Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Overkill, Destruction, Flotsam And Jetsam & Chronosphere

Eindhoven Effenaar 15 maart 2019

Het dient te worden gezegd dat de ouwe rotten in het thrash metal genre het nog steeds prima doen, want zowel Overkill als ook Flotsam And Jetsam hebben begin dit jaar uitstekende nieuwe platen uitgebracht met respectievelijk The Wings Of War en The End Of Chaos. Als beide bands dan als onderdeel van het Killfest circus naar de Effenaar in Eindhoven afzakken, is het niet meer dan logisch dat je daar bij bent, zeker als de Duitse thrash legende Destruction en de Griekse nieuwkomer Chronosphere aan de bijzonder aantrekkelijke affiche zijn toegevoegd. Dat moeten vele mensen gedacht hebben, want het was behoorlijk druk in de grote zaal van de Effenaar en eens te meer werd bewezen dat old school (thrash) metal nog steeds springlevend is. En als je zo op de prestaties van de aanwezige bands af mag gaan, is dat niet meer dan terecht!

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

band image


Met vier bands op de affiche krijg je natuurlijk erg veel waar voor je geld, maar dat betekent ook dat je op een vrijdagavond zoals deze erg vroeg aanwezig dient te zijn wil je de openingsband meepikken. Gelukkig voor onze Griekse vrienden van Chronosphere hadden veel mensen de moeite genomen om vroeg van huis te vertrekken want toen de band rond de klok van zeven op het podium stapte was het al redelijk vol in de zaal. En gelukkig stelde Chronosphere zeker niet teleur, want hun lekker klinkende thrash metal ging er in als de spreekwoordelijke koek. Dat had met name erg veel te maken met het enthousiasme van de bandleden, want hun song materiaal bleek niet echt heel onderscheidend te zijn. Met name zanger/gitarist Spyros Lafias had het prima naar zijn zin en zag tot zijn genoegen dat vele mensen in het publiek de gespeelde nummers zeker konden waarderen getuige hun uitbundige reacties. En als je dan ook nog een afsluit met een heerlijke uitvoering van de Motorhead-classic Ace Of Spades zit je bij de old-school metal liefhebbers wel geramd. Chronosphere bleek een goede opwarmer te zijn voor hetgeen nog zou gaan volgen deze avond.

band image


Bij Flotsam And Jetsam begon de zaal echt helemaal vol te lopen en dat is niet zo vreemd met de uitstekende laatste plaat van deze geweldenaren in het achterhoofd. Eigenlijk was het een regelrechte schande dat deze klasse-band moest openen voor het toch redelijk middelmatige Duitse combo Destruction, maar in de muziekwereld is gerechtigheid vaak ver te zoeken. Er werd gestart met het nieuwe [/]Prisoner Of Time[/I] en vanaf het allereerste moment stond de zaal op zijn kop. Zanger Erik AK Knutson was prima bij stem en wist tussen de nummers door ook het publiek goed te betrekken bij het optreden. Ondanks de uitstekende nieuwe plaat The End Of Chaos wilde de vele fans natuurlijk een aantal klassiekers horen en middels Desecrator, een heerlijke versie van Hammerhead (waarbij de gitaar van Michael Gilbert even uitviel) en Suffer The Masses (van het zeer ondergewaardeerde When The Storm Comes Down) werd daar gretig gehoor aan gegeven. De beperkte speeltijd liet echter weinig ruimte voor meer van dat soort krakers en na een kleine veertig minuten werd er (volgens velen veel te vroeg!) afgesloten met No Place For Disgrace. De mannen van Flotsam And Jetsam bewezen met nieuwe drummer Ken Mary in de gelederen sterker te zijn als ooit te tevoren en hopelijk wordt dit nu eindelijk ook eens een keer beloond met het succes wat ze op basis van hun uitstekende materiaal en live-optredens zeker verdienen. Voor mij was Flotsam And Jetsam met afstand de beste band van de avond en daar waren vele aanwezigen het zeker mee eens!

band image


Met alle respect voor Destruction kan ik niets anders dan aangeven dat hun optreden een behoorlijke anti-climax was na de zegetocht van Flotsam And Jetsam. Het was dan ook een stuk leger in de zaal toen onze Duitse vrienden het podium betraden om met Curse The Gods de show af te trappen. De redelijk standaard thrash metal van Destruction is zeker niet slecht, maar mist mijns inziens het vernuft van mede-kompanen Flotsam and Jetsam en Overkill om echt te overtuigen. Desalniettemin werd er bijzonder enthousiast gereageerd op hetgeen Schmier en consorten te bieden hadden en de kersverse nieuwe gitarist Damir Eskic leek erg onder de indruk te zijn van zoveel bijval. Dat had in ieder geval geen negatief effect op zijn prima spel, want hij bleek toch wel een erg goede aanvulling binnen de band te zijn want door zijn bijdrage klinkt het Destruction materiaal een stuk voller. Frontman Schmier is nooit een geweldige zanger geweest en ook op deze avond zat hij er een aantal keren behoorlijk naast, maar dat mocht de pret niet drukken. Men wist erg goed hoe men het publiek moest bespelen en wat hun beste nummers zijn, want met Mad Butcher, Life Without Sense en vooral afsluiter Bestial Invasion liet men toch wel een redelijk goede indruk achter.

band image


Het Overkill-optreden op Dynamo Metal Fest was 1 van de absolute hoogtepunten van dat festival en daarom werd er reikhalzend uitgekeken naar deze club-show. En men zou het dolenthousiaste publiek zeker niet teleurstellen, want aan de hand van volksmenner Bobby Blitz Elsworth werden de aanwezigen vanaf het begin in een houdgreep genomen, waaraan men pas na afsluiter Welcome To The Garden State kon ontsnappen. De spelvreugde en het enthousiasme van de band werkte erg aanstekelijk en hierdoor kon men op een erg goede respons rekenen. Terecht, want de vijf heren lieten op niet mis te verstane wijze horen nog altijd een enorme sterk band te zijn met een karrevracht aan fantastisch materiaal. Ondanks de erg sterke nieuwe plaat The Wings Of War waren het met name de klassieke Overkill nummers die (vanzelfsprekend) het meeste indruk maakten, want Hello From The Gutter, Elimination, Rotten To The Core en mijn persoonlijke favoriet Deny The Cross bleken nog niets van hun oorspronkelijke charme verloren te hebben. Natuurlijk sprak Bobby het publiek meerdere malen in het Nederlands aan en dat zorgde voor een erg plezierige interactie tussen band en publiek. Na Rotten To The Core werd het podium verlaten, maar natuurlijk keerde men terug voor de zeer verdiende toegift. Na Ironbound liet Bobby logischerwijs doorklinken dat PSV zijn favoriete voetbalteam is, waardoor de Fuck You[/I]s die ondergetekende tijdens het gelijknamige nummer probeerde mee te zingen ineens wel erg gemeend waren. Middels Welcome To The Garden State en een laatste stukje van Fuck You verliet de band in dankbaarheid het podium en konden de vele aanwezigen terugkijken op een erg geslaagd avondje old-school thash metal. Dit soort gave affiches mogen wat mij betreft wel wat vaker de lage landen aandoen en dat zullen de vele aanwezigen zeker volmondig beamen! Heerlijke avond!

<< vorige volgende >>