jaren zestig, een eeuwigheid, rond in het muziekwereldje. De inmiddels 71-jarige Britse zanger is onder andere actief geweest in Rainbow en MSG, maar in beide gevallen bleef de samenwerking beperkt tot slechts 1 studio album. Hierna verkreeg hij de meeste naamsbekendheid en succes (vooral in Japan) begin jaren 80 met Alcatrazz. Deze formatie kwam tot drie albums met ieder een verschillende gitarist (Yngwie Malmsteen, Steve Vai en Danny Johnson). Daarna is hij met wisselend succes altijd actief gebleven in de muziek (zo heeft hij onder andere ook nog eens twee albums van Impellitteri volgezongen) en sinds een aantal jaren is Bonnet actief met zijn Graham Bonnet Band. Vorig jaar verscheen onder de noemer Alcatrazz het album Parole Denied, een live album opgenomen in Japan met originele leden Gary Shea op bas en Jimmy Waldo op keyboards. De Alcatrazz formule bevalt Bonnet blijkbaar goed, want vanavond staat hij in Manifesto in Hoorn als Graham Bonnet and Alcatrazz. Na wat wisselingen qua gitaristen is nu Joe Stump ingehuurd. Manifesto is trouwens een klein maar gezellig podium met prima geluid en licht. Het is echter wel een behoorlijke stap terug van Tokyo naar Hoorn.

band image


Als support act is het Duitse High Tide meegenomen. Dit vijfkoppige gezelschap heeft tot nu toe 1 album, Against The Current, opgenomen, gevuld met stevige bluesrock. Ondersteund door een prima geluid geeft de goed ingespeelde band alles, ondanks de opkomst van een mannetje of honderd vanavond. Het goede geluid maakt duidelijk dat High Tide in Ben Wormser een bovengemiddeld goede gitarist aan boord heeft. Ditzelfde goede geluid maakt echter ook duidelijk dat de sympathieke zanger Alexander Kuhner vocaal niet altijd toonvast is, jammer. Al met al, geen slechte opwarmer.

Na een korte ombouwpauze, waarin gitarist Joe Stump tijdens de soundcheck meteen even laat horen waarom hij zichzelf The Shredlord noemt, betreed The Graham Bonnet Band/Alcatrazz het kleine podium. Bonnet, getooid met zijn kenmerkende overhemd, stropdas en zonnebril, laat horen deze avond goed bij stem te zijn. Opvallend blijft dat de beste man nu niet bepaald een groot spreker is, zijn gebrabbel tussen nummers door is meestal maar moeizaam te volgen. Met Too Young To Die, Too Drunk To Live en Hiroshima Mon Amour knalt de band er lekker overtuigend in. Gedragen door bassiste Beth-Ami Heavenstone en drummer Mark Benquechea biedt het nieuwkomer Joe Stump alle ruimte om zijn kunsten en fratsen ten toon te spreiden. Stump bedient zich af en toe van dirigerende Blackmore-achtige handgebaren, soleert er lustig en duivels snel op los en schroomt niet om zijn gitaar er af en toe met het gitaarkoord van langs te geven. Blackmore en Malmsteen zijn duidelijk de inspiratie voor deze capriolen. Jimmy Waldo ziet, teruggetrokken van achter zijn keyboard, dat het goed is.

band image


Naast Alcatrazz nummers (alleen van het eerste album No Parole From Rock & Roll overigens) wordt het publiek ook getrakteerd op een aantal Rainbow en MSG tracks. Love Is No Friend van Rainbow is hierbij niet het meest voor de hand liggende deuntje, maar wordt geweldig vertolkt. De echte Rainbow klassiekers als All Night Long en Since You ve Been Gone ontbreken natuurlijk ook niet. Van MSG komen Assault Attack en Rock You To The Ground voorbij. Hier wordt wel duidelijk dat Stump het Blackmore en Malmsteen materiaal beter beheerst dan het Schenker werk. Ook minder bekende bands waar Bonnet deel van uit heeft gemaakt passeren de revue. Van Impelliterri wordt Stand In Line gespeeld en van Blackthorne (waar Jimmy Waldo ook onderdeel van uitmaakte) komt We Wont Be Forgotten voorbij. Er is qua setlist dus een mooie mix gemaakt van de te verwachten klassiekers en een aantal deep cuts. Het aanwezige publiek, merendeels oudere jongeren, maar toch ook opvallend wat twintigers, weet het gebodene zeker te waarderen. De vlam slaat echter nooit helemaal echt in de pan. In totaal speelt de band negentien nummers, en met een prima vertolking van de Rainbow kraker Lost In Hollywood wordt dit vermakelijke avondje jaren tachtig nostalgie in stijl afgesloten. Toegiften zitten er helaas niet in.

Voor ondergetekende was het een zeer vermakelijke avond, alhoewel er wat mij betreft best wat nummers van de Steve Vai periode langs hadden mogen komen. God Blessed Video bijvoorbeeld, maar mogelijk zijn de twee maanden die Joe Stump nu bij Alcatrazz speelt te kort geweest om ook dat repertoire onder de knie te krijgen. Dat is echter slechts een klein smetje op een mooie avond in Hoorn. Volgende keer verdient Bonnet echter wel een groter podium dan dit.

<< vorige volgende >>