Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Mayan & My Propane

Eindhoven Dynamo 2 september 2019

Daar het nieuwe album Antidote van My Propane een prima plaatje was geworden en omdat het al een hele tijd geleden was dat ik de band live had gezien was het niet meer dan logisch om op deze zaterdagavond af te reizen naar de Dynamo in Eindhoven alwaar de band als support act van Mayan zou optreden. Gezien het feit dat ook Mayan nog niet zo heel lang geleden met Dhyana een prima derde album op de markt had gebracht, gecombineerd met de wetenschap dat men op deze avond een special set zou gaan spelen, zorgde alleen maar voor meer argumentatie om aanwezig te zijn.

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

Dat moeten vele mensen ook gedacht hebben, want het was behoorlijk druk toen ik Eindhovens rocktempel binnenkwam en dat kon wellicht ook wel verwacht worden gezien de status die Mayan tegenwoordig heeft. My Propane kreeg een half uurtje de tijd om hun kunsten op het podium te vertonen en de band straalde uit dat men deze gelegenheid ook zeker aan ging grijpen. Helaas was het geluid niet echt geweldig en met name de drumsound liet nogal te wensen over. Verder bleek een groot gedeelte van het publiek nog niet echt bekend te zijn met het nieuwe materiaal en dat heeft toch wel wat luisterbeurten nodig alvorens het echt gaat leven, waardoor men nog niet erg uitbundig reageerde op hetgeen er zich op het podium afspeelde. Dat had echter totaal geen invloed op het enthousiasme van de band die zich uit de naad werkte om de aanwezigen voor zich te winnen. De gitaarriffs van het duo Jord Otto en Anand Mahangoe (hun voormalige gitarist die op deze avond Frank Schiphorst verving) klonken lekker fel, terwijl eerstgenoemde de nodige heerlijke solos uit zijn instrument toverde. Zanger Valerio Recenti was prima bij stem en mede hierdoor werden we getrakteerd op zeer gedegen uitvoeringen van onder andere Hole, Russian Pile-Up en The End. Desondanks was dit zeker niet het beste optreden wat ik van My Propane heb gezien en ik ben er van overtuigd dat men nog tot veel meer in staat is. Het deed me echter wel goed om de band weer eens op het podium te zien, want dat was veel te lang geleden!

band image


Bij Mayan is het altijd even afwachten in welke bezetting men nu weer op het podium zal verschijnen, daar bijna alle bandleden ook actief zijn in andere bands en projecten. Wat altijd een zekerheidje is, is dat men met veel mensen aan zal treden en ook nu waren er maar liefst twaalf muzikanten op het toch enigszins bescheiden podium van de Dynamo te bewonderen. Met Mark Jansen, George Oosthoek, Adam Denlinger, Laura Macri en Marcela Bovio waren er niet minder dan vijf vocalisten aanwezig, terwijl het muzikale gedeelte ingevuld werd door Ariën van Weesenbeek (drums), Roel Kaller (bas), Roberto Macri (keyboards, inderdaad de broer van Laura en de vervanger van Jack Driessen die besloten heeft om niet meer live op te treden) en de gitaristen Frank Schiphorst, Merel Bechtold en Arjan Rijen, die in het tweede gedeelte van de set Merel afloste. Verder kwam celliste Elianna Anemaat de bang nog versterken tijdens de uitvoering van het Orphanage nummer Ancient Rhymes. Helaas had ook Mayan te kampen met wat geluids-issues, want ook hier was de drumsound verre van optimaal en was Mark Jansen in het begin van de set zowat helemaal niet te horen. Helaas stond de stem van Adam Denlinger wel goed in de mix, want ik was en ben nog steeds geen liefhebber van de goede man zijn stem en ook op deze avond vloog hij regelmatig uit de bocht.

band image


In het eerste gedeelte van het optreden werd de nadruk gelegd op de nummers van het nieuwe album Dhyana en met name Rebirth From Despair, The Flaming Rage Of God en het Drown The Demon werden prima neergezet. Het was echter vooral het tweede deel van de avond die veel bijval kreeg van het aanwezige publiek en die mijns inziens ook het meest interessant was. Er werden zeer geslaagde covers gespeeld van Stream Of Passion, Orphanage (onder andere een fantastische versie van At The Mountains Of Madness), Epica, God Dethroned en After Forever, terwijl men ook nog Stabat Mater en La Danza in metalen Mayan-jasje had gestoken. Vooral beide zangeressen Laura Macri en Marcela Bovio maakten indruk met hun krachtige vocalen en lieten horen dat ze tot de absolute top behoren. De band straalde in ieder geval enorm veel plezier uit en dat sloeg snel over op de vele dolenthousiaste aanwezigen. Ondanks het feit dat iedereen laaiend enthousiast was over het Mayan optreden, moet ik eerlijk bekennen dat ik de band al wel eens in een betere vorm heb gezien. Zeker, met name het tweede gedeelte van de show was erg interessant, maar geluidstechnisch was een en ander zeker niet optimaal. Dit kleine gebrek aan kwaliteit werd echter ruimschoots gecompenseerd door de enorme kwantiteit aan materiaal wat het publiek op deze avond voorgeschoteld kreeg, dus wat dat betreft viel er zeker niets te klagen. Na de beide toegiften Human Sacrifice en Bite The Bullet was het echter gedaan met de pret en kon het zeer tevreden publiek huiswaarts keren.

<< vorige volgende >>