Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Uriah Heep & Tricklebolt

Tilburg 013 24 februari 2019

Het was alweer een aantal jaren geleden dat ik de ouwe rotten van Uriah Heep live aan het werk had gezien en daar deze heren altijd garant staan voor een avondje heerlijke traditionele hard rock was het geen moeilijke beslissing om op deze zondagavond af te reizen naar Brabants rocktempel 013, alwaar deze legendarische band zou gaan optreden. Een goed gevulde grote zaal was er mede getuige van dat men nog steeds weet wat er voor nodig is om de aanwezigen een heerlijke avond te bezorgen. Oud en versleten zijn woorden die in de vocabulaire van Uriah Heep zeker nog niet voorkomen en ik hoop dan ook dat men nog vele jaren met deze passie en bezieling door zal gaan.

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

Voordat het vijftal van Uriah Heep het podium zou gaan betreden had het Nederlandse Tricklebolt de eer om deze avond te openen en het dient te worden gezegd dat ze dat zeker niet onaardig deden. Zelf was ik niet bekend met het materiaal van deze band, maar wat ik gedurende de redelijk beperkte speeltijd voorgeschoteld kreeg beviel me wel. De muziek van Tricklebolt is duidelijk geraakt door de roemruchte jaren zeventig en de vele invloeden van bands als Led Zeppelin, Deep Purple en (jazeker!) headliner Uriah Heep werden op een bijzonder smaakvolle manier verwerkt in het song materiaal wat deze avond gepresenteerd werd. Met name de Hammond partijen van Roy Scholten klonken erg sterk, maar ook de frisse solos van gitarist Tim Kampman waren zeer de moeite waard. Het zwakke punt bij Nederlandse bands is vaak de zanger, maar Tricklebolt heeft in Bastian Pen iemand die live moeiteloos overeind blijft. Het op de jaren zeventig gebaseerde song materiaal werd door de Uriah Heep fans natuurlijk erg gemakkelijk verteerd en als zodanig was dit vijftal de perfecte opener voor de avond. Ik ben er zeker van dat men door deze sterke performance de nodige zieltjes voor zich heeft weten te winnen en voor mij persoonlijk had de band nog wel wat meer speeltijd mogen krijgen. Verrassend sterke opener!

band image


Natuurlijk kwamen de in behoorlijk grote getale opgekomen rock-liefhebbers maar voor één band en dat was het rock-instituut Uriah Heep. Volgend jaar viert deze band hun vijftigjarige (!) jubileum, maar men liet op deze avond op niet mis te verstane wijze horen dat men nog lang niet versleten is. Goede genade, wat klonken deze gasten nog energiek! Daar kan menig jong bandje nog een voorbeeld aan nemen. Na het verplichte intro werd er gestart met Grazen By Heaven van het laatste album Living The Dream en meteen werd duidelijk dat dit een heerlijk avondje ging worden. Vanaf de allereerste minuut tot aan het helaas veel te vroege einde walste deze metal mastodont over je heen en de prima uitgebalanceerde set werd door de menigte (terecht) dolenthousiast ontvangen.

band image


Als je meer dan twintig studio-albums hebt uitgebracht is het uitermate lastig om een redelijk beperkte set-list van anderhalf uur samen te stellen, maar in dit geval had men met een mix van nieuw materiaal van hun laatste studio-album en de oude klassiekers een fantastische set bij elkaar gesleuteld, waarbij zowel de nieuwe fans als de verstokte jaren zeventig aanhangers op hun wenken werden bediend. In het eerste gedeelte van het optreden lag de focus met Living The Dream, de nieuwe single Knocking At My Door en het ingetogen Waters Flowing met name op het nieuwe materiaal, al werd er ook een erg sterke versie van het uit 1972 afkomstige Rainbow Demon tussendoor gegooid. Drummer Russel Gilbrook viel op door zijn zeer krachtige drumpartijen en te samen met bassist Davey Rimmer zorgde hij voor de zeer solide basis, waardoor keyboard speler Phil Lanzon en de inmiddels 71 jarige gitarist Mick Box volop de gelegenheid kregen om te excelleren en dat deden ze dan ook. De smaakmaker van het geheel was de erg sympathieke frontman en prima zanger Bernie Shaw die niet alleen vocaal zijn zaakjes prima op orde had, maar ook als uithangbord van de band een uitstekende band op wist te bouwen met het publiek.

band image


Natuurlijk ontbrak het ook niet aan de nodige klassiekers en naast het al genoemde Rainbow Demon werden onder andere ook Gypsy, Look At Yourself, Lady In Black en een weergaloze versie van het ultieme Uriah Heep nummer July Morning gespeeld. Tijdens Lady In Black, wat de afsluiter van de reguliere set was, nodigde Bernie de zaal uit om uit volle borst mee te zingen en daar werd gretig gehoor aan gegeven. Natuurlijk moest er dus een toegift volgen en kwam de band terug om met Sunrise en de hit Easy Livin[/I] de avond in stijl af te sluiten. Zoals gezegd was het al een aantal jaren geleden dat ik de band in actie had gezien, maar op basis van dit memorabele optreden hoop ik dat men snel weer terug komt naar Nederland, want dit smaakte absoluut naar meer. Als men dit hoge niveau vast kan blijven houden, hoeven we er niet bang voor te zijn dat men binnenkort met pensioen zal gaan. En terecht, want deze bejaarden blazen menig nieuw bandje moeiteloos van het podium!

<< vorige volgende >>