Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Complexity Fest

Haarlem Patronaat 16 februari 2019

Enig in zijn soort in Nederland (en na vier edities kunnen we dat nog steeds stellen): Complexity Fest. Vanuit Het Patronaat in Haarlem werd drie jaar geleden al een eerste editie georganiseerd en wegens het grote succes wordt er nu ieder jaar een vervolg aan gegeven. Ruim 20 bands uit het meer technische deel van de extreme muziek, met als headliner dit jaar Zeal & Ardor. Van knalharde technische deathcore van Conjurer tot de zeldzaam mooie, soms fragiele progressieve rock van Klone via de elektronische omweg van The Algorithm, er is dit jaar weer van alles te zien en vooral te horen voor iedereen.

Door: Berto

Ruim 20 bands, ga er maar aan staan als bezoeker. Vooraf al een hele uitdaging en mijn excuses aan die bands die ik niet heb gezien (sorry Shining, sorry The Armed), maar keuzes moeten er soms worden gemaakt, ook omdat de bands in de twee kleinere zalen gelijktijdig speelden. De meeste aandacht ging uit naar de bands op het Main Stage, tijdelijk omgedoopt to Aristide Stage. Wat daarnaast wel opviel was in ieder geval het enthousiasme waarmee alle bands speelden, vooral in de kleinste, zeer knusse maar krappe barzaal. Niet veel groter dan een huiskamer was die altijd goed gevuld en speelden de minder bekende en lokale bands hier allemaal de pannen van het dak.

Het Patronaat in Haarlem blijkt ook logistiek de juiste zaal voor een festival van deze opzet, want de bands die in de grote en kleine zaal speelden, sloten goed op elkaar aan en er was voldoende tijd en ruimte om tussen optredens door rond te lopen en te zitten. Tijdens deze pauzes kon je genieten van het exclusieve en lekkere Complexity biertje van de Uiltje Brouwerij uit Haarlem en een al dan niet vegetarische maaltijd nuttigen. Opvallend bij de merchandise stands is dat er ook een stand is van Long Branch Records, een label dat altijd veel bands levert voor dit festival. Dat de elpee aan een stevige opmars bezig is, is duidelijk hier, want er zijn veel bands die voor het merendeel elpees te koop aanbieden en ook Long Branch Records gebruikt deze gelegenheid om de elpee onder de aandacht te brengen.

Nu dan de bands en de muziek: Four Stroke Baron was eerste band die ik zag op de Main Stage en de muziek van de band uit Las Vegas is moeilijk te duiden (volgens mij ook een voorwaarde voor elke band om hier te mogen optreden).De sound is erg aards, erg basaal zonder heldere songstructuren, maar wel met drie prominent aanwezige muzikanten die een vol geluid produceerden en de zaal steeds meer in hun greep kregen en hun enthousiasme gebruikten en over wisten te brengen op het publiek. De vervormde zang bracht iets extra en geeft de band een redelijk uniek geluid. Op de Second Stage verscheen vervolgens Irreversable Mechanism, een keiharde deathmetal/ deathcore band uit Minsk, die vrij chaotisch op je over kan komen als je ze voor de eerste maal hoort. De frontman is enorm energiek en springt als een malle over het voor hem veel te kleine podium heen. Voor mij was de muziek iets te moeilijk en te zwaar om lekker binnen te komen en ik ben dan ook halverwege afgehaakt.

Klone is een Franse progressieve rock band die prachtig, gedragen melodieuze songs schrijft met een hoofdrol voor de frontman die een aparte, lichte zangstem heeft. Songs als The Drifter hebben die heerlijk golvende melodie lijnen die je helemaal mee voeren en ook live lekker beklijven. De beide gitaristen stonden af en toe te headbangen alsof ze auditie voor Slayer deden, hoewel de muziek er zich niet echt voor leende, maar gaf wel het enthousiasme van de band weer. De band speelde voor eerst met de huidige basgitarist en drummer in een live setting, maar hier was niets van te merken want de band klonk lekker strak en was voor mij de verrassing van het festival. Het Engelse Conjurer is een band die meerdere genres door elkaar gooit, waardoor er ook hier weer moeilijk een label op de muziek is te plakken. Trage doom, zware death metal met blast beats en melodieuze passages, het vormt een soms ingewikkeld en lastig te bevatten geheel, maar het is enorm krachtig en overtuigend. Tijdens de set was er een moment dat de zanger vergat dat hij een microfoon ter beschikking had want hij begon zijn teksten gewoon de zaal in te schreeuwen. En het kwam nog helder en duidelijk over ook.

Het Franse The Algorithm zou eigenlijk de huisband van Complexity Fest moeten zijn. Als er 1 band complex is, dan is het wel dit gezelschap. Het duo combineert elektronische (dans)ritmes met cleane death metal riffs en hanteert tussendoor breaks die door geen mens kunnen worden nagedaan (hoewel de drummer zijn uiterste best doet om met de geprogrammeerde stukken mee te spelen). Het resulteert in een vaak op en neer springende menigte die volledig meegaat in de aanstekelijke ritmes en pakkende riffs. Alleen op een festival als dit wordt een dergelijk clean klinkende mix van metal en dance geaccepteerd en zelfs omarmd. Uiteindelijk is dit wel de band met de meest energieke schare toeschouwers. Het Duitse The Ocean kampt met technische problemen, want de gitaarversterker van een van de gitaristen blijkt niet te werken en het duurt bijna een half uur alvorens er een alternatief is geregeld. Dit weerhoudt de band er niet van om een indrukwekkende set neer te zetten. De muziek van The Ocean is hard, rauw en vergelijkbaar op momenten met een band als Neurosis, alleen dan een iets meer gestructureerde versie. Iets meer melodie misschien, maar dezelfde gave om bij het publiek een bepaald oergevoel aan te spreken, te graven naar gevoelens die ver verborgen liggen en nu aan de oppervlakte komen borrelen als de hete lava van een vulkaan die op uitbarsten staat. Als de band een goede avond heeft, en dat hebben ze vanavond, dan komt die uitbarsting vanzelf en is de band een met het publiek. Een van de hoogtepunten van het festival.

Hoofdact Zeal & Ardor beleeft een roerige tijd. Niet zo lang geleden was de band nog volledig onbekend en nu staan ze op ieder festival, waaronder ook Lowlands bijvoorbeeld. De mix van black metal met blues en gospel ( de versie die door de slaven in Amerika werd gezongen) maakt het een indrukwekkend geheel .Ook live klinkt het als een klok en heeft de muziek een enorme impact. De band staat met twee extra zangers op het podium en dat maakt dat het samenspel tussen muziek en zang geweldig klinkt. Een van de zangers komt soms op mij over als een ADHD lijder die een epilepsie aanval krijgt, maar dat geeft alleen maar goed weer dat de band er volledig voor gaat. Daarnaast zijn de heavy stukken enorm strak en knallen extra hard de zaal in naast die geweldige slavenzang en de dynamiek is duidelijk het belangrijkste onderdeel van de sound. Het geweldige In Ashes is het beste voorbeeld van de sound van de band en geeft mij gewoon kippenvel en dat gebeurt me niet vaak meer. Er wordt weinig gepraat tussendoor, want zoals de band stelt betalen wij om naar muziek te luisteren en dus raast de band door de set van anderhalf uur heen en bewijst dat zij een waardige afsluiter zijn van dit festival.

Afsluitend kunnen we oordelen dat het de organisatie weer gelukt is om een uitgebalanceerde hoeveelheid bands in te plannen, met voor iedere uithoek van de extreme metal wel een vertegenwoordiger. Er klinkt de hele dag geen onvertogen woord en ik denk dat de redelijk kleinschalige aanpak een enorm voordeel is. Ik ben dan ook van mening dat het festival op de weg verder moet gaan, want Complexity is absoluut een van de leukste festivals van Nederland.

<< vorige volgende >>